Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κουρείο εκείνο, με τον καθρέφτη που έμοιαζε να φυλάει τα μυστικά όλης της γειτονιάς, ήταν πλέον ο τόπος της «μεγάλης υποχώρησης». Το φως του απογεύματος έπεφτε πλάγια από την ανοιχτή πόρτα, φωτίζοντας τα σωματίδια της σκόνης που χόρευαν γύρω από το κεφάλι του αγοριού, το οποίο, σαν σε μια τελετή ιεροτελεστίας, δεχόταν το μοιραίο «χράτσα χρούτσα» της μηχανής.

Εκείνη η περίφημη «φούντα», το σύμβολο της αντρικής τους επανάστασης, το μικρό τους οχυρό ενάντια στο καθεστώς της παιδικής ηλικίας, έπεφτε τώρα αργά, σαν τα φύλλα του φθινοπώρου, πάνω στο μάρμαρο.

Το αγόρι που περίμενε τη σειρά του, κρατώντας στα χέρια του τις κομμένες τούφες, κοιτούσε το φίλο του με ένα μείγμα οίκτου και θαυμασμού, ενώ το γέλιο τους —ένα γέλιο πικρό, γνήσιο, παιδικό— αντηχούσε μέσα στον χώρο, σπάζοντας τη βλοσυρή σιωπή του κουρέα.

Ήταν μια στιγμή αμήχανης ενηλικίωσης.

Ο κουρέας, με την απάθεια ενός ανθρώπου που έχει δει εκατοντάδες τέτοια δράματα να εκτυλίσσονται μπροστά του, συνέχιζε να δουλεύει, μετατρέποντας τα όνειρά τους για «μοντέρνα» κουρέματα στην αυστηρή ισοπέδωση που απαιτούσε η τάξη της εποχής.

Όταν το κούρεμα τελείωσε και το κεφάλι του αγοριού έμεινε γυμνό και «γουλί» κάτω από το δυνατό φως, η απογοήτευση τους δεν κατάφερε να πνίξει το πνεύμα τους.

Κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη, βλέποντας τον εαυτό τους ξένο, σχεδόν αστείο, αλλά ταυτόχρονα συνένοχοι σε μια περιπέτεια που, παρά την ήττα της, τους έκανε να νιώθουν πως για μια στιγμή, έστω και για μια ώρα, είχαν τολμήσει να κοιτάξουν τη ζωή κατάματα, πριν υποταχθούν ξανά στο «αεροδρόμιο» που επέβαλαν οι μανάδες τους.

Το ραδιόφωνο παίζει χαμηλά, ο δρόμος έξω από το κουρείο παραμένει ηλιόλουστος και οι δυο φίλοι ξέρουν πως, παρά το γουλί κούρεμα, η ιστορία της δικής τους ενηλικίωσης μόλις άρχισε να γράφεται. Άννα Δανάλη. Ομφαλός της γης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους