Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ἰατρὸς καὶ Ἱεράρχης, φῶς ἐν σκότει καιρῶν, Λουκᾶς ὁ θαυματουργός, Χριστοῦ πιστὸς στρατιώτης» Τί δύναται να ενώσει τη σοφία του ιατρού με την αυταπάρνηση του μάρτυρος, την επιστήμη με τη χάρη, την τέχνη του νυστεριού με τη σιγή της προσευχής; Η απάντησις βρίσκεται εις το πρόσωπον του Αγίου Λουκά, του Ιατρού και Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, ενός αγίου της συγχρόνου εποχής, που με την ίδια φυσικότητα επετέλει εγχειρήσεις και θαύματα.

Μάρτυς της αληθείας εν καιροῖς διωγμών, πατήρ πονεμένων, ιατρός σωματικός και ψυχικός, ο Άγιος Λουκάς αποτελεί εικόνα της θεώσεως του ανθρώπου εν μέσω της καθημερινότητος. o Άγιος Λουκάς εγεννήθη το 1877 στην Κριμαία, εις την Κερτς της Ρωσίας, φέρων το κοσμικόν όνομα Βαλεντίν Φέλιξ Βόινο-Γιασενέτσκι.

Ευφυής εκ νεότητος, ηγάπησε την ζωγραφικήν, μα σύντομα τον εκέρδισε η ιατρική επιστήμη.

Φοίτησε εις την Ιατρικήν Σχολήν του Κιέβου και αρίστευσε.

Το πάθος του ήτο η χειρουργική και οι οφθαλμικές παθήσεις, αλλά η ψυχή του έμενε πάντα ανοικτή εις τον Θεόν.

Μετά τον θάνατον της συζύγου του και με τέσσερα τέκνα, αφιερώθη πλήρως εις τον Θεόν.

Εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς – προς τιμήν του Ευαγγελιστού και ιατρού Λουκά – και εχειροτονήθη Αρχιερεύς εν μέσω σκληρού αθεϊστικού καθεστώτος.

Η πορεία του ήτο μαρτυρική: συνελήφθη πολλάκις, εξορίσθη, εβασανίσθη, αλλά δεν ηρνήθη την πίστιν του.

Εργαζόταν εις νοσοκομεία με πενιχρά μέσα, εγχείριζε ακόμη και με αναμμένα κεριά, ενώ δίδασκε με ταπείνωση και συνέγραφε ιατρικά συγγράμματα που εχρησιμοποιούντο για δεκαετίες από παγκόσμια ιάτρικα πανεπιστήμια.

Η συγγραφή του έργου «Πνευματικά Κηρύγματα» και του ιατρικού «Δοκίμιον Χειρουργικής των Πυογόνων Λοιμώξεων» αποδεικνύει τον θεολογικό και επιστημονικό του πλούτο ταυτόχρονα.

Εγένετο υπόδειγμα του ανθρώπου που δεν διέσπασε τον βίον του εις «κοσμικόν» και «πνευματικόν», αλλά τον έζησε ενωμένον εν Χριστώ.

Εν σιγή βαθεία, εν προσευχή μυστική και αγιοπνευματική, ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός πλησίαζε το πέρας της επιγείου πορείας του.

Η 11η Ιουνίου του 1961 δεν ήταν απλώς ένα πέρασμα εις την αιωνιότητα, αλλά μια ύψωσις ψυχής, μια δεύτερη Μεταμόρφωσις, όπου ο αγωνιστής της πίστεως και της επιστήμης αντάμωσε το φως της δόξης του Αναστάντος Χριστού.

Δεν απέθανεν απλώς ένας γέροντας Αρχιερεύς.

Ανελήφθη εις τους ουρανούς ομολογητής της πίστεως, μάρτυς άνευ σφαγής, ιατρός των σωμάτων και θεραπευτής των ψυχών.

Και όπως ο Κύριος, πριν την Ανάστασή Του, εδοκίμασε Σταυρόν και ταπείνωσιν, ούτω και ο Άγιος Λουκάς εβάδισε μαρτυρικήν οδόν – διωγμούς, φυλακάς, εξορίες, ασθένειες.

Μα ουδέποτε εσίγησε.

Η φωνή του, λόγος διδασκαλικός, προσευχητικός και ιατρικός, ηχή εν τη Εκκλησία και εν τη ιστορία.

Στις τελευταίες του στιγμές, οι ασθενείς τον εκοίταζαν ως πατέρα.

Οι πιστοί, ως όσιον και πνευματικόν οδηγόν.

Οι άγγελοι, ίσως, ως ομοτράπεζον των αγίων.

Η καρδία του, καρδία που είχε αγαπήσει με τον σταυρό της επιστήμης και με το φως της θεολογίας, έπαλλε ακόμη προς τους πονεμένους, προς την Ρωμιοσύνην που υπέφερε, προς τον Χριστόν που ανέμενε.

Η παρουσία του στη γη είχε διακονικό χαρακτήρα: εθεράπευε με το νυστέρι του ιατρού, αλλά και με την προσευχή του ποιμένος.

Οι τελευταίες του λέξεις δεν σώζονται εις γραπτόν λόγον, μα παραμένουν ανεξίτηλες στην ψυχή του εκκλησιαστικού λαού· «Αγαπάτε. Συγχωρείτε. Υπομένετε. Προσεύχεσθε.» Και τότε, σαν ευλογημένη νύμφη, η ψυχή του εκαρτερούσε τον Νυμφίο.

Ήλθε λοιπόν η ώρα του Κυρίου.

Ουκ ήτο φόβος, αλλ’ ειρήνη.

Ουδέ θλίψις, αλλ’ χαρά ανεκλάλητος.

Και το δωμάτιον του θανάτου, έγινε παρεκκλήσιον.

Και το σώμα του, ναός του Παναγίου Πνεύματος.

Και το πνεύμα του, εχάρη μετὰ των Αγίων.

Αδελφοί μου, σήμερον, εν έτει 2025, η μνήμη του δεν είναι τύπος ή τελετή απλώς· είναι μαρτυρία ζώσα.

Οι πιστοί, όταν φέρουν το όνομά του στα χείλη, δεν τον ενθυμούνται ως παρελθόν, αλλά ως παρόν και θαυματουργό.

Η εικόνα του – με τον σταυρόν και το ιατρικό σακίδιον – δεν είναι εικονογράφηση, αλλά προφητεία: ότι η αγιότητα δεν απέχει από την επιστήμη, και η αλήθεια του Θεού δεν συγκρούεται με τη γνώση, αλλά την υπερβαίνει.

Εις τας τελευταίας του στιγμάς, ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός εκοιμήθη ως αετός κουρασμένος – αλλά όχι νικημένος.

Και όταν εσώπασε η φωνή του, ήρχισε να λαλεί η φήμη του εις πάσαν την οικουμένην.

Και όταν ενεταφιάσθη το σώμα του εις την Συμφερούπολην, η ψυχή του ενεγράφη εις τα βιβλία της Βασιλείας. Ο Άγιος Λουκάς δεν είναι ένας παρελθών ήρωας.

Είναι παρών στις καρδιές των πιστών.

Εμφανίζεται εν οράμασι, θεραπεύει ασθενείς, διδάσκει με το παράδειγμά του.

Εις μιαν εποχήν που ο άνθρωπος διχάζεται ανάμεσα στην πίστη και τη γνώση, ο Άγιος Λουκάς κραυγάζει σιωπηλώς: «Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ δὲν ἀρνεῖται τὴν ἐπιστήμην, ἀλλὰ τὴν φωτίζει.» Και η Εκκλησία, σύνολον λαού ζώντος και Αγίου Πνεύματος, Τον τιμά ως νέον Ἀγιορείτην ἐν τῷ κόσμῳ, ὡς χειρουργὸν τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς.

Ὁπότε, ὁ Λόγος τοῦτον ἀναπέμπει εὐχὴν: Ἅγιε Λουκᾶ, ἰατρὲ καὶ ἱεράρχα, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Νὰ μὴ λυγίσουμε στὴν πίεση τῶν καιρῶν, ἀλλὰ νὰ θεραπευθοῦμε μὲ πίστη καὶ ἀγάπη. Μετά των έλαχιστων Παναγιώτης Βαγγελιτσα Βασιλειου Νικολιτσα Κατσικη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους