Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα σχολιάζω πολιτικό πρόσωπο που ξεκίνησε την πορεία του εκπαιδεύοντας το κοινό σε θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας όπως οι τριχωτές μασχάλες και η μεταφυσική του body...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα σχολιάζω πολιτικό πρόσωπο που ξεκίνησε την πορεία του εκπαιδεύοντας το κοινό σε θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας όπως οι τριχωτές μασχάλες και η μεταφυσική του body positivity, και κατέληξε να κάνει γεωπολιτική ανάλυση με τον ίδιο τηλεοπτικά αλάνθαστο ρυθμό.

Κι όμως, εδώ είμαστε.

Η φράση («ήρωας ο Έλληνας που πλάκωσε στο ξύλο Αιγύπτιους», όπως αποδίδεται) είναι από εκείνες που δεν ξέρεις αν πρέπει να τις αναλύσεις, να τις αρχειοθετήσεις ή να τις προσπεράσεις.

Εγώ πάντως δηλώνω έντιμα ανεπαρκής για να συγχέω τους ήρωες με την ωμή επίδειξη ρατσιστικής βίας.

Χρειάζεται, άλλωστε, ιδιαίτερη σχολή σκέψης για να τοποθετήσεις τον Καραϊσκάκη δίπλα σε σύγχρονες καρικατούρες, με ρωμαϊκά κράνη, ναζιστοφέροντα σύμβολα και μανδύες με τσαρούχια.

Ας πούμε πως αδυνατώ να κατανοήσω αυτή τη "σχολή σκέψης". Και κάπου εδώ το έργο αλλάζει πράξη.

Γιατί εδώ ο δημόσιος λόγος παίζει με τη φωτιά της κανονικοποίησης της βίας, δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής ή πολιτικής υπερβολής.

Είναι προειδοποιητικό σύμπτωμα.

Και τα συμπτώματα, όταν επαναλαμβάνονται, δεν κάνουν χιούμορ.

Σε περιόδους που ήδη βλέπουμε διαδοχικά περιστατικά ακροδεξιάς βίας να κλιμακώνονται, το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι τα περνάμε ως “μεμονωμένα”, “λεκτικά”, “άποψης”. Δεν μιλάμε πια για δηλώσεις.

Μιλάμε για κλίμα.

Και το κλίμα, σε αυτή τη χώρα, έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουμε να το ερμηνεύσουμε. Ακούει κανένας "θεσμικός παράγοντας";

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους