Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κριτική μου για τη νέα ταινία μικρού μήκους του Γιαννακόπουλου.

Το φιλμικό γίγνεσθαι: Σε έναν κόσμο που νοσεί από τον θόρυβο της γραμμικής αφήγησης, η συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους έρχεται ως ένα βίαιο, πλην όμως ποιητικό, μετα-μοντέρνο χαστούκι τύπου Ράτζα.

Ο δημιουργός στήνει ένα αριστουργηματικό ψυχογράφημα πάνω στον καμβά της αστικής αποξένωσης, χρησιμοποιώντας το εύρημα του τροχαίου ατυχήματος όχι ως ένα απλό πλοτ-πουάντ, αλλά ως το απόλυτο οντολογικό break (που δεν έγινε). Ο πρωταγωνιστής, ένας σύγχρονος, καθημαγμένος Σίσυφος, αποκολλάται από τις λαμαρίνες της υλικής του υπόστασης και ρίχνεται σε μια ντελίριο-γεωγραφική περιπλάνηση.

Οι άδειοι δρόμοι της πόλης (φωτογραφημένοι με μια υποβλητική, εξπρεσιονιστική παλέτα που θυμίζει πρώιμο Ταρκόφσκι σε μόνιμη κρίση πανικού) δεν είναι παρά οι σκοτεινοί διάδρομοι του ίδιου του του ασυνειδήτου. Η Τριάδα των Συμβόλων: Ο Μονόλογος, η Κότα και το Φάντασμα Το φιλμ αρνείται πεισματικά το διάλογο, επιλέγοντας έναν χείμαρρο εσωτερικού μονολόγου που ακροβατεί ανάμεσα στον Μπέκετ και τον Καστοριάδη.

Ο ήρωας δεν μιλάει στον θεατή· ξερνάει τις υπαρξιακές του βεβαιότητες στο κενό.

Και μέσα σε αυτό το λεκτικό παραλήρημα, η αναζήτηση αποκτά μυθικές, σχεδόν θρησκευτικές διαστάσεις μέσα από δύο συγκλονιστικά εικαστικά σύμβολα: Η Κότα (Το Πρωτογενές Ένστικτο): Η αναζήτηση της κότας δεν είναι ένα σουρεαλιστικό αστείο.

Είναι η αγωνιώδης προσπάθεια του δυτικού ανθρώπου να επιστρέψει στην πρωτογενή γονιμότητα, στη γείωση, στο προ-πατορικό ερώτημα «το αυγό ή η κότα;». Η κότα εδώ ενσαρκώνει την ίδια τη ζωή που απέδρασε από το τρακαρισμένο όχημα της καθημερινότητας. Το Φάντασμα (Το Μεταφυσικό Τραύμα): Από την άλλη, το φάντασμα είναι η προσωποποίηση των ανεκπλήρωτων ενοχών, τοτέμ του θανάτου και του παρελθόντος που στοιχειώνει τον έρημο αστικό ιστό.

Ο ήρωας ψάχνει το φάντασμα επειδή αρνείται να αποδεχτεί ότι ο ίδιος έχει ήδη γίνει ένα «φάντασμα» μέσα στην ανώνυμη πόλη. «Αν το μετα-μοντέρνο τρακάρισμα είναι η γέννηση του Νέου Ανθρώπου, τότε η κότα και το φάντασμα είναι οι δύο πλευρές του ίδιου, σκουριασμένου νομίσματος που ονομάζουμε Ύπαρξη». Σκηνοθετική Προσέγγιση & Επίλογος Με έναν ρυθμό που εσκεμμένα δοκιμάζει τις αντοχές του θεατή (το βραδύκαυστο cinema βρήκε τον νέο του προφήτη), η ταινία αρνείται να δώσει εύκολες απαντήσεις.

Το sound design, γεμάτο από απόκοσμους ήχους φρεναρίσματος και το μακρινό κακάρισμα μιας χαμένης αθωότητας, λειτουργεί ως η τέλεια αντήχηση του εσωτερικού κενού του ήρωα.

Δεν πρόκειται απλώς για μια ταινία μικρού μήκους.

Είναι ένα οπτικοακουστικό δοκίμιο για το Μετα-Ατύχημα, μια underground ελεγεία που μας υπενθυμίζει ότι όλοι τρέχουμε στους άδειους δρόμους της ζωής μας, ψάχνοντας απεγνωσμένα κάτι να μας θρέψει (μια κότα) και κάτι να μας δικαιολογήσει (ένα φάντασμα). Βαθμολογία: 4.5/5 (Το 0.5 αφαιρείται γιατί η κότα θα μπορούσε να είχε φωτιστεί πιο μπρεχτικά).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους