Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ἅμα (= ταυτόχρονα) δὲ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ πέπλασται‧ οὐ τὸ μὲν πρῶτον, τὸ δὲ ὕστερον». ~Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός~✝️ «Και αυτά ψυχή έχουν»...❗❗ Έχω βαρεθεί να ακούω αυτή τη φράση.

Την ακούω ξανά και ξανά, σχεδόν σαν σύνθημα, σαν τελετουργική επωδό μιας εποχής που επαναλαμβάνει λέξεις χωρίς να εξετάζει το περιεχόμενό τους.Τη φωνάζουν αρκετοί με πάθος στην παραμικρή αφορμή που θα γίνει κάποιο περιστατικό σχετικά με ζώα.

Τη γράφουν κάτω από αναρτήσεις,τη χρησιμοποιούν ως ύστατο επιχείρημα.

Όμως ελάχιστοι φαίνεται να αναρωτιούνται τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «ψυχή» σε ένα κράτος που υποτίθεται ότι σχεδόν το 90% είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Ελάχιστοι ενδιαφέρονται να μάθουν γιατί η Ορθόδοξη θεολογία και παράδοση μας αποκαλεί και τα ζώα «έμψυχα» όντα, αλλά ταυτόχρονα διακρίνει ριζικά τη ζωική ύπαρξη από τον άνθρωπο.

Ναι, σαφώς τα ζώα έχουν ψυχή.

Αλλά η ψυχή του ζώου δεν είναι η λογική, νοερή, πνευματική και αθάνατη ψυχή του ανθρώπου.

Δεν είναι η ψυχή που πλάστηκε «κατ’ εικόνα Θεού». Δεν είναι η ψυχή που καλείται σε θέωση.

Δεν είναι η ψυχή για την οποία ο Χριστός ανέβηκε στον Σταυρό.Η ψυχή του ζώου είναι η ζωτική του δύναμη, η αρχή της ζωής του, το φυσικό ένστικτο που το διατηρεί και το κατευθύνει σύμφωνα με τη φύση του.

Είναι δημιούργημα του Θεού και γι’ αυτό αξίζει σεβασμό.

Αλλά δεν είναι άνθρωπος.

Και εδώ αρχίζει η μεγάλη τραγωδία της εποχής μας.Όχι βέβαια επειδή αγαπάμε τα ζώα.

Αυτό είναι καλό, ούτε επειδή τα φροντίζουμε. και τιμωρούμε την κακοποίησή τους.

Αυτό είναι στοιχειώδης πολιτισμός.

Η πραγματική τραγωδία όμως αρχίζει όταν η ευαισθησία για τα ζώα μετατρέπεται σε αδιαφορία για τον άνθρωπο.Όταν η κοινωνία δακρύζει για ένα γατάκι αλλά αδυνατεί να συγκινηθεί μπροστά σε μια αγέννητη ανθρώπινη ζωή.Και ενώ ξεσηκώνονται κοινωνικές αντιδράσεις για την εγκατάλειψη ζώων με πρόστιμα, καταγγελίες και δημόσια αγανάκτηση την ίδια στιγμή μια άλλη πραγματικότητα παραμένει σχεδόν σιωπηλή και κοινωνικά «αόρατη» οι αμβλώσεις, που σε πολλές εκτιμήσεις στην Ελλάδα ξεπερνούν ετησίως τις 120.000 περιπτώσεις.Εδώ το ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς αριθμητικό ή νομικό, αλλά βαθιά ηθικό και υπαρξιακό γιατί για την εγκατάλειψη λίγων ζώων ενεργοποιούνται αυστηρά πρόστιμα και κοινωνική ευαισθησία, ενώ για την απώλεια ανθρώπινης ζωής και μάλιστα πριν ακόμη γεννηθεί αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχη κοινωνική ή θεσμική ανταπόκριση; Μαζί με το παραπάνω βέβαια τίθεται και ένα ακόμη πιο οξύ ερώτημα, μέσα στο πλαίσιο της χριστιανικής ανθρωπολογίας αν το έμβρυο δεν είναι απλώς βιολογική δυνατότητα αλλά ήδη ανθρώπινη ζωή εν εξελίξει, φορέας ψυχής και προοπτικής προσώπου, τότε πώς εξηγείται η πλήρης απουσία οποιασδήποτε κοινωνικής «τιμωρίας» ή θεσμικής αποτύπωσης της πράξης αυτής; Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε ότι μιλάμε για ένα κράτος που αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό πρόβλημα, με πληθυσμιακή μείωση που τα τελευταία χρόνια φτάνει περίπου το μισό εκατομμύριο ανθρώπων, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό πώς είναι δυνατόν να συζητάμε διαρκώς για επιβίωση, ανάπτυξη και μέλλον, ενώ ταυτόχρονα η ίδια η αρχή της ζωής υποχωρεί χωρίς δημόσια ηθική συζήτηση αντίστοιχου βάθους;Δεν έχω κανένα σκοπό να υποτιμήσω την αξία των ζώων ούτε να αγνοηθεί η ευθύνη απέναντί τους.Αλλά είναι άλλο πράγμα η φροντίδα της κτίσης και άλλο η σύγχυση της τάξης της δημιουργίας.Διότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα ακόμη έμβιο ον. Είναι πρόσωπο.

Είναι φορέας λογικής ψυχής.

Είναι εικόνα Θεού.

Και γι’ αυτό η αξία του δεν μπορεί να εξισωθεί με καμία άλλη μορφή ζωής, όσο σεβαστή κι αν είναι η υπόλοιπη κτίση. ✝️«Τί γαρ ωφεληθήσεται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» Καμία άλλη ζωή δεν τοποθετείται στο ίδιο υπαρξιακό βάθος με την ανθρώπινη ψυχή.

Παρόλαυτα σήμερα στο πλαίσιο του άκρατου δικαιωματισμού που μας διακατέχει πολλοί μιλούν αδιάκοπα για ευαισθησία, αλλά αποσιωπούν την κεντρική της δοκιμασία τον σεβασμό προς τον άνθρωπο.

Βεβαίως και πρέπει να αγαπάμε τα ζώα και να τα προστατεύουμε.Αλλά αν η κοινωνία συγκινείται μόνο όταν πονάει το ζώο και σιωπά όταν πρόκειται για τον άνθρωπο, τότε δεν έχει γίνει πιο ανθρώπινη.Έχει απλώς χάσει το μέτρο του ανθρώπου και μια κοινωνία που χάνει το μέτρο του ανθρώπου, αργά ή γρήγορα χάνει και τον ίδιο τον άνθρωπο.🌿 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους