Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορούμε να συμπυκνώσουμε τις διαπροσωπικές σχέσεις στην αστική κοινωνία — και ως bourgeois και ως urban — βλέποντας πως κοιτάμε τους αγνώστους· από το γεγονός ότι όταν περπατάμε στην γειτονιά δεν χαιρετάμε έναν άλλο άνθρωπο.

Αν είναι άντρας ρυθμίζουμε και αστυνομεούμε το βλέμμα μας ώστε να μην πιστέψει ότι τον κοιτάμε εχθρικά και ερειστικά· αν είναι γυναίκα κάνουμε το ίδιο ώστε να μην πιστέψει ότι την κοιτάμε λάγνα-αντικειμενοποιητικά και θηρευτικά.

Διότι στην ανταγωνιστική κοινωνία το βλέμμα είναι λύκος για το βλέμμα με τον ίδιο τρόπο που ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο.

Το homο homini lupus συμπυκνώνεται στο βλέμμα και το «Κόλαση είναι οι Άλλοι ». Και η απόσυρση του βλέμματος είναι η άλλη όψη της απόσυρσης του βλέμματος από τον ζητιάνο και της προσήλωσης του βλέμματος στον πετυχημένο, είτε αυτός είναι μουσικός, είτε ηθοποιός, είτε influencer, είτε η βασιλική οικογένεια ή οποιοσδήποτε με συμβολικό κεφάλαιο.

Τους «κατώτερους» δεν τους κοιτάμε καν, τους «ίσους» τους κοιτάμε λίγο και επιφυλακτικά γιατί η default συνθήκη είναι εκείνη του ανταγωνισμού και της βίας και τους «ανώτερους» τους θαυμάζουμε και δεν μπορούμε να πάρουμε το βλέμμα μας από από πάνω τους — όχι φυσικά από κοντά, αλλά από μεγάλη απόσταση, τεχνολογικά-μιντιακά διαμεσολαβημένα.

Σε ό,τι αφορά τους αγνώστους — αλλά συχνά ακόμη και τους γνωστούς — όλοι κοιτάμε προς το πάνω.

Η πρόσωπο με πρόσωπο σχέση υπάρχει μόνο ως νησίδα φιλίας μέσα στον ωκεανό του απρόσωπου και του ανώνυμου. Και ο λαιμός μας πονάει από το πιάσιμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους