Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Είσαι άχρηστος.» «Τα κάνεις όλα λάθος.» «Η εμφάνισή σου είναι χάλια, τι θα νομίζει ο κόσμος για εμάς;» «Μάζεψε τα μαλλιά σου, δεν χρειάζεται να τραβάς τα βλέμματα.» «Είσαι χοντρή.» «Είσαι πολύ αδύνατος.» «Είσαι αποτυχημένος.» Κάποιες φράσεις δεν λέγονται απλώς. Εγγράφονται.

Επαναλαμβάνονται τόσο συχνά που παύεις να τις ακούς ως γνώμη κάποιου άλλου και αρχίζεις να τις βιώνεις ως δική σου αλήθεια.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πιο ύπουλη μορφή βίας: όταν ο άλλος δεν σου επιβάλλει μόνο πώς να φέρεσαι, αλλά ποιος να πιστεύεις ότι είσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε βλέπουν πραγματικά.

Δεν συναντούν εσένα.

Συναντούν τις ανάγκες τους, τους φόβους τους, τις ανεπάρκειές τους, τις ματαιώσεις τους και τα προβάλλουν πάνω σου σαν κινηματογραφική οθόνη.

Αν νιώθουν ανεπαρκείς, θα σε πείσουν ότι εσύ δεν είσαι αρκετός.

Αν νιώθουν αποτυχημένοι, θα ψάξουν την αποτυχία πάνω σου.

Αν φοβούνται τη διαφορετικότητα, θα προσπαθήσουν να σε μικρύνουν μέχρι να χωρέσεις στα όρια της δικής τους ασφάλειας.

Αν ντρέπονται για τον εαυτό τους, θα σε γεμίσουν ντροπή.

Δεν μπορούν να αντέξουν αυτό που βλέπουν μέσα τους και έτσι το μεταφέρουν σε εσένα.

Είναι πιο εύκολο να πουν «φταις εσύ» παρά να κοιτάξουν κατάματα το δικό τους κενό.

Κι εσύ, ειδικά αν τους αγαπάς, αρχίζεις να τους πιστεύεις.

Αρχίζεις να κοιτάζεις τον καθρέφτη με τα δικά τους μάτια.

Δεν βλέπεις το σώμα σου· βλέπεις την κριτική τους.

Δεν ακούς τη φωνή σου· ακούς τις απαιτήσεις τους.

Δεν αξιολογείς τη ζωή σου· αξιολογείς πόσο καλά υπηρετείς τις προσδοκίες τους.

Κάποια στιγμή δεν ξέρεις πια ποιος είσαι.

Είσαι ο αποτυχημένος ή εκείνος που σε αποκάλεσε έτσι; Είσαι ο ανεπαρκής ή εκείνος που δεν άντεχε να νιώθει ανεπαρκής; Είσαι ο κακός ή εκείνος που είχε ανάγκη να τοποθετήσει το κακό κάπου έξω από τον εαυτό του; Αυτή είναι η δύναμη της προβολής.

Δεν αρκείται να σε κατηγορήσει.

Προσπαθεί να σε πείσει να γίνεις η κατηγορία.

Και το πιο τραγικό είναι ότι πολλές φορές τα καταφέρνει.

Έτσι γεννιούνται άνθρωποι που απολογούνται για τον χώρο που καταλαμβάνουν.

Που ντρέπονται για το σώμα τους.

Που αμφισβητούν διαρκώς την αξία τους.

Που ζητούν συγγνώμη πριν καν μιλήσουν.

Όχι γιατί γεννήθηκαν έτσι.

Αλλά γιατί κάποιος τους έμαθε να κοιτάζουν τον εαυτό τους μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη.

Η αλήθεια όμως είναι πεισματάρα.

Δεν είσαι αυτό που προέβαλαν πάνω σου.

Δεν είσαι το δοχείο της ντροπής τους.

Δεν είσαι η απόδειξη της αποτυχίας τους.

Δεν είσαι η λύση στις ανεπάρκειές τους.

Και χρειάζεται θάρρος για να το καταλάβεις.

Γιατί η απελευθέρωση δεν ξεκινά όταν φεύγουν οι φωνές τους.

Ξεκινά όταν σταματάς να τις θεωρείς δικές σου.

Όταν ακούς μέσα σου το «είσαι άχρηστος» και αναρωτιέσαι: «Ποιος μιλάει τώρα; Εγώ ή εκείνος που με έμαθε να μιλώ έτσι στον εαυτό μου;» Εκεί αρχίζει η επιστροφή. Δύσκολη. Επίπονη.

Καθόλου ρομαντική.

Μια επιστροφή από τις προβολές στην πραγματικότητα.

Από τις ταμπέλες στην ταυτότητα.

Από την ξένη αφήγηση στη δική σου φωνή.

Και ίσως η πιο γενναία πράξη της ζωής να είναι αυτή: Να σταθείς απέναντι σε όσους σε όρισαν και να πεις: «Αυτή ήταν η δική σας ιστορία για μένα.

Όχι η δική μου αλήθεια.» Και για πρώτη φορά να δεις τον εαυτό σου χωρίς το βλέμμα τους ανάμεσα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους