Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Βρετανία παρακολουθεί. Και περιμένει. Έχει δει παρόμοιες ιστορίες στο παρελθόν.

Περιμένει οργή.

Περιμένει εκδίκηση.

Περιμένει μια οικογένεια συντετριμμένη να ζητά τιμωρία.

Κανείς όμως δεν είναι προετοιμασμένος για την Τζι Γουόκερ. 30 Ιουλίου 2005. Λίβερπουλ.

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του γιου της. Η Τζι Γουόκερ στέκεται μπροστά στις κάμερες.

Δεν έχει κοιμηθεί.

Και δεν πρόκειται να κοιμηθεί για πολύ καιρό.

Ο δεκαοκτάχρονος γιος της δολοφονήθηκε σε ένα πάρκο, λίγα μόλις λεπτά από το σπίτι τους, επειδή κάποιοι δεν άντεχαν το χρώμα του δέρματός του.

Και τότε μιλά. «Αν τους συγχωρώ;» λέει. «Τη στιγμή του θανάτου Του, ο Ιησούς είπε: "Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν γνωρίζουν τι πράττουν". Πρέπει να τους συγχωρήσω.

Και τους συγχωρώ.» Όχι κάποτε στο μέλλον.

Όχι όταν θα είχε περάσει ο πόνος. Τότε.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Όταν το πένθος ήταν ακόμη ανοιχτή πληγή και το αίμα του γιου της δεν είχε στεγνώσει ακόμη στο γρασίδι του πάρκου. Οι δημοσιογράφοι δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Ούτε η χώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους