Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟΥ Υπάρχει ένα παράδοξο στον ελληνικό θεατρικό χώρο.

Όλοι δηλώνουν ότι αγαπούν το νέο ελληνικό έργο, αρκεί να μην χρειαστεί ποτέ να το ανεβάσουν.

Το τιμούν σε ημερίδες, το δοξάζουν σε επιτροπές, το μνημονεύουν σε συνέδρια, το θρηνούν σε στρογγυλά τραπέζια.

Όταν όμως έρθει η ώρα να μπει στο πρόγραμμα, ξαφνικά παθαίνουν μια κρίση νεκροφιλικής νοσταλγίας και τρέχουν να ξεθάψουν για εκατοστή φορά τα ίδια έργα, τα οποία κακοποιούν με τέτοια δημιουργική μανία ώστε στο τέλος ο συγγραφέας τους να ζητάει μεταθανάτια ασφαλιστικά μέτρα.

Οι ιθύνοντες του πολιτισμού στην Ελλάδα μοιάζουν με ιερέα που έχει χάσει την πίστη του αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί από επαγγελματική συνήθεια.

Μιλούμ για τέχνη χωρίς να την εμπιστεύονται.

Μιλούν για δημιουργία χωρίς να δημιουργούν.

Μιλούν για το μέλλον ενώ διοικούμ αποκλειστικά νεκροταφεία.

Κι αν τολμήσεις να ρωτήσεις γιατί δεν ανεβαίνουν νέα ελληνικά έργα, θα ακούσεις αμέσως τις δύο μεγάλες λέξεις-τοτέμ: «Επαρχιωτισμός.» «Μετριότητα.» Είναι θαυμαστό. Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα όπου η περιφρόνηση του εγχώριου προϊόντος θεωρείται ένδειξη κοσμοπολιτισμού.

Αν ένας συγγραφέας γεννηθεί στο Λονδίνο, είναι ενδιαφέρων.

Αν γεννηθεί στο Παρίσι, είναι ανατρεπτικός.

Αν γεννηθεί στο Βερολίνο, είναι πρωτοποριακός.

Αν γεννηθεί στην Καλαμάτα ή στη Λάρισα, είναι ύποπτος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Το ελληνικό θέατρο πάσχει από μια σπάνια ψυχιατρική διαταραχή: την ξενολαγνεία με ακαδημαϊκή πιστοποίηση.

Ο ασθενής παρουσιάζει αλλεργική αντίδραση σε κάθε ελληνικό κείμενο που δεν έχει πρώτα μεταφραστεί σε κάποια βόρεια ευρωπαϊκή γλώσσα και επιστρέψει στην πατρίδα με σφραγίδα εισαγωγής.

Διότι ο Έλληνας δραματουργός δεν αρκεί να γράψει καλό έργο.

Πρέπει πρώτα να πεθάνει λίγο, να μεταναστεύσει αρκετά, να κάτσει να τον γαμήσουν έστω ξώφαλτσα, ή να βραβευτεί κάπου που κανείς δεν μπορεί να προφέρει σωστά.

Αλλιώς θεωρείται τοπικό φαινόμενο.

Και μέσα σ' αυτή τη μεγαλειώδη φάρσα βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους να καταγγέλλουν την έλλειψη νέας γραφής.

Είναι σαν να κόβεις όλα τα δέντρα ενός δάσους και μετά να διοργανώνεις συνέδριο για την εξαφάνιση των πουλιών.

Το πιο κωμικό όμως είναι η θεατρική γλώσσα της ίδιας της θεατρικής εξουσίας.

Κάθε απόφαση παρουσιάζεται σαν πράξη υψηλής αισθητικής ευθύνης.

Δεν λένε: «Δεν ξέρουμε το έργο.» Δεν λένε: «Δεν το διαβάσαμε.» Δεν λένε: «Φοβόμαστε το ρίσκο.» Λένε: «Δεν εντάσσεται στον σύγχρονο καλλιτεχνικό προβληματισμό.» Μια φράση τόσο αόριστη ώστε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για την Αντιγόνη και για έναν φούρνο μικροκυμάτων.

Κι έτσι η σκηνή γεμίζει από παραστάσεις που μοιάζουν να έχουν σκηνοθετηθεί από επιτροπές.

Παραστάσεις που φορούν τη μάσκα της τόλμης με την ασφάλεια δημοσίου υπαλλήλου.

Παραστάσεις που επαναστατούν εντός εγκεκριμένου ωραρίου.

Το αποτέλεσμα είναι ένα θέατρο που μοιάζει να έχει μπερδέψει τη ζωντανή τέχνη με την ταρίχευση.

Οι συγγραφείς γράφουν.

Τα συρτάρια γεμίζουν.

Οι επιτροπές συνεδριάζουν.

Οι επιτροπές αξιολογούν.

Οι επιτροπές επαναξιολογούν.

Οι επιτροπές συγκροτούν υποεπιτροπές για την αξιολόγηση των αξιολογήσεων.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ένας νέος δραματουργός περιμένει να ακουστεί η φωνή του, όπως ο ήρωας αρχαίας τραγωδίας περιμένει χρησμό από θεό που έχει εγκαταλείψει το μαντείο εδώ και χρόνια.

Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι η ελληνική δραματουργία.

Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι η ελληνική δραματουργία εξακολουθεί να έχει το θράσος να είναι ζωντανή μέσα σε έναν χώρο που έχει ερωτευθεί τα μνημεία περισσότερο από τους ανθρώπους.

Γιατί το θέατρο γεννήθηκε ως πράξη παρουσίας.

Κι εμείς καταφέραμε να το μετατρέψουμε σε υπηρεσία συντήρησης αρχαιολογικών ευρημάτων.

Με εξαιρετική επιτυχία, οφείλω να ομολογήσω. Το μαυσωλείο λειτουργεί άψογα: οι νεκροί παίζονται κάθε βράδυ. Οι ζωντανοί περιμένουν ακόμη σειρά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους