Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Dieter Rams υποστήριζε ότι «good design is as little design as possible». Το design που παραμένει “διάφανο” θεωρείται καλό design.

Δίνουμε βραβεία για δουλειά που “δεν φωνάζει”, και καλά κάνουμε ως ένα σημείο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά.

Ό,τι κάνει τη δουλειά μας «αόρατη» για τον θεατή/χρήστη, μπορεί να κάνει αόρατο και εμάς τη στιγμή που κάτι πάει στραβά και χρειαστεί κάποιος να λογοδοτήσει.

Από εκεί ξεκινάω στο πιο πρόσφατο Designverse και αναπτύσσω μια σκέψη μέσα από περιστατικά όπως η λάθος πυραυλική προειδοποίηση στη Χαβάη το 2018 και το σκάνδαλο Horizon στη Βρετανία, όπου ένα λογισμικό της Post Office κατηγόρησε εκατοντάδες ανθρώπους για υπεξαίρεση που δεν έκαναν ποτέ.

Και στις δύο περιπτώσεις, το design ήταν σιωπηλό και κάνοντας αυτό που του ζητήθηκε, κανείς δεν το πρόσεξε μέχρι που απέτυχε.

Θα χαρώ να ακούσω αντιρρήσεις, ειδικά από εκείνους που υποστηρίζουν, και έχουν δίκιο, ότι οι designers σπάνια κρατάμε πραγματικά την δύναμη που μας αποδίδουν. Χαλάει κάπου αυτό το επιχείρημα; Το link για το κείμενο στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους