Ο ξένος (L’ etranger) κριτική του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου Ασπρόμαυρο, Γαλλία,2025,διάρκεια 122’ Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν Σενάριο: Φρανσουά Οζόν από το μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ. Παίζουν: Μπένζαμεν...

Πλήρες Κείμενο:

Ο ξένος (L’ etranger) κριτική του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου Ασπρόμαυρο, Γαλλία,2025,διάρκεια 122’ Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν Σενάριο: Φρανσουά Οζόν από το μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ. Παίζουν: Μπένζαμεν Βουασέν, Ρεμπέκα Μάρτερ, Ντένις Λαβάντ, Πιέρ Λοτέν .Βραβεία Σεζάρ 2026: β΄ ανδρικός ρόλος (Πιέρ Λοτέν). Βραβεία Λομιέρ 2026: καλύτερη ταινία, α΄ ανδρικός ρόλος, φωτογραφία Τέλη δεκαετίας του ΄30 στην Αγγλία ένας μοναχικός νέος ωραίος Γάλλος άνδρας πληροφορείται ότι πέθανε η μητέρα του, με την οποία ήταν αποξενωμένος εδώ και χρόνια.

Φροντίζει ατάραχος τα της κηδείας τα και συνεχίζει την ζωή του σιωπηλά.

Μαθαίνουμε για τις παρέες του και για τη σταθερή σχέση του με την Μαρία, Και καθώς ο καιρός κυλάει μεταξύ ουρανού, ήρεμης θάλασσας και εκτυφλωτικού ήλιου ήρωας σε μια συμπλοκή σκοτώνει έναν Αλγερινό και παραπέμπεται σε δίκη.

Ο δικηγόρος του τον καθησυχάζει απόλυτα ότι υπάρχουν όλα τα στοιχεία για να αθωωθεί.

Στο δικαστήριο η κατάσταση ξεφεύγει, περνάει σε άλλη έκβαση.

Ο εισαγγελέας παρακάμπτει τον φόνο και με μάρτυρες αποδεικνύει πως κατά τη κηδεία της μητέρας του ο Μαρσό όχι μόνον ήταν αδιάφορος και καθόλου συγκινημένος αλλά συνέχισε να ζει κανονικά τη ζωή του. Ο Καμύ έγραψε αυτό το καταπληκτικό υπαρξιακό μυθιστόρημα ζώντας στην Αλγερία.

Στα 1967 ο Λουκίνο Βισκόντι το γύρισε έγχρωμο με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι σε μια ταινία ολοκληρωτικά αποτυχημένη που με τίποτα δεν προσέγγιζε την φιλοσοφία του συγγραφέα.

Η ταινία του ΄Οζον πήγε καλά με 8,5 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεων παγκόσμια.

Έχει μια εξαιρετική ιδέα, γυρίζει σε ασπρόμαυρο με την εκπληκτική φωτογραφία της Μανοέλ Ντεκασό (Να θυμίσω τη σκηνή όπου στον τελικό λόγο του τον ρωτάνε «Γιατί σκότωσες;» εκείνος απαντά «΄Εφταιγε ο ήλιος» (μας τυφλώνει μια λάμψη σ΄ έναν υποβλητικό πλάνο). Απόλυτα πετυχημένο, αργόρυθμο φιλμ με εκπληκτική ατμόσφαιρα, γυρισμένο στην Ταγγέρη και ντεκόρ, κουστούμια, χώρους (για την φωτογραφία ήδη έγραψα) να είναι καταληκτικά.

Το βλέπεις και νοιώθεις δικαιωμένο το πνεύμα του Καμύ για τη βαθειά αποξένωση ,απομάκρυνση, νοχελικότητα, στην αντιμετώπιση των συμβαινόντων. Μου άρεσε πολύ στα όρια του ενθουσιασμού, παρά τους αργούς αλλά λειτουργικούς ρυθμούς της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους