Original Post

Πλήρες Κείμενο:

40 χρόνια ψυχοπαθολογικό θρίλερ του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου φωτό: «Ο ανθρωποκυνηγός» Σαράντα χρόνια ακριβώς μετά την α’ προβολή του επανεμφανίζεται στους κινηματογράφους «Ο ανθρωποκυνηγός» του Μάικλ Μαν με σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του Τόμας Χάρς «Ο κόκκινος δράκος». Είναι η πρώιμη εμφάνιση του ενήλικου ψυχοπαθολογικού θρίλερ.

Σε λίγα χρόνια θα επισημοποιηθεί και θα ενσωματωθεί στο αστικό κοινό με την μεγάλη επιτυχία της «Σιωπής των αμνών» του Τζόναθαν Ντεμί που είναι από τις λίγες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που κερδίζει τα πέντε σπουδαιότερα ΄Οσκαρ (ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, α’ ανδρικός ρόλος ΄Αντονι Χόπκινς, β΄ γυναικείος ρόλος Τζόντι Φόστερ) Ο Χάνιμπαλ λέκτωρ Εμφανίζεται πλέον η γνωστή ψυχοπαθολογική φιγούρα του ιδιοφυούς σχιζοφρενούς ψυχιάτρου Χάνιμπαλ Λέκτορ, διαβόητου σίριαλ κίλλερ.

Θα γυριστούν αυτά τα φιλμ και το 2001 ο Ρίντλεϊ Σκοτ θα υπογράψει το ιδιοφυές «Hannibal» με Άντονι Χόπκινς, Τζούλια Μουρ, Τζιανκάρλο Τζιανίνι.

Γυρίζονται συνεχώς τέτοια θρίλερ και σ΄ αυτό το σωρό είναι λογικό να υπάρχουν και μερικά χυδαία που απλά είναι γεμάτα αιματοχυσίες και γραφικό τρόμο.

Το είδος απλώνεται.

Μεγάλη επιτυχία με τις αρχές του 21ου αιώνα γνωρίζει το ισπανικό ψυχοπαθολογικό θρίλερ, με μερικά πολύ αξιόλογα φιλμ. Η Ιταλία αρχίζει και παράγει ανάλογα φιλμ.

Από τη χώρα μας ξεχωρίζει το «‘Ετερος εγώ», που γίνεται και πετυχημένη τηλεοπτική σειρά.

Κοινωνική αντανάκλαση Κάθε νέο κινηματογραφικό είδος είναι κοινωνική αντανάκλαση.

Όλη η κοινωνία που είναι γεμάτη δολοφονίες, ανεξιχνίαστα εγκλήματα, κατά συρροή δολοφονίες, όλο αυτό μετατρέπεται σε σινεμά.

Επίσης γνωρίζοντας πόσο κλειστές και εσωστρεφείς (και λόγω του καιρού) είναι οι κοινωνίες στην Σκανδιναβία, να σημειώσω πως και από εκεί –χάρις και σε εξαιρετικούς συγγραφείς- έχουμε το αργόρυθμο και λεπτολόγο σκανδιναβικό θρίλερ.

Μικρές ψηφίδες από το παρελθόν ενώνονται για να ολοκληρώσουν παράξενα, διεστραμμένα και δολοφονικά πορτρέτα.

Στις μέρες μας, βασικά από ΗΠΑ και άλλες χώρες, γυρίζονται τέτοια θρίλερ που στο παρελθόν τα βλέπαμε σποραδικά (να θυμίσω από την δεκαετία του ΄80 το «Ψωνιστήρι» του Γουίλιαμ Φρήντικ). Πάντως υπάρχει κάτι παράδοξο και δύσκολο να εξηγηθεί.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60 και ’70 άνθισε το ιταλικό ψυχοπαθολογικό θρίλερ, το λεγόμενο giallo.

Γενάρχης του ο Μάριο Μπάβα και πρωτομάστορας ο Ντάριο Αρτζέντο.

Δίπλα και ο Ουμπέρτο Λένζι.

Διαστροφικά παράδοξα σενάρια Τα σενάρια είναι ιδιαίτερα διαστροφικά, ιδιόρρυθμα, παράδοξα, απίθανα, με υπόπτους εκτός υποψίας, ιστορίες τρομακτικές, ψυχοπαθολογικές, πορτρέτα νοσηρά.

Γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και πλέον τα φιλμ θεωρούνται δικαιολογημένα cult.

Παράλληλα, διακεκριμένες και μεγάλης θεαματικότητας αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές τονίζουν ψυχοπαθολογικά δεδομένα.

Ειδικοί αναλυτές προφίλ εξετάζουν όλα τα στοιχεία και φθάνουν σε κάποια συμπεράσματα.

Πέρα από την τρομερή βία, μετατρέπονται σε μια άσκηση σημειολογίας.

Ειδικοί ερευνητές επιχειρούν να ταυτιστούν με τον δολοφόνο, να εισδύσουν στο φαντασιακό του και να σκέφτονται όπως αυτός.

Τότε μπορεί να φθάσουν σε απρόσμενες εξελίξεις με ενόχους υπεράνω υποψίας.

Πραγματικές ιστορίες Βέβαια κατά συρροή δολοφόνοι υπήρξαν και στην πραγματικότητα. Στη Γαλλία χτύπησε ο Λαντρύ και η δράση του έγινε ταινία από τον Κλοντ Σαμπρόλ. Στη Θεσσαλονίκη του ΄60 είχαμε την περίπτωση του «Δράκου». Αρκετές αμερικανικές ταινίες είναι βασισμένες σε πραγματικά τερατώδη πρόσωπα με απίστευτης βίας εγκλήματα.

Ο ονομαζόμενος «Zodiac» δεν συνελήφθη ποτέ.

Γυρίστηκαν πολλές ταινίες πάνω στην ιστορία του, θα θυμίσω απλά την πολύ έξυπνη του Ντέιβιντ Φίντσερ. Ο Φατίχ Ακίν γύρισε την ιστορία του τρομερού κατά συρροή δολοφόνου στην Γερμανία, που ενώ συνελήφθη, καταδικάστηκε, έμεινε ελεύθερος και πέθανε σε νοσοκομείο.

Το ψυχοπαθολογικό θρίλερ είναι ιδιαίτερα ψυχαγωγικό και καλοδεχούμενο όταν δεν διαθέτει χυδαία στοιχεία, όπως η περίπτωση των περιβόητων «Σε βλέπω» («Saw»).Πολλά από αυτά μεταφέρουν και ενδιαφέρουσες επιστημονικές απόψεις και θεωρίες που είναι πολύ χρήσιμες.

Υπάρχουν και οι φαν του είδους και γιαυτούς αξίζει να γίνει μια επιλογή από τα σπουδαιότερα ψυχοπαθολογικά θρίλερ από όποια χώρα κι αν προέρχονται.

Ισπανία και Σκανδιναβία Σε κάποια απ΄ αυτά θα συναντήσουμε δράστες που κατέχονται από εμμονοληψίες και επαναλαμβάνουν τελετουργικές δολοφονικές, προσωπικούς ψυχοκαταναγκασμούς.

Δημιουργούνται διάφορες υποπλοκές στην μυθοπλασία, μπερδεύουν αλλά και πολλαπλασιάζουν τις εντάσεις.

Κάνοντας μια επιλογή, από ότι καλύτερο έχω δει, σημειώνω αρχικά τις δυο καλύτερες ταινίες του Γάλλου Ντομινίκ Μολ «Η νύχτα της 12ης» και «Μόνο αυτοί είδαν τον δολοφόνο». Από Ισπανία επισημαίνω τον «Αόρατο επισκέπτη», «Οφθαλμαπάτη» και «Το σώμα» του Οριόλ Πάουλο. «Το κρυμμένο πρόσωπο» του Αντρές Μπαίζ, «Απαγωγή» της Ταρ Ταργκάνορα, «Το μικρό νησί» του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ, «Ο αόρατος φύλακας» του Φερνάντο Γκονζάλες Μολίνα, «Τα μάτια της Τζούλια» του Γκιγιέμ Μοράλες.

Και κλείνω με επιλογές από την Σκανδιναβία. «Το κορίτσι με το τατουάζ» του Νιλ ΄Αρντεν ΄Οπλεβ, «Η διπλανή πόρτα» του Πολ Σλετάνε, «Φόνος στην ομίχλη» του ΄Ερικ Σκιόλτσμπεργκ, «Κεφαλοκυνηγοί» του Μάρτιν Τίλντουμ, «Επιτηρητής μωρού» του Παλ Σλεταόνε, «Μοσχαροκεφαλή» του Μίκαελ Ρίσκαμ, «Το πάρκο με τις μύγες» του Γίενς Όστμπεργκ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους