Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ Ανάμεσα στα ραντεβού της ημέρας μπήκα για ένα διάλειμμα και ενημέρωση στα σοσιαλ.

Η είδηση που άκουσα με σόκαρε.

Τσέκαρα και διαπίστωσα ότι είναι σημερινή! Μια γυναίκα και ο γιος της βρέθηκαν νεκροί μέσα στο σπίτι τους.

Χωρίς εμφανή ίχνη διάρρηξης, με τις αρχές να εξετάζουν και το ενδεχόμενο εμπλοκής προσώπου από το κοντινό περιβάλλον.

Κάθε φορά που ακούμε μια τέτοια είδηση, παγώνουμε για λίγα δευτερόλεπτα.

Και αυτό πριν προλάβει η κοινωνία να συνέλθει από το τελευταίο δεκαπενθήμερο που συζητούσαμε για την 39χρονη στην Καλαμάτα, που δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι της, με τον 41χρονο σύζυγό της να κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Και πριν από αυτό, άλλη γυναίκα.

Άλλη σχέση.

Άλλο σπίτι.

Άλλες κλειστές πόρτες.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε μόνο για «κακιά στιγμή». Γιατί η βία σπάνια ξεκινά τη στιγμή του φόνου.

Ξεκινά πολύ νωρίτερα.

Ξεκινά όταν ένα αγόρι μαθαίνει ότι ο θυμός του είναι δύναμη.

Ότι η ζήλια είναι απόδειξη αγάπης.

Ότι η γυναίκα «του» τού ανήκει.

Ότι η απόρριψη είναι ταπείνωση που πρέπει να εκδικηθεί.

Ότι η διαφωνία λύνεται με φωνή, απειλή, χέρι, έλεγχο.

Κάποιοι άντρες δεν μεγαλώνουν απλώς με θυμό.

Μεγαλώνουν με ένα ολόκληρο εσωτερικό σύστημα όπου ο θυμός είναι η μόνη γλώσσα που ξέρουν να μιλούν.

Δεν ξέρουν να πενθούν. Επιτίθενται.

Δεν ξέρουν να φοβούνται. Ελέγχουν.

Δεν ξέρουν να νιώθουν απόρριψη. Τιμωρούν.

Δεν ξέρουν να χάνουν. Καταστρέφουν.

Και αυτό δεν είναι «πάθος». Δεν είναι «αγάπη που ξέφυγε». Δεν είναι «ζήλεψε γιατί την αγαπούσε πολύ». Είναι ιδιοκτησία.

Είναι εξουσία.

Είναι βαθιά ανωριμότητα ντυμένη με ανδρική κυριαρχία.

Είναι η πεποίθηση: «Αν δεν μπορώ να σε έχω όπως θέλω, δεν θα υπάρξεις όπως θέλεις». Πίσω από πολλές κλειστές πόρτες δεν υπάρχει οικογένεια.

Υπάρχει φόβος που έχει μάθει να κάνει ησυχία.

Υπάρχουν παιδιά που ακούνε βήματα και ξέρουν από τον ήχο αν έρχεται καταιγίδα.

Υπάρχουν γυναίκες που μετρούν τις λέξεις τους για να μη γίνει έκρηξη.

Υπάρχουν σπίτια όπου όλοι προσποιούνται ότι «όλα είναι καλά», επειδή το να πουν την αλήθεια μοιάζει πιο επικίνδυνο από το να την αντέξουν.

Και η κοινωνία συχνά ρωτά μετά: «Μα γιατί δεν έφυγε;» Ίσως γιατί είχε τρομοκρατηθεί.

Ίσως γιατί είχε παιδιά.

Ίσως γιατί είχε οικονομική εξάρτηση.

Ίσως γιατί είχε απειληθεί.

Ίσως γιατί κανείς δεν την πίστευε αρκετά νωρίς.

Ίσως γιατί ο πιο επικίνδυνος χρόνος για μια γυναίκα δεν είναι πάντα όταν μένει.

Είναι συχνά όταν προσπαθεί να φύγει.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για την οικογενειακή βία, πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο το έγκλημα στο τέλος.

Να κοιτάξουμε το πριν.

Τη μικρή απειλή.

Τον εξευτελισμό.

Την απομόνωση.

Το «μη βγεις». Το «με ποιον μίλησες;» Το «χωρίς εμένα δεν είσαι τίποτα». Το «θα δεις τι θα πάθεις». Το παιδί που μεγαλώνει βλέποντας τον πατέρα να τρομοκρατεί τη μητέρα.

Τον γιο που μαθαίνει ότι η βία είναι ανδρισμός.

Την κόρη που μαθαίνει ότι η αγάπη πονάει.

Η βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.

Όταν κλείνει η πόρτα ενός σπιτιού, δεν παύει να υπάρχει κοινωνική ευθύνη.

Γιατί πίσω από κάποιες πόρτες δεν κρύβονται απλώς οικογενειακά προβλήματα.

Κρύβονται άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν.

Και το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο το έγκλημα που μαθαίνουμε στις ειδήσεις.

Είναι όλα εκείνα που δεν μαθαίνουμε ποτέ.

Όλα εκείνα που συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες και δεν τα αντιλαμβάνεται ο περίγυρος. ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ «ΜΑ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ » Ή «ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ», ΕΝΩ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους