Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν τόποι που αδικήθηκαν από τη μοίρα. Και υπάρχουν τόποι που αδικήθηκαν από τους ανθρώπους. Η Αιτωλοακαρνανία ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ο μεγαλύτερος νομός της Ελλάδας.

Ένας τόπος με θάλασσα, λίμνες, ποτάμια, βουνά, ιστορία, πολιτισμό, παραγωγή και στρατηγική θέση.

Ένας τόπος που θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης για ολόκληρη τη χώρα.

Κι όμως.

Για δεκαετίες παραμένει θεατής των εξελίξεων.

Κάθε εκλογική περίοδος φέρνει τα ίδια χαμόγελα, τις ίδιες υποσχέσεις, τις ίδιες φωτογραφίες και τα ίδια μεγάλα λόγια.

Και μόλις σβήσουν τα φώτα της κάλπης, ο τόπος επιστρέφει στην πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα των νέων που φεύγουν.

Στην πραγματικότητα των χωριών που ερημώνουν.

Στην πραγματικότητα των επαγγελματιών που παλεύουν μόνοι τους.

Στην πραγματικότητα ενός νομού που εδώ και χρόνια ακούει τι “θα γίνει”, χωρίς να βλέπει τι έγινε. Η Ναυπακτία έδωσε πολλά σε αυτή τη χώρα.

Τα νερά του Μόρνου και του Ευήνου στήριξαν την ανάπτυξη της Αθήνας.

Οι άνθρωποί της στήριξαν την ελληνική οικονομία.

Η γη της πρόσφερε πλούτο.

Και όμως, οι τοπικές κοινωνίες συνεχίζουν να περιμένουν τα αυτονόητα.

Συνεχίζουν να διεκδικούν όσα έπρεπε να έχουν αποδοθεί εδώ και δεκαετίες.

Το τραγικό δεν είναι ότι μας ξέχασαν.

Το τραγικό είναι ότι κάθε φορά μας θυμούνται λίγο πριν τις εκλογές.

Και μετά ξανά σιωπή.

Μέσα σε αυτή τη σιωπή, οφείλω να αναγνωρίσω κάτι που σπανίζει στην πολιτική.

Τη συνέπεια. Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, είτε συμφωνεί κανείς πολιτικά μαζί του είτε όχι, υπήρξε από τους λίγους βουλευτές που επέμειναν να φέρνουν τα ζητήματα της Αιτωλοακαρνανίας μέσα στη Βουλή.

Τα αντισταθμιστικά των νερών, τα πανεπιστημιακά τμήματα, τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα, ζητήματα που για πολλούς δεν είχαν τηλεοπτικό ενδιαφέρον αλλά είχαν τεράστια σημασία για τον τόπο.

Και αυτό πρέπει να λέγεται.

Γιατί η πολιτική δεν είναι οι αναρτήσεις.

Δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις.

Δεν είναι τα χαμόγελα στις κάμερες.

Πολιτική είναι να αφήνεις πίσω σου έργο.

Να δίνεις μάχες ακόμη κι όταν δεν σε συμφέρει.

Να υπερασπίζεσαι τον τόπο σου όταν δεν σε χειροκροτεί κανείς. Η Αιτωλοακαρνανία δεν έχει ανάγκη από άλλους σωτήρες.

Έχει χορτάσει από αυτούς.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα τη διεκδικήσουν.

Γιατί κανένας τόπος δεν μένει πίσω από έλλειψη δυνατοτήτων.

Μένει πίσω από έλλειψη πολιτικής βούλησης.

Και η μεγαλύτερη αδικία για έναν τόπο δεν είναι να είναι φτωχός.

Είναι να είναι πλούσιος σε δυνατότητες και φτωχός σε πράξεις. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να χειροκροτούμε τις υποσχέσεις. Και να αρχίσουμε να μετράμε τα αποτελέσματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους