Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα σας!! Ένα ακόμη μέρος του διηγήματός μου. Για τα προηγούμενα ανατρέξτε στο προφίλ μου. Μέρος Ε' ΠΑΡΑΦΟΡΗ ΖΗΛΙΑ Στον τελευταίο ξυλοδαρμό, η Βικτώρια τόλμησε και πήγε κρυφά στην αστυνομία.

Ο αξιωματικός ασφαλείας δεν κατέγραψε καν το συμβάν.

Έτυχε να είναι γνωστός του Γιάννη και της έδωσε μόνο τη συμβουλή του: «Κι εσύ, βρε κοπέλα μου, αφού ξέρεις ότι είναι ζηλιάρης, γιατί τον εξωθείς στα άκρα; Άντε, πήγαινε στο σπίτι σου και όλα αύριο θα φτιάξουν». Έφυγε με σπασμένα φτερά.

Δεν θα ανεχόταν άλλα «αύριο» μαζί με τον Γιάννη, ο οποίος δε σταματούσε πουθενά.

Δεν περιόρισε τα χέρια του ακόμα κι όταν η κόρη τους μπήκε στο δωμάτιο.

Εκείνη πρόλαβε να την τραβήξει και να την κρύψει στην αγκαλιά της, ενώ δεχόταν αδιαμαρτύρητα τις σφαλιάρες του στο πρόσωπό της.

Μετά που έφυγε απ’ την αστυνομία και παρότι ένιωθε σπασμένα τα φτερά της, η Βικτώρια για πρώτη φορά αρνιόταν να παραδοθεί.

Πρώτη φορά η σκέψη της έγινε ξεκάθαρη: «Αν δεν παλέψω η ίδια για τον εαυτό μου, δε θα το κάνει κανείς». Έστυβε το μυαλό της να βρει μια λύση. «Όλα λύνονται, αρκεί να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί» φώναζε η εσωτερική φωνή της.

Ήταν μόνη και είχε μερίδιο ευθύνης.

Όχι, επειδή δεν είχε συγγενείς στον τόπο που διέμεναν, αλλά γιατί παραγκώνισε τους φίλους της για χάρη του Γιάννη.

Διότι τον εμπιστεύτηκε απόλυτα.

Επειδή έκλεισε τα μάτια στα πρώτα σημάδια.

Δεν ήταν κάποια άσχετη.

Είχε ακούσει για παρόμοιες καταστάσεις και είχε σχηματισμένη γνώμη και άποψη.

Στο παρελθόν μάλιστα είχε συμβουλεύσει μια φίλη της που έμπλεξε μ’ έναν τέτοιο τύπο.

Μετά το πρώτο χαστούκι η φίλη της τον χώρισε.

Πώς επέτρεψε η ίδια να συμβεί στον εαυτό της; Πώς έπεσε σ’ αυτή την παγίδα; Κάπου στο βάθος γνώριζε.

Όταν γνώρισε τον Γιάννη, ήταν σε μια φάση που είχε ανάγκη από αγάπη, συντροφικότητα και φροντίδα.

Νόμιζε πως τα βρήκε στο πρόσωπό του και πράγματι της τα παρείχε στην αρχή.

Μόλις έμεινε έγκυος και θεώρησε ότι την «έδεσε», άρχισε να βγάζει τον πραγματικό του εαυτό.

Δεν ήταν απλώς ζηλιάρης, ήταν αρρωστημένος ζηλιάρης με εμμονές που τις έκρυβε καλά.

Την πλάνεψε, αλλά ξεγέλασε και η ίδια τον εαυτό της, αφού δεν έδωσε σημασία στις δεύτερες σκέψεις της και δεν εμπιστεύτηκε το ένστικτό της.

Αργότερα, όταν άρχισε το ξύλο, βρέθηκε σε μειονεκτική θέση.

Δεν ήταν πια μόνη.

Έπρεπε να οπλιστεί με υπομονή για την κόρη της.

Μόλις μεγάλωνε λίγο θα... Πολλά «θα» στο μυαλό της που σε στάση αναμονής πρόσμεναν την υλοποίησή τους κι όμως οπισθοχωρούσαν. Λογικό.

Αισθανόταν πως τα χέρια της, ολόκληρη η ύπαρξή της, ήταν αλυσοδεμένη.

Η αιφνίδια παρουσία του παιδιού στο δωμάτιο της βίας στάθηκε η απαρχή της ενεργοποίησής της.

Είχε φτάσει πια η στιγμή της δράσης.

Έπρεπε να σπάσει τις αλυσίδες, να ανοίξει κάθε χαλκά που την κρατούσε υπόδουλη στην απραξία. Πώς θα το έκανε; Συνεχίζετε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους