Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τις πιο αθόρυβες και λιγότερο μελετημένες ρωγμές της εποχής μας δεν είναι το διαζύγιο.

Είναι όσα συμβαίνουν μετά.

Η στιγμή κατά την οποία οι μεγάλοι θεωρούν ότι ένα κεφάλαιο έκλεισε, ενώ για ένα παιδί μόλις ανοίγει ένας νέος κύκλος αβεβαιότητας.

Ένα καινούριο σπίτι.

Ένα καινούριο δωμάτιο.

Ένα δεύτερο πρόγραμμα ζωής.

Και συχνά ένας άγνωστος άνθρωπος, ο νέος σύντροφος του γονέα, που περνά το κατώφλι όχι ως επισκέπτης αλλά ως μόνιμη παρουσία.

Εκεί αρχίζει μια από τις πιο σύνθετες και πιο σιωπηλές δραματουργίες της σύγχρονης κοινωνίας.

Οι ενήλικοι ερωτεύονται και ορθώς ερωτεύονται.

Το παιδί όμως δεν ερωτεύεται.

Το παιδί προσαρμόζεται.

Ή, ακριβέστερα, υποχρεώνεται να προσαρμοστεί.

Να αποδεχθεί νέες ισορροπίες, νέες συνήθειες, νέους ανθρώπους, χωρίς να έχει συμμετάσχει σε καμία από τις αποφάσεις που άλλαξαν τη ζωή του.

Και πολλές φορές καλείται να χειριστεί ένα παράδοξο σχεδόν αβάσταχτο: να συμπαθήσει τον νέο άνθρωπο χωρίς να αισθανθεί ότι προδίδει τον απόντα γονέα.

Να αγαπήσει χωρίς να νιώσει ένοχος.

Να συνεχίσει να είναι παιδί μέσα σε έναν κόσμο ενηλίκων που του ζητά συνεχώς να καταλαβαίνει.

Το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς.

Χρειάζεται ένα σταθερό συμβολικό σύμπαν μέσα στο οποίο να κατοικεί η επιθυμία του χωρίς φόβο.

Και όμως, πολλές φορές το μόνο που του προσφέρεται είναι η βιασύνη των μεγάλων.

Μια βιασύνη να ξαναφτιαχτεί η ζωή, να αποκατασταθεί η εικόνα της ευτυχίας, να κλείσουν οι λογαριασμοί του παρελθόντος.

Έτσι, η «νέα αρχή» του ενήλικου μετατρέπεται συχνά σε μια δεύτερη απώλεια για το παιδί.

Όχι γιατί ο νέος άνθρωπος είναι κακός.

Αλλά γιατί η παιδική ψυχή έχει τον δικό της χρόνο και δεν υπακούει στα ημερολόγια των ενηλίκων.

Ακόμη πιο δύσκολη γίνεται η κατάσταση όταν ο νέος σύντροφος διεκδικεί θέση που δεν του ανήκει.

Καμία σχέση δεν αποκτά αυτομάτως πατρική ή μητρική υπόσταση.

Καμία αγάπη δεν επιβάλλεται.

Καμία συγγένεια δεν κατασκευάζεται με δηλώσεις, οικογενειακές φωτογραφίες και αναρτήσεις.

Η παρουσία ενός νέου ανθρώπου στη ζωή ενός παιδιού απαιτεί σχεδόν ασκητική ταπεινότητα.

Απαιτεί την επίγνωση ότι εισέρχεται σε μια ιστορία που άρχισε πριν από αυτόν και σε μια πληγή που δεν του ανήκει.

Οι πιο όμορφες σχέσεις ανάμεσα σε παιδιά και νέους συντρόφους γεννήθηκαν όχι από την απαίτηση να αγαπηθούν, αλλά από τη διακριτικότητα να περιμένουν.

Πόσες δημόσιες πολιτικές υπάρχουν ωστόσο για τη μεταδιαζυγιακή οικογένεια; Πόσες δομές συμβουλευτικής γονέων; Πόσα προγράμματα ψυχολογικής υποστήριξης για παιδιά που μετακινούνται ανάμεσα σε δύο σπίτια και δύο κόσμους; Ελάχιστα.

Η οικογένεια χρησιμοποιείται διαρκώς ως σύνθημα, ως σημαία, ως ιδεολογικό λάβαρο.

Όταν όμως έρχεται η ώρα της πραγματικής φροντίδας, η Πολιτεία αποσύρεται.

Αφήνει τους γονείς, τα παιδιά και τους νέους συντρόφους να περιφέρονται ανάμεσα σε δικηγόρους, δικαστικές αποφάσεις και ιδιωτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας που πολλοί δεν μπορούν καν να πληρώσουν.

Το πιο τραγικό, όμως, δεν είναι αυτό.

Το πιο τραγικό είναι ότι χιλιάδες παιδιά μεγαλώνουν ως μικροί διπλωμάτες.

Μαθαίνουν να μη μιλούν για να μη στενοχωρήσουν κανέναν.

Μαθαίνουν να κρύβουν την αγάπη τους για τον έναν από φόβο μήπως πληγωθεί ο άλλος.

Μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις ενοχές, τις σιωπές και τις επιθυμίες των ενηλίκων πριν ακόμη γνωρίσουν τις δικές τους.

Και έτσι η παιδική ηλικία χάνει κάτι από τη φυσική της αθωότητα και μετατρέπεται πρόωρα σε διαπραγμάτευση.

Μια κοινωνία που δεν προστατεύει το παιδί την ώρα που οι μεγάλοι ξαναμοιράζουν τις επιθυμίες τους δεν είναι ούτε σύγχρονη ούτε προοδευτική.

Είναι μια κοινωνία που μιλά αδιάκοπα για δικαιώματα ενηλίκων και ελάχιστα για τις σιωπές των παιδιών.

Και οι σιωπές των παιδιών, όταν αγνοούνται για χρόνια, επιστρέφουν αργότερα ως μοναξιά, ως φόβος της δέσμευσης, ως δυσπιστία απέναντι στην αγάπη.

Γιατί το μέλλον μιας χώρας δεν γράφεται μόνο στα κοινοβούλια και στους προϋπολογισμούς.

Γράφεται κάθε βράδυ, πίσω από μια κλειστή παιδική πόρτα, όταν ένα παιδί προσπαθεί να καταλάβει αν εξακολουθεί να έχει τη δική του θέση μέσα στον κόσμο που οι μεγάλοι αναδιοργάνωσαν χωρίς να το ρωτήσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους