Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σίγουρα οι προ πενταετίας δηλώσεις του μας ενόχλησαν αλλά αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέπει από το γεγονός της αναγνώρισης του πόσο μεγάλος μπασκετμπολίστας ήταν ο εικονιζόμενος, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους όλων των εποχών... Το τελευταίο προϊόν παραγωγής του ενιαίου σοβιετικού μπάσκετ, έκανε την εμφάνιση του στη διεθνή σκηνή κάτι τέτοιες μέρες.

Ήταν το Ευρωμπάσκετ του 1987 που ο Γκομέλσκι μας παρουσίασε το νέο μεγάλο αστέρι στην περιφερειακή γραμμή της ΕΣΣΔ και το όνομα του ήταν Σαρούνας Μαρτσουλιόνις. Ο Λιθουανός στην καταγωγή Σαρούνας που με τη Στάτιμπα Βίλνιους άρχισε να γράφει τη δική του ιστορία στα παρκέ, έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση σε εκείνο το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα.

Το ίδιο καλοκαίρι επιλέχθηκε στον πάτο του ντραφτ από το Γκόλντεν Στέιτ και από τότε του μπήκε στο μυαλό η ιδέα για μετακόμιση στην Αμερική.

Σε έναν κόσμο που άλλαζε, ο Μαρτσουλιόνις και οι συμπαίχτες του στην εθνική ομάδα πήγαν στη Σεούλ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες με έναν και μόνο στόχο.

Το χρυσό μετάλλιο, το οποίο εκτός από την αθάνατη δόξα θα τους εξασφάλιζε και κάτι πιο χειροπιαστό και υλικό. Ο Γκομέλσκι τους είχε υποσχεθεί πως αν του έδιναν το μοναδικό χρυσό που έλειπε από τη συλλογή του, θα χρησιμοποιούσε τις γνωριμίες του και ο ίδιος δεν θα στεκόταν εμπόδιο ώστε να φύγουν για το εξωτερικό, σε όποια χώρα επιθυμούσε ο καθένας τους, ακόμα και την Αμερική.

Όντως ο "Συνταγματάρχης" τήρησε την υπόσχεση του και οι διεθνείς Σοβιετικοί άρχισαν την επόμενη χρονιά και μετά το Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ, να περνούν τα ορατά αλλά και τα αόρατα σύνορα της χώρας τους για να κάνουν το μεγάλο βήμα.

Ανάμεσα τους και ο Μαρτσουλιόνις που έχοντας απεριόριστη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνατότητες του, τόλμησε το άλμα απευθείας στις ΗΠΑ χωρίς κάποιον ενδιάμεσο ευρωπαϊκό σταθμό.

Ήταν μεγάλο ρίσκο εκείνη την εποχή που οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζονταν από το ΝΒΑ με σκεπτικισμό, για να το θέσω ευγενικά.

Πόσο μάλλον αυτός που προερχόταν από τη χώρα του "εχθρού". Όμως ο Σαρούνας με όπλο το αστείρευτο ταλέντο του, το χτιστό κορμί του και την τρομερή αντίληψη του παιχνιδιού, προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα στα νέα δεδομένα, φτάνοντας στο σημείο να γίνει μία σημαντική μονάδα στο σύνολο του Ντον Νέλσον και να είναι υποψήφιος δύο φορές για το βραβείο του 6ου παίχτη.

Τα στατιστικά και οι τίτλοι του "Mr Eurostep" υπάρχουν αναρτημένα στο διαδίκτυο, οπότε θεωρώ περιττό να τα αναφέρω.

Αυτό που πρέπει να αναφερθεί όμως είναι ο αντίκτυπος που είχε ο Μαρτσουλιόνις στο αμερικανικό μπάσκετ.

Την ίδια περίοδο που ο Ντράζεν έψαχνε τον ρόλο του και αγανακτούσε με τα δεκάλεπτα που αγωνιζόταν, ο Σαρούνας υποχρέωνε τους Αμερικανούς να ρίξουν το βλέμμα τους και στην Ευρώπη.

Φυσικά δεν συγκρίνω τους Μπλέϊζερς που ήταν μία ομάδα που διεκδικούσε τον τίτλο με τους Γουόριορς που κυνηγούσαν τα πλέι οφ. Ο "Μότσαρτ" ήταν σε πολύ πιο δυσκολη θέση και ο Μαρτσουλιόνις βρέθηκε στην κατάλληλη ομάδα για να αναδείξει τα προσόντα του.

Αυτό όμως δεν υποβιβάζει έναν από τους πρωτεργάτες της ευρωπαϊκής διείσδυσης στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ που σήμερα γιορτάζει τα 62α γενέθλια του. Χρόνια Πολλά Σαρούνας... AntreasTsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους