Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ... Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΦΑΤΝΗΣ Ή Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΥΞΗΣΕΩΝ; ΑΥΞΗΣΕΙΣ 95% ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ - ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Αδέλφια μου, Θέλω να σας μιλήσω σήμερα όχι ως βουλευτής.

Όχι ως πολιτικός.

Θέλω να σας μιλήσω ως πατέρας έξι παιδιών αλλά και ως γιατρός που βίωσα από κοντά τον πόνο της ασθένειας και του θανάτου.

Αλλά και ως άνθρωπος που κάθε μέρα συναντά οικογένειες που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Γονείς που μετρούν τα κέρματα για να βάλουν πετρέλαιο.

Πατέρες που κάνουν δύο και τρεις δουλειές.

Μητέρες που στερούνται τα πάντα για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά τους.

Και μέσα σε αυτή την Ελλάδα της αγωνίας, της ακρίβειας και της οικονομικής ασφυξίας, πληροφορούμαστε αυξήσεις που φτάνουν έως και το 95% στις αποδοχές μητροπολιτών και αρχιεπισκόπου.

Δεν σας κρύβω ότι αυτό με πονά.

Όχι γιατί έχω κάτι εναντίον της Εκκλησίας.

Το αντίθετο.

Αγαπώ την Εκκλησία.

Μεγάλωσα μέσα στην Εκκλησία.

Ζω μέσα στην Εκκλησία.

Και ακριβώς επειδή την αγαπώ, δεν μπορώ να σιωπήσω όταν βλέπω να δημιουργείται σκανδαλισμός στον λαό.

Γιατί ο κόσμος βλέπει.

Βλέπει έναν πατέρα που δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο.

Μια γιαγιά που κόβει τα φάρμακά της στη μέση.

Ένα νέο ζευγάρι που φοβάται να κάνει παιδί.

Έναν συνταξιούχο που διαλέγει αν θα πληρώσει το ρεύμα ή αν θα αγοράσει τρόφιμα.

Και τότε αναρωτιέται: «Αυτή είναι η Εκκλησία που γνώρισα;» Ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη.

Δεν διάλεξε παλάτια ούτε αξιώματα.

Στάθηκε δίπλα στους φτωχούς, στους πονεμένους, στους κατατρεγμένους.

Άγγιξε τον λεπρό.

Παρηγόρησε τη χήρα.

Χόρτασε τους πεινασμένους.

Και όταν ήρθε η ώρα της θυσίας, δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό Του.

Έδωσε τα πάντα.

Ακόμη και τη ζωή Του.

Αυτό είναι το μέτρο της Εκκλησίας.

Η θυσία.

Η διακονία.

Η ταπείνωση.

Όχι η εξουσία.

Όχι οι τίτλοι.

Όχι οι οικονομικές απολαβές.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι σε εποχές τόσο δύσκολες, το μεγαλύτερο κήρυγμα δεν γίνεται από τον άμβωνα.

Γίνεται με το παράδειγμα.

Όταν ο λαός πεινά, η Εκκλησία καλείται να ανοίγει περισσότερο την αγκαλιά της.

Όταν οι οικογένειες κλονίζονται, η Εκκλησία καλείται να γίνεται το αποκούμπι.

Όταν οι άνθρωποι χάνουν την ελπίδα τους, η Εκκλησία είναι το στήριγμά μας. Ο Χριστός δεν ρώτησε ποτέ πόσα παίρνει κάποιος.

Ρώτησε μόνο πόσα δίνει.

Δεν επαίνεσε τους πλούσιους που έδιναν από το περίσσευμά τους.

Τιμησε και ύψωσε ως παράδειγμα μια φτωχή χήρα που πρόσφερε δύο λεπτά.

Δύο μόνο λεπτά.

Κι όμως είπε ότι εκείνη έδωσε περισσότερο από όλους.

Γιατί οι άλλοι έδωσαν από το περίσσευμά τους.

Εκείνη έδωσε από το υστέρημά της.

Αυτό βλέπει ο Θεός.

Όχι το μέγεθος του ποσού.

Το μέγεθος της θυσίας.

Γιατί «μακάριόν εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν». Γιατί «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Γιατί ο θησαυρός της Εκκλησίας δεν ήταν ποτέ τα χρήματα.

Ήταν οι Άγιοί της.

Ήταν οι μάρτυρές της.

Ήταν οι άνθρωποι που νήστευαν για να χορτάσει ο φτωχός.

Ήταν οι ιερείς που άνοιγαν το σπίτι τους στον ξένο.

Ήταν οι επίσκοποι που γίνονταν πατέρες των ορφανών και καταφύγιο των πονεμένων. Άγιος Νικόλαος... Άγιος Σπυρίδων... Αυτή είναι η Εκκλησία που αγάπησε ο λαός μας. Η Εκκλησία της θυσίας, της προσφοράς και της ταπείνωσης.

Και ας μην ξεχνάμε ποτέ τα λόγια του Κυρίου: «Ὃς θέλει μέγας γενέσθαι ἐν ὑμῖν, ἔστω ὑμῶν διάκονος». Αδελφοί μου, ο κόσμος σήμερα περιμένει από την Εκκλησία να του δείξει αγάπη.

Περιμένει να δει τον Χριστό να περπατά ξανά ανάμεσά μας μέσα από τη ζωή και το παράδειγμά μας.

Γιατί στο τέλος της ζωής μας, όταν βρεθούμε μπροστά στο βήμα της απολογίας, τότε που θα χαθούν όλοι οι τίτλοι και τα επίγεια αξιώματα, τότε που θα σταθούμε μόνοι ενώπιον του Θεού, θα μας περιμένουν λίγα και απλά ερωτήματα: Πόσες ψυχές αναπαύσαμε; Πόσα δάκρυα σκουπίσαμε; Πόσους πονεμένους αγκαλιάσαμε; Πόσους πεινασμένους χορτάσαμε; Πόσους απελπισμένους βοηθήσαμε; Τότε θα καταλάβουμε τι μας δίδαξε πραγματικά το Ευαγγέλιο.

Τι είναι πραγματικά η Εκκλησία.

Ποιος είναι πραγματικά ο Χριστός.

Τότε ίσως θυμηθούμε και εκείνον τον συγκλονιστικό λόγο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας: «Καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα, καὶ εἶπον· ἆρα τίς ἐστι βασιλεύς, ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος, ἢ πένης, ἢ δίκαιος, ἢ ἁμαρτωλός;» Και πράγματι, μπροστά στον τάφο όλα σιωπούν.

Οι τίτλοι σβήνουν.

Τα αξιώματα χάνονται.

Τα πλούτη μένουν πίσω.

Κανείς δεν παίρνει μαζί του ούτε θρόνους, ούτε παράσημα, ούτε χρήματα.

Παίρνει μόνο τις πράξεις του.

Παίρνει μόνο την αγάπη που πρόσφερε, τα δάκρυα που σκούπισε, τις ψυχές που ανακούφισε.

Και τότε αποκαλύπτεται η μεγάλη αλήθεια: Ότι η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με όσα απέκτησε.

Αλλά με όσα θυσίασε για τους άλλους.

Και αν κάποτε κινδυνεύσουμε να ξεχάσουμε τον δρόμο μας, ας σηκώσουμε το βλέμμα σε εκείνη τη Φάτνη της Βηθλεέμ και σε εκείνον τον Σταυρό του Γολγοθά.

Γιατί ανάμεσα στη Φάτνη και στον Σταυρό δεν υπάρχει πλούτος.

Δεν υπάρχουν αξιώματα.

Δεν υπάρχουν προνόμια.

Υπάρχει μόνο αγάπη.

Υπάρχει μόνο ταπείνωση.

Υπάρχει μόνο θυσία.

Και αυτή η θυσιαστική αγάπη του Χριστού είναι που κράτησε την Ορθοδοξία ζωντανή δύο χιλιάδες χρόνια.

Είναι η ίδια αγάπη που κράτησε το Γένος μας μέσα στη σκλαβιά, στους πολέμους, στις συμφορές και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας του.

Και αυτή η ίδια αγάπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να κρατήσει ζωντανή την Ελλάδα μας.

Να φυλάξει τα παιδιά μας.

Να διασώσει την ψυχή μας.

Να ενώσει τον λαό μας.

Να φωτίσει τον δρόμο των επόμενων γενεών. Ας μην την χάσουμε ποτέ. #Ορθοδοξία #Εκκλησία #Φάτνη #Χριστός #ΕλληνικόςΠαλμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους