Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σχέση του Παύλου Γιαννακόπουλου με τον Παναθηναϊκό, ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αγάπη.

Ήταν ταύτιση ψυχής.

Πήρε στα χέρια του το διοικητικό τιμόνι και από τον "Τάφο του Ινδού" την οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης.

Δημιούργησε μια ομάδα που έφτασε να γίνει τεράστιο μέγεθος στο ευρωπαϊκό μπασκετικό γίγνεσθαι.

Υπήρξε οραματιστής, ηγέτης, καθοδηγητής.

Πίστεψε τον στόχο και δούλεψε με προσήλωση.

Έντυσε στα πράσινα δαπανώντας πακτωλό χρημάτων, θρύλους του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ, τόσο παίχτες όσο και προπονητές.

Η εικόνα του αγκαλιά με την ομάδα του, δακρυσμένος σε στιγμές δόξας, δεν ήταν απλώς συγκινητική.

Ήταν ανθρώπινη, ήταν ειλικρινής. Ο Παύλος δεν έπαιζε ρόλο.

Ήταν αυτό που έβλεπες.

Ίσως για αυτό ο θάνατoς του μια μέρα σαν τη σημερινή το 2018, άφησε ένα τόσο βαθύ κενό.

Δεν έφυγε απλώς ένας παράγοντας ή ένας επιχειρηματίας.

Έφυγε ένα σύμβολο.

Η απουσία του είναι ακόμη αισθητή.

Όχι μόνο ως φυσική παρουσία, αλλά γιατί λείπει αυτό που ενσάρκωνε... Η σεμνότητα, η προσφορά χωρίς αντάλλαγμα.

Οκτώ χρόνια μετά, το όνομά του παραμένει σημείο αναφοράς.

Η οικογένειά του, ο Παναθηναϊκός, και κυρίως ο κόσμος που αγάπησε και τον λάτρεψε, συνεχίζουν να τον τιμούν.

Όχι από υποχρέωση, αλλά από ειλικρινή ευγνωμοσύνη.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται.

Κάποιοι άνθρωποι γράφονται στην ιστορία με χρυσά γράμματα, χωρίς να το ζητήσουν.

Και αυτό ακριβώς έκανε ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Αυτός, που μπορεί σωματομετρικά να φαινόταν μικρός αλλά στην πραγματικότητα ήταν γίγαντας... AntreasTsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους