Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελικά το Υπουργείο Πολιτισμού φαίνεται πως έχει αναπτύξει μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη θεωρία περί πολιτιστικής παρουσίας.

Βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου ο πολιτισμός έχει ήδη μετατραπεί σε ομοφωνία, σε νοσταλγία, σε ασφαλές χειροκρότημα, σε επετειακή συγκίνηση.

Χθες, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ορθώς τιμήθηκαν σπουδαίοι άνθρωποι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Την ίδια ώρα όμως, λίγα χιλιόμετρα μακριά, προβαλλόταν ένα έργο αφιερωμένο στον Έλγιν, στα Γλυπτά του Παρθενώνα και σε μία από τις μεγαλύτερες εκκρεμότητες της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας.

Και κάπου ανάμεσα στις δύο εκδηλώσεις, η πολιτική ηγεσία του Πολιτισμού έκανε την επιλογή της.

Η φωτογραφία κατέγραψε αυτό που τα δελτία Τύπου συνήθως κρύβουν: μια άδεια καρέκλα.

Και καμιά φορά μια άδεια καρέκλα λέει περισσότερα από μια ολόκληρη ομιλία.

Γιατί αποκαλύπτει μια αντίληψη του πολιτισμού που προτιμά το παρελθόν όταν έχει γίνει ανάμνηση και αποφεύγει το παρελθόν όταν εξακολουθεί να γεννά πολιτικές υποχρεώσεις. Η Φίνος Φιλμ είναι ακίνδυνη.

Οι βετεράνοι ηθοποιοί προκαλούν μόνο αγάπη και συγκίνηση. Ο Έλγιν, αντίθετα, υπενθυμίζει διεκδίκηση, στρατηγική, εθνική συνέχεια, διεθνή πίεση.

Υπενθυμίζει ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο βραβεύσεις και επετειακές βραδιές, αλλά και ευθύνη.

Η εξουσία προτιμά να φωτογραφίζεται δίπλα στα αστέρια του χθες παρά δίπλα στα ανοιχτά ζητήματα του σήμερα. Άλλωστε, γιατί να καθίσεις απέναντι στην Ιστορία όταν μπορείς απλώς να χειροκροτήσεις μια ανάμνησή της;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους