Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολέμησε με τουφέκι στα οδοφράγματα. Στο δικαστήριο ζήτησε τον θάνατο. Το δικαστήριο αρνήθηκε.

Την εξόρισε στην άλλη άκρη του γης.

Εκείνη δίδαξε τους αυτόχθονες και στήριξε την εξέγερσή τους.

Γαλλία, 1871. Η Louise Michel είναι 41 ετών. Η Κομμούνα του Παρισιού καίγεται.

Κυβερνητικά στρατεύματα σκοτώνουν χιλιάδες εξεγερμένους στους δρόμους. Η Louise δεν κρύβεται.

Πολεμάει με τουφέκι στα οδοφράγματα.

Διοικεί τάγματα.

Περιθάλπει τραυματίες υπό πυρά.

Όταν πέφτει η Κομμούνα, συλλαμβάνεται. Τον Δεκέμβριο του 1871, στέκεται μπροστά σε στρατοδικείο.

Οι δικαστές περιμένουν κλάματα, μεταμέλεια, ικεσίες. Η Louise τους κοιτάζει ήρεμα και λέει: «Ανήκω ολοκληρωτικά στην Κοινωνική Επανάσταση.

Αν με αφήσετε να ζήσω, δεν θα πάψω ποτέ να φωνάζω για εκδίκαιση.

Ζητώ τον θάνατο!» Θέλει να την εκτελέσουν.

Βλέπει το μαρτύριο ως νίκη.

Ο θάνατος ως την ύψιστη επαναστατική πράξη.

Το δικαστήριο παγώνει.

Κανείς δεν έχει ξανακούσει κάτι τέτοιο.

Μια γυναίκα που ζητάει τον θάνατό της.

Της αρνούνται.

Την καταδικάζουν σε εξορία – στη Νέα Καληδονία, μια γαλλική ποινική αποικία στον νότιο Ειρηνικό.

Στην άλλη άκρη του κόσμου.

Είναι χειρότερο από τον θάνατο.

Μια αργή εξαφάνιση.

Μια ζωή ξεχασμένη σε ένα μακρινό νησί.

Κάνουν λάθος. 1873. Η Louise φτάνει στη Νέα Καληδονία με εκατοντάδες άλλους κρατούμενους.

Οι συνθήκες είναι βάναυσες – τροπική ζέστη, αρρώστιες, απομόνωση.

Αλλά δεν λυγίζει. Διδάσκει.

Ανοίγει σχολεία για τα παιδιά των κρατουμένων.

Και τότε κάνει κάτι που κανένας άλλος Ευρωπαίος εξόριστος δεν έχει κάνει: ανοίγει σχολεία για τους αυτόχθονες Κανάκ.

Η γαλλική αποικιακή κυβέρνηση έχει καταστείλει βίαια τους Κανάκ.

Τους έχει κλέψει τη γη. Τους έχει αναγκάσει σε καταναγκαστική εργασία.

Οι περισσότεροι Γάλλοι άποικοι τους θεωρούν υποανθρώπινους. Η Louise τους θεωρεί συντρόφους.

Μαθαίνει τη γλώσσα τους.

Διδάσκει τα παιδιά τους.

Καταγράφει τον πολιτισμό τους. 1878. Οι Κανάκ εξεγείρονται ενάντια στη γαλλική αποικιακή κυριαρχία.

Όλοι οι άλλοι Γάλλοι εξόριστοι καταδικάζουν την εξέγερση. Η Louise την υποστηρίζει.

Βλέπει τον αγώνα τους ως ίδιο με την Κομμούνα του Παρισιού – καταπιεσμένοι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία.

Η αλληλεγγύη της είναι απόλυτη.

Και επικίνδυνη. Το Παρίσι την παρακολουθεί. 1880.

Μετά από εννέα χρόνια εξορίας, η Louise λαμβάνει αμνηστία.

Της επιτρέπεται να επιστρέψει στη Γαλλία.

Φτάνει μπροστά σε τεράστια πλήθη.

Έχει γίνει θρύλος – «Η Κόκκινη Παρθένα», η γυναίκα που ζήτησε τον θάνατο και επέζησε της εξορίας.

Και αμέσως ρίχνεται ξανά στον αγώνα.

Δίνει ομιλίες σε όλη τη Γαλλία.

Καλεί σε αναρχισμό, εργατικά δικαιώματα, γυναικεία απελευθέρωση.

Η αστυνομία την ακολουθεί παντού.

Συλλαμβάνεται επανειλημμένα.

Δεν την νοιάζει.

Συνεχίζει να μιλάει. 9 Ιανουαρίου 1888. Η Louise δίνει ομιλία στη Χάβρη.

Ένας νεαρός βασιλικός ονόματι Pierre Lucas την πλησιάζει.

Και τη μαχαιρώνει στο κεφάλι.

Η λεπίδα χτυπάει το κρανίο της.

Το αίμα τρέχει στο πρόσωπό της.

Το πλήθος αρπάζει τον Lucas.

Θα τον σκοτώσουν. Η Louise τους σταματάει.

Ακόμα ματωμένη, με το τραύμα ανοιχτό, λέει: «Μην τον πειράξετε.

Είναι εξίσου θύμα της κοινωνίας όσο κι εγώ.

Η κοινωνία τον έκανε αυτό που είναι.» Αρνείται να καταθέσει μήνυση.

Συγχωρεί τον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει. Αναρρώνει.

Και συνεχίζει να δίνει ομιλίες.

Για τα επόμενα 17 χρόνια ταξιδεύει σε όλη τη Γαλλία.

Μιλάει σε εργάτες, γυναίκες, φοιτητές.

Γράφει ασταμάτητα.

Ζει στη φτώχεια – μοιράζει ό,τι έχει.

Δεν σταματάει ποτέ. 9 Ιανουαρίου 1905.

Ακριβώς 17 χρόνια μετά τη μαχαιριά. Η Louise Michel πεθαίνει στη Μασσαλία.

Είναι 74 ετών.

Βρισκόταν στη μέση μιας περιοδείας ομιλιών.

Πεθαίνει φτωχή.

Κατέχοντας σχεδόν τίποτα.

Η κηδεία της στο Παρίσι συγκεντρώνει πάνω από 100.000 ανθρώπους.

Εργάτες, αναρχικοί, σοσιαλιστές, φεμινίστριες, φοιτητές.

Όλοι ήρθαν να τιμήσουν «την Κόκκινη Παρθένα». Η κυβέρνηση φοβάται ταραχές.

Η αστυνομία παρατάσσεται στους δρόμους.

Αλλά το πλήθος είναι ειρηνικό.

Περπατούν σιωπηλά πίσω από το φέρετρό της.

Με σκυμμένα κεφάλια.

Σηκωμένες γροθιές.

Η γυναίκα που ζήτησε τον θάνατο το 1871 – και της τον αρνήθηκαν – αναπαύεται επιτέλους.

Αλλά υπάρχει μια τελευταία λεπτομέρεια.

Κάτι που η Louise είπε λίγο πριν πεθάνει.

Κάτι που κανείς δεν περίμενε από εκείνη. Μια φράση που άλλαξε τον τρόπο που την θυμούνται όλοι…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους