Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🪦~ΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΤΩΝ 6 ΚΑΙ 2 ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΛΟΓΩ ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΥ~❌ Η ιστορία δεν παραχαράσσεται όταν ακόμη και παιδιά βαφτίζονται «δοσίλογοι»⚠️ Στη δημόσια συζήτηση γύρω από τα γεγονότα της Κατοχής και του Εμφυλίου, ο όρος «δοσίλογος» όλο και περισσότερο τελευταία χρησιμοποιείται συχνά με τρόπο αυθαίρετο, γενικευτικό και πολιτικά φορτισμένο.

Η ιστορική πραγματικότητα, όμως, είναι πάντα πιο σύνθετη από τα συνθήματα.Μνημεία όπως αυτό της φωτογραφίας όπου ανάμεσα στους νεκρούς περιλαμβάνονται η Τασία Αγγελοπούλου, 6 ετών, και η αδερφή της Αθανασία Αγγελοπούλου, 2 ετών(η επιτύμβια στήλη βρίσκεται στο χωριό Αγ.Νικολαο Αργολιδος, τόπο καταγωγής των θυμάτων) υπενθυμίζουν πόσο εύκολα η μνήμη γίνεται πεδίο στρέβλωσης.

Κανένα παιδί δύο ή έξι ετών δεν μπορεί να θεωρηθεί συνεργάτης κατακτητή.

Η παρουσία τους σε λίστα σφαγιασθέντων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας ήταν άμαχοι, θύματα μιας εποχής αχαλίνωτης βίας, η οποία σημάδεψε την Ελλάδα από το 1943 έως το 1949.

Η ιστοριογραφία τόσο η ελληνική όσο και η διεθνήςχρησιμοποιεί τον όρο «δοσίλογος» με αυστηρά νομικά και θεσμικά κριτήρια: Πρόσωπα που συνεργάστηκαν θεσμικά με τις αρχές Κατοχής, κυρίως μέσω διοίκησης, οικονομικής ενίσχυσης ή παροχής υπηρεσιών ασφαλείας.

Πρόσωπα που καταδικάστηκαν από τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων (1944–1949) και εννοείται όχι από προφορικές αφηγήσεις.

Συνολικά παραπέμφθηκαν περίπου 20.000 άτομα, εκ των οποίων λιγότεροι από 2.200 καταδικάστηκαν και οι περισσότεροι για διαχείριση κατοχικών πόρων ή συνεργασία με γερμανικές αρχές και όχι για συμμετοχή σε μάχες ή επιχειρήσεις.

Τα μικρά παιδιά, οι γυναίκες που δεν είχαν καμία δημόσια θέση, οι ηλικιωμένοι αγρότες ή οι τυχαίοι πολίτες δεν ανήκουν ούτε εξ αποστάσεως σε αυτή την κατηγορία.

Από την άλλη πλευρά η αποκαλούμενη Εθνική Αντίσταση δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα.

Υπήρχαν στρατιωτικές οργανώσεις με αντικατοχικό έργο,τοπικές αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις που δεν σχετίζονταν με τους Γερμανούς,εκτελέσεις και αντιποίνων μεταξύ οργανώσεων.

Η ιστοριογραφία πλέον αναγνωρίζει ότι ένα μέρος των συγκρούσεων στην περίοδο 1943–44 είχε ήδη προ-εμφυλιακό χαρακτήρα, ανεξάρτητα από τις δυνάμεις Κατοχής.

Τα θύματα των Εμφυλιακών συγκρούσεων δεν ήταν ποτέ «δοσίλογοι» συλλήβδην.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο κατεγράφησαν εκτελέσεις ολόκληρων οικογενειών όπως αυτή της φωτογραφίας,γυναικών και ηλικιωμένων, παιδιών,τυχαίων συγχωριανών που θεωρήθηκαν «μη συνεργάσιμοι» με κάποια οργάνωση.

Η νεότερη ιστορική έρευνα (Μαραντζίδης, Καλύβας, Mazower, Λιάκος κ.ά.) δείχνει ότι σημαντικό τμήμα των θυμάτων οφείλεται σε τοπικές συγκρούσεις, διώξεις και ιδεολογικές στοχοποιήσεις και όχι σε συνεργασία με τους Γερμανούς.Η συγκεκριμένη περίπτωση των μικρών κοριτσιών δεν είναι εξαίρεση.

Είναι σύμπτωμα μιας περιόδου όπου η βία ξεπέρασε κάθε έννοια διάκρισης μεταξύ μαχητών και αμάχων.

Δυστυχώς το μεγαλύτερο πρόβλημα αρχίζει όταν, δεκαετίες αργότερα, εμφανίζονται αφηγήματα που απαξιώνουν συλλήβδην ολόκληρα χωριά ως «δοσίλογους»,χαρακτηρίζουν κάθε θύμα αντικομμουνιστή ή μέλους τοπικής άμυνας ως «συνεργάτη», και τέλος παραγνωρίζουν ότι χιλιάδες άμαχοι βρέθηκαν στη δίνη των αντιπαραθέσεων χωρίς καμία πολιτική συμμετοχή.Η γενίκευση είναι ιστορικά αστήρικτη και ηθικά απαράδεκτη.

Ένα μνημείο που γράφει πως μια εξάχρονη και μια δίχρονη «σφαγιάστηκαν» δεν ζητεί εκδίκηση ούτε πολιτικοποίηση.

Ζητά μια απλή παραδοχή.Η βία της εποχής χτύπησε αδιακρίτως.

Και τα παιδιά δεν υπήρξαν ποτέ ούτε δοσίλογοι ούτε ένοχοι.

Ήταν μόνο θύματα.

Όσο η ιστορία αντιμετωπίζεται με γενικεύσεις και ιδεολογικούς αναχρωματισμούς, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την αλήθεια και τόσο περισσότερο προσβάλλουμε τη μνήμη εκείνων που πραγματικά χάθηκαν.🕊️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους