Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτός είναι ο Χαράλαμπος. Μη σας ξεγελάει το όνομα. Είναι γάτα,.όχι γάτος Και μάλιστα πολύ φιλική γάτα.

Τη γνωρίζουμε τουλάχιστον οκτώ χρόνια, από τότε που μετακομίσαμε σε αυτή τη γειτονιά.

Την ξέρουμε όλοι εδώ γύρω.

Δεν είναι δική μου με την έννοια ότι την πήρα, την έκλεισα σε ένα σπίτι και την έκανα κατοικίδιο.

Είναι από αυτές τις γάτες της γειτονιάς που υπάρχουν πριν από εμάς, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και κάποια στιγμή σε υιοθετούν αυτές, όχι εσύ αυτές.

Τη φωνάζω Χαράλαμπο.

Ναι, ξέρω.

Κάποιοι θα σπεύσουν να μου εξηγήσουν ότι μάλλον δεν είναι Χαράλαμπος αλλά Χαραλαμπία.

Ευχαριστώ, το έχω σκεφτεί και μόνος μου, ειδικά από τότε που ο Χαράλαμπος άρχισε να γεννάει.

Τρεις φορές, αυτά τα χρόνια, μας έχει φέρει τα μικρά του.

Τρεις φορές.

Όχι επειδή του υπογράψαμε συμβόλαιο αναδοχής, ούτε επειδή ανοίξαμε παράρτημα μαιευτηρίου αιλουροειδών.

Απλώς επειδή, με τον δικό του γατίσιο τρόπο, φαίνεται πως κατάλαβε ότι εδώ υπάρχουν άνθρωποι που θα βάλουν λίγο γάλα, λίγη γατοτροφή, λίγο νερό και δεν θα κλωτσήσουν ένα πλάσμα επειδή τους χάλασε την αισθητική του πεζοδρομίου.

Και μετά διαβάζεις την είδηση για τον άνθρωπο που έφαγε πρόστιμο 270.000 ευρώ επειδή φέρεται να εγκατέστησε γατάκια σε οικόπεδο και λες, καλά, να υπάρχει αυστηρότητα όταν κάποιος κακομεταχειρίζεται ζώα. Προφανώς.

Αλλά από την άλλη αρχίζεις και αναρωτιέσαι κάτι πολύ απλό.

Σε μια χώρα όπου οι δήμοι συχνά δεν προλαβαίνουν, δεν μπορούν ή στην πλειοψηφία τους δεν οργανώνονται σωστά για τα αδέσποτα, ποιος σηκώνει τελικά το βάρος; Ο απλός πολίτης της γειτονιάς.

Αυτός που βάζει ένα μπολάκι νερό.

Αυτός που αφήνει λίγη τροφή.

Αυτός που βλέπει νεογέννητα και δεν μπορεί να κάνει ότι δεν τα είδε.

Και εκεί αρχίζει το παράλογο.

Γιατί ο νόμος πρέπει να προστατεύει τα ζώα, όχι να κάνει τον πολίτη να φοβάται ότι επειδή βοήθησε ένα αδέσποτο, αύριο μπορεί να βρεθεί μπλεγμένος.

Άλλο να τιμωρείς την εγκατάλειψη και την κακοποίηση, και άλλο να δημιουργείς ένα περιβάλλον όπου ο φιλόζωος, ο γείτονας, ο άνθρωπος που απλώς δεν αντέχει να βλέπει ένα ζώο να πεινάει, αρχίζει να σκέφτεται να το βοηθήσω ή θα βρω τον μπελά μου; Και όχι, δεν είναι όλα τα νόμιμα αυτομάτως και ηθικά σωστά στον τρόπο που εφαρμόζονται.

Ο νόμος χρειάζεται λογική, αναλογικότητα και κοινή αίσθηση.

Αλλιώς από εργαλείο προστασίας γίνεται εργαλείο φόβου. Ο Χαράλαμπος λοιπόν είναι εδώ.

Κυκλοφορεί στη γειτονιά, μας κοιτάει με εκείνο το ύφος που έχουν οι γάτες όταν νομίζουν ότι το σύμπαν τους ανήκει, και κατά κάποιον τρόπο έχουν δίκιο.

Και εγώ θα συνεχίσω να βάζω λίγο νερό και λίγη τροφή.

Γιατί αν φτάσουμε στο σημείο να φοβόμαστε να ταΐσουμε ένα πεινασμένο ζώο, τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα νομοθεσίας. Έχουμε πρόβλημα ανθρωπιάς. #JustMyTwoCents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους