Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι πραγματικά ντροπή να δηλώνει κανείς δημοσιογράφος και να διακινεί δημόσια ένα κείμενο γεμάτο νομικές ακροβασίες, συγχύσεις και αυθαίρετες διατυπώσεις.

Από χθες αναπαράγεται μια ανάρτηση που παρουσιάζει τον Δημήτρη Λιγνάδη περίπου ως τελεσίδικα κριθέντα, χρησιμοποιεί όρους με συγκεκριμένο δικονομικό βάρος σαν να πρόκειται για δημοσιογραφικά επίθετα, συγχέει διαδικασίες, στάδια και αποφάσεις, και τελικά καταλήγει να επικαλείται τη Δικαιοσύνη την ίδια στιγμή που ακυρώνει τη βασική της προϋπόθεση: ότι οι υποθέσεις κρίνονται στις δικαστικές αίθουσες και όχι στα timelines.

Όμως η υπόθεση Λιγνάδη δεν αφορά πλέον μόνο τον Λιγνάδη.

Αφορά όλους μας.

Γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, πριν από κάθε δικαστική κρίση, πριν από κάθε κατάθεση, πριν από κάθε αποδεικτική διαδικασία, ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας είχε ήδη αποφασίσει.

Διαβάζαμε πρωτοσέλιδα, «αποκαλύψεις», τηλεοπτικά πάνελ, αναρτήσεις και δημόσιες καταγγελίες και πιστεύαμε ότι η υπόθεση είχε λήξει.

Δεν περιμέναμε τη Δικαιοσύνη.

Θέλαμε τη σκηνή της εκτέλεσης.

Για ένα ολόκληρο τμήμα της αντιπολιτευτικής δημοσιογραφίας της περιόδου της πανδημίας, η υπόθεση Λιγνάδη υπήρξε η μεγάλη φαντασίωση: να μετατραπεί ένα ποινικό δράμα σε πολιτικό Βατερλώ της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δεν τους ενδιέφερε μόνο ο Λιγνάδης.

Τους ενδιέφερε ο Λιγνάδης ως γέφυρα προς τη Μενδώνη, η Μενδώνη ως γέφυρα προς το Μαξίμου, το Μαξίμου ως τρόπαιο πολιτικής εκδίκησης.

Έτσι λειτούργησε ένα τμήμα του πολιτιστικού ρεπορτάζ, έτσι λειτούργησαν συγκεκριμένα μέσα, έτσι λειτούργησε ένας ολόκληρος μηχανισμός ηθικής υπεροχής που είχε ήδη προεξοφλήσει το αποτέλεσμα πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως δεν είναι οι δημοσιογράφοι ούτε τα κόμματα.

Είναι το πλήθος.

Διαβάζει κανείς τα σχόλια κάτω από τέτοιες αναρτήσεις και καταλαβαίνει ότι δεν αρκεί ούτε μια δίκη ούτε μια ποινή ούτε μια καταδίκη ούτε μια αθώωση.

Αυτό που ζητείται είναι κάτι πολύ αρχαιότερο και πολύ πιο σκοτεινό.

Ζητείται η δημόσια συντριβή ενός ανθρώπου.

Ζητείται το σώμα του ως τρόπαιο.

Σαν να πρέπει να στηθεί μπροστά στο κτίριο του Τσίλλερ ένα σύγχρονο ικρίωμα και να περάσουν από κάτω χιλιάδες μικροί ηθικοί εισαγγελείς κρατώντας το μαχαιράκι της βεβαιότητάς τους.

Κάποτε οι κοινωνίες έκαιγαν μάγισσες στις πλατείες.

Σήμερα ανεβάζουν posts.

Κάποτε το πλήθος συνωστιζόταν γύρω από την εξέδρα της εκτέλεσης.

Σήμερα συνωστίζεται κάτω από μια ανάρτηση.

Η τεχνολογία άλλαξε.

Η επιθυμία παρέμεινε ίδια.

Η ηδονή της δημόσιας εξόντωσης μεταμφιέστηκε σε δικαιωματικό λόγο, σε προοδευτική ευαισθησία, σε πολιτισμική εγρήγορση.

Και έτσι γεννήθηκε το πιο επικίνδυνο φαινόμενο της εποχής μας: η ανθρωποφαγία με δημοκρατικό λεξιλόγιο.

Η υπόθεση Λιγνάδη δεν αποκάλυψε μόνο τις αδυναμίες των θεσμών.

Αποκάλυψε τη δική μας αδυναμία να αντέξουμε την αβεβαιότητα.

Τη δική μας ανάγκη να καταδικάσουμε πριν ακούσουμε. Να μισήσουμε πριν μάθουμε. Να εκτελέσουμε πριν κριθεί. Ντροπή μας…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους