Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρα στον κάμπο, θερίσανε τα στάχυα ολόχρυσος στο χάδι του ήλιου ο τόπος.

Τάχα θα έχουμε ψωμί, ετούτο το χειμώνα; Από μακριά η θάλασσα, απλώνει το γαλάζιο ίδιο με τ' ουρανού και με καλεί.

Τα αυτιά μου κλείνω με κερί, μη με πλανέψει.

Ανθισμένες οι ελιές τα λουλούδια τους δάκρυα μου φέρνουν.

Αχ πατρίδα μου πόσους προδότες έθρεψες.

Στην πλαγιά, άγουρα τα σταφύλια στα αμπέλια, θα προκάμουμε τον τρύγο; Μια μπουκιά ψωμί μεταλαβαίνω, βουτηγμένη στο κρασί.

Θεέ μου, γερνάω σκλαβωμένη.

Θυμάμαι τα όμορφα καλοκαίρια, που καμωνόμουν τη λεύτερη.

Πόσοι δεν έχουνε ψωμί πόσοι; Πως να ζυμώσω όνειρα, με τις θυμωμένες μου γροθιές; —Μαρία Μηνά ”Όνειρα”, ©️2018

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους