Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από δεκαετίες, σε ένα άγονο νσί του Αιγαίου, μια νεαρή κοπέλα άρχισε να πλέκει αυτή την κουβέρτα με το βελονάκι.

Δεν ήταν μια βιαστική εργασία.

Κάθε «ροζέτα» (το μοτίβο που βλέπεις στην πλέξη) ολοκληρωνόταν με προσευχή και σκέψεις για το μέλλον που ονειρευόταν.

Λένε πως τα νήματα ήταν λευκά σαν τον αφρό της θάλασσας, την οποία έβλεπε καθημερνά από το παράθυρό της Η κουβέρτα πλέχτηκε με αγνό βαμβακερό νήμα, που δυνάμωνε με τα χρόνια.

Κάθε κόμπος στο πλέξιμο αντιπροσώπευε και μια ευχή για το σπιτικό που θα δημιουργούσε η δημιουργός της.

Μετά από χρόνια, η κουβέρτα αυτή βρήκε τη θέση της σε αυτό το παραδοσιακό δωμάτιο στο σπίτι της που έχτισε την οικογένειά της, δίπλα στο παράθυρο που αγναντεύει το Αιγαίο.

Τώρα, η κουβέρτα αυτή δεν είναι πια απλά ένα κειμήλιο.

Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην παράδοση και το γαλήνιο παρόν.

Όταν το φως του ήλιου μπαίνει από το παράθυρο και πέφτει πάνω στις πλέξεις της, οι σκιές που σχηματίζονται πάνω στο κρεβάτι μοιάζουν με τα κύματα της θάλασσας.

Είναι το σήμα κατατεθέν του δωματίου, προσφέροντας ζεστασιά όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή όποιου ξαποσταίνει εκεί. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους