Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μου λείπεις και ταυτόχρονα χαίρομαι που έφυγες "Μου λείπει η μητέρα μου . . . αλλά είμαι επίσης χαρούμενη που έφυγε.

Έχω μια ζωή που δεν θα είχα αν ήταν ακόμα παρούσα.

Πώς μπορώ να συμβιβάσω αυτά τα συναισθήματα;” Όρθια και τρέμοντας, περιτριγυρισμένη από χιλιάδες ανθρώπους, η γυναίκα που έκανε αυτή την δήλωση κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνάντησης ερωτοαποκρίσεων, με κοίταξε επίμονα περιμένοντας μια απάντηση.

Δεν είχα κάτι απλό να αποκριθώ.

Το συλλογικό «μμμ» στην αίθουσα—αυτός ο άφατος ήχος αναγνώρισης, ενσυναίσθησης και συμπόνοιας— ήταν απόδειξη του πόσοι άνθρωποι σχετίζονταν με το δίλημμά της.

Όπως και εγώ.

Αποτελεί ταμπού να αναγνωρίσουμε ότι κάποιοι θάνατοι είναι απελευθερωτικοί Δεν σημαίνει ότι ήθελες και να πεθάνει.

Ήθελα να την βοηθήσω να μεταπηδήσει από τη νοοτροπία «όλα ή τίποτα» σε μια πιο μετριοπαθή ιδιοσυγκρασία. «Την αγαπούσες ΚΑΙ η απουσία της έκανε χώρο για επιλογές που δεν θα τολμούσες να κάνεις αν ήταν εκεί». Μιλούσα για σχεσιακή αμφιθυμία: την εμπειρία αντιφατικών σκέψεων και συναισθημάτων - αγάπης και μίσους, έλξης και απώθησης, ενθουσιασμού και φόβου - προς κάποιο πρόσωπο με το οποίο συνδέεσαι στενά.

Είναι εγγενές σε όλες τις σχέσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωταρχικής: της μητρικής.

Καθώς της απαντούσα, χαμογέλασα επειδή την κατανοούσα πλήρως, ακούγοντας τη φωνή της μητέρας μου: «Πρόσεχε τι της λες, Έσθερ.

Παρεμπιπτόντως, δεν μου αρέσει το ντύσιμό σου και φαίνεσαι χλωμή». Εγώ με την μητέρα μου είχαμε μια θυελλώδη σχέση για χρόνια Είχε πολλά ταλέντα, αλλά το μεγαλύτερο από αυτά ήταν το να κατακρεουργεί λεκτικά τους ανθρώπους.

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να προσβάλει το μυαλό, το σώμα, τα ρούχα, το σπίτι ή τις επιλογές μου περισσότερο από τη μητέρα μου.

Έπρεπε να έχω διπλή δόση αυτοπεποίθησης.

Πρωτίστως για να αντισταθώ στα σχόλιά της και ύστερα για να βρω κίνητρα να συνεχίσω να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου.

Προσπαθούσα να την υπερνικήσω, αλλά έβρισκε τρόπο και διαπερνούσε το δέρμα μου.

Με τον καιρό, το δέρμα μου έγινε πιο τραχύ, αλλά αυτό ήταν μια βάναυση διαδικασία.

Για χρόνια, πίστευα ότι δεν θα γινόμουν μητέρα μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν θα γίνω όπως εκείνη, κάτι που φυσικά την οδήγησε στο να με κατηγορήσει που καθυστέρησε να γίνει γιαγιά.

Δεν μπορείτε να ξέρετε ποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των γονιών σας θα εμφανιστούν και στο δικό σας γονεϊκό στυλ μέχρι να πιάσετε τον εαυτό σας να επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές.

Ίσως δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι κατέληξα να λέω πράγματα στα παιδιά μου που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην πω ποτέ. (Κι εγώ σχολιάζω τα ντυσίματα και το χρώμα τους πριν ρωτήσω, "Πώς είσαι;") Αλλά αναγνωρίζω επίσης ότι πολλά χαρακτηριστικά που εκτιμώ στον εαυτό μου προέρχονται από αυτήν: το πάθος μου για τον χορό, τη μουσική, τη μόδα και το στυλ.

Την αίσθηση του χιούμορ και πιο πολύ την αγάπη μου για τη φιλοξενία.

Και οι δύο γονείς μου είχαν πάντα κόσμο στο σπίτι, αλλά εκείνη έκανε όλες τις προετοιμασίες και τις δουλειές, μέχρι και τα πιάτα (τα οποία βέβαια σκούπιζε ο πατέρας μου). Στο τέλος κάθε πάρτι, οι γονείς έπλεναν και τακτοποιούσαν τα πιάτα χορεύοντας, δίπλα δίπλα.

Οι γοφοί τους ταλαντεύονταν συγχρονισμένοι, εκείνη να πλένει, εκείνος να σκουπίζει.

Έτσι ήξερα ότι ήταν ικανή για στοργή - όχι μόνο για μένα.

Φυσικά, αν ρωτούσες τον πατέρα μου για κάτι από όλες αυτές τις ενστάσεις που είχα σχετικά με τα επικριτικά σχόλια της, θα έλεγε: «Τα λέει αυτά επειδή σε αγαπάει» Η τέχνη της αναπλαισίωσης Πέθανε το 2000 αλλά ζει σαν φωνή μες στο κεφάλι μου.

Πρόσφατα, με ρώτησαν τι λέει πραγματικά αυτή η φωνή.

Αυτό που τώρα ακούω είναι κάτι διαφορετικό, όχι κριτική αλλά προκαταλήψεις. «Τα κομπλιμέντα κάνουν το μυαλό να παίρνει αέρα». «Οι φίλοι και οι γείτονες θα σε κολακεύουν πάντα.

Η μητέρα σου θα σου πει αυτά που δεν τολμούν να σου πουν οι άλλοι». «Μην νομίζεις ότι τα καλά πράγματα διαρκούν για πάντα.

Αν το πιστέψεις, δεν θα είσαι ποτέ έτοιμη για την ώρα που αναπόφευκτα τα πράγματα θα πάνε άσχημα». Αυτές οι πεποιθήσεις της μητέρας μου ήταν μέρος μιας μακρόχρονης πολιτιστικής παράδοσης.

Ενώ αναγνωρίζω την βοήθεια που της προσέφερε η μοιρολατρική της στάση, δεν εκτίμησα όμως αυτή την στάση ζωής ως μητρική φιλοσοφία.

Ξεκίνησα λοιπόν να ψάξω για μια διαφορετική στάση ζωής.

Ήθελα να βγάλω τη μητέρα μου και εμένα από το αδιέξοδο, καθώς και να δώσω στα δικά μου παιδιά μια στρατηγική αντίδρασης που θα χρησιμοποιούσαν κάθε φορά που άρχιζα να της μοιάζω στις λιγότερο ”όμορφες” συνήθειές της.

Σταμάτησα να την συνορίζομαι και άρχισα να της λέω πάντοτε χαμογελώντας: «Σε ευχαριστώ που δεν με εγκατέλειψες και που προσπαθείς πάντα να με κάνεις καλύτερο άνθρωπο.

Και πρέπει να ξέρεις ότι τα κατάφερες καλά». Στην πραγματικότητα, της έλεγα ότι εκείνη ήταν μια χαρά αντί να πρέπει να αποδεικνύω συνεχώς ότι είμαι καλά.

Το χιούμορ είναι το καλύτερο όπλο για να αποκλιμακώνεται μια σύγκρουση Χρησιμοποιώ αυτή τη στρατηγική εδώ και δεκαετίες για να βοηθήσω τους ανθρώπους να βγουν από μια πολύπλοκη κατάσταση.

Μια άλλη στρατηγική, ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης, είναι να συνειδητοποιήσετε ότι δεν χρειάζεται να απορρίψετε -στο σύνολο του- έναν γονέα για να μην επαναλάβετε τις συμπεριφορές του ή απλώς για να βρει χώρο η δική σας αυτονομία.

Μπορείτε να διαλέξετε μερικά χαρακτηριστικά του και να απορρίψετε άλλα.

Στη γυναίκα που έκανε την ερώτηση στην συνάντηση με τις ερωτοαποκρίσεις, και σε όλους εσάς που λέτε «Μμμμ», η αυθεντικότητα στον εαυτό σας συνυπάρχει με την πίστη σας στους άλλους.

Ωριμότητα είναι η ικανότητά μας να αποδεχόμαστε αυτές τις αντιφάσεις.

Είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για όλες τις σχέσεις.

Ας βάλουμε στο μικροσκόπιο την σχέση με την δική σου την μητέρα. -Βίωσες ή βιώνεις αμφιθυμία απέναντι στη μητέρα σου; -Ποια μορφή πήρε στην περίπτωσή σου; -Ποιά είναι τα θετικά χαρακτηριστικά που βλέπεις στον εαυτό σου που προέρχονται από τη μητέρα σου; -Ποια τα όχι και τόσο θετικά; -Ποιές πεποιθήσεις σου μετέδωσε; Βοήθησαν; Αν όχι, πώς τις ξεπέρασες; -Για ποιο λόγο αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη απέναντί της; -Θα ήθελες να ξέρεις περισσότερα για τη μητέρα σου; Τι θα την ρώταγες; -Θα ήθελες να ξέρεις λιγότερα; Γιατί; -Ποια είναι μια συζήτηση με τη μητέρα σου που έχεις κάνει μόνο στην φαντασία σου; -Ποια είναι μια συζήτηση που έκανες με τη μητέρα σου και την θυμάσαι πάντα; Πηγή: estherperel.com Συγγραφέας: Esther Perel, Mary Alice Miller Μετάφραση: Μαρία Μαγγανάρη MSc in Person – Centred Counseling and Psychotherapy Person – Centred Family and Couples Therapy P.E.T., T.E.T., M.B.A. mariamanganari.gr . . . #motherhood #ambivalence #love #hate #feelings #resentment #relationship #reframe #legacy #parentscounseling #communication #parentseffectivenesstraining #onlinesessions #mariamanaganari

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους