Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Χρονογράφημα της εβδομάδας. Αφιερωμένο στη νέα Βουλή. Ι. Μουτήρης «Ο κυρ Πέτρος μετρά τα σεντ.

Το μικρό διαμέρισμα του κυρ Πέτρου σε μια παλιά πολυκατοικία της πόλης έμοιαζε πιο στενό κάθε φορά που πλησίαζε το τέλος του μήνα.

Το ενοίκιο ανέβαινε κάθε 6 μήνες, το ρεύμα ερχόταν φουσκωμένο, τα ψώνια στο σούπερμαρκετ γίνονταν ολοένα και λιγότερα ενώ η απόδειξη ολοένα και μεγαλύτερη.

Η γυναίκα του, η Μαρία, άπλωνε πάνω στο τραπέζι τους λογαριασμούς και τους κοίταζε ξανά και ξανά. «Λοιπόν…» είπε χαμηλόφωνα. «Το ενοίκιο, το νερό, η ΑΗΚ, τα φροντιστήρια του μικρού, το λεωφορείο της Άννας για το σχολείο…» Ο κυρ Πέτρος έβγαλε τα γυαλιά του και έτριψε τα μάτια του κουρασμένα.

Δούλευε από τα χαράματα μέχρι αργά το απόγευμα σε αποθήκη οικοδομικών υλικών.

Η μέση του πονούσε, τα χέρια του είχαν γεμίσει ρόζους, αλλά ο μισθός έμενε σχεδόν ίδιος εδώ και χρόνια.

Στο τραπέζι υπήρχε ένα μικρό πλαστικό δοχείο γεμάτο κέρματα.

Ένα ευρώ.

Πενήντα σεντ. Είκοσι. Δέκα.

Ο μικρός τους γιος τα μετρούσε σαν παιχνίδι έχοντας την εντύπωση ότι θα πολλαπλασιαστούν μόνα τους. «Μπαμπά, φτάνουν;» Ο κυρ Πέτρος χαμογέλασε πικρά. «Θα φτάσουν, αγόρι μου… κάπως θα φτάσουν.» Το ίδιο βράδυ άνοιξαν την τηλεόραση.

Οι βουλευτές μιλούσαν έντονα στη Βουλή. «Πρέπει να στηριχθούν οι εργαζόμενοι.» «Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο.» «Χρειάζεται αύξηση του κατώτατου μισθού.» Για μια στιγμή η Μαρία ένιωσε μια μικρή ελπίδα. «Ίσως γίνει κάτι επιτέλους…» Λίγα λεπτά αργότερα εμφανίστηκε στη οθόνη ο υπουργός οικονομικών.

Με σοβαρό ύφος εξηγούσε πως δεν ήταν δυνατή η αύξηση. «Η οικονομία δεν αντέχει», είπε. «Υπάρχει κίνδυνος δημοσιονομικού εκτροχιασμού.

Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι.» Ο κυρ Πέτρος δεν μιλούσε.

Κοίταζε μόνο το πάτωμα.

Προς το τέλος του δελτίου των 8 μμ έσκασε σαν βόμβα η είδηση. «Η Βουλή ψήφισε αύξηση της κρατικής χορηγίας προς τα κόμματα.

Παράλληλα εγκρίθηκαν περισσότερα ωφελήματα, επιδόματα και προνόμια για αξιωματούχους, βουλευτές και υπουργούς.» Στην οθόνη κάποιοι χειροκροτούσαν. Η Μαρία γύρισε και κοίταξε τον άντρα της αποσβολωμένη. «Μα… για αυτούς υπάρχουν λεφτά;» Ο κυρ Πέτρος δεν απάντησε αμέσως.

Σηκώθηκε αργά, πήγε στο τραπέζι και άρχισε ξανά να μετρά τα κέρματα.

Ένα ευρώ.

Πενήντα σεντ.

Είκοσι σεντ.

Δέκα σεντ.

Τα μετρούσε προσεκτικά, λες και από εκείνη τη μέτρηση εξαρτιόταν η αξιοπρέπεια ολόκληρης της οικογένειας.

Έξω ακουγόταν ο θόρυβος της πόλης.

Αυτοκίνητα περνούσαν βιαστικά στους φωτισμένους δρόμους, ενώ στην τηλεόραση ο Πρόεδρος στα πλαίσια συνέντευξης αναφέρθηκε στο «οικονομικό θαύμα της χώρας», και στους «δείκτες ευημερίας», για τους οποίους πήρε τα εύσημα από διεθνή οίκο αξιολόγησης.

Μόνο που η οικονομία του κυρ Πέτρου δεν χωρούσε σε πίνακες και στατιστικές.

Ήταν το γάλα που έπρεπε να κρατήσει μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Ήταν το παιδί που ήθελε καινούρια παπούτσια αλλά ντρεπόταν να ζητήσει.

Ήταν η αγωνία κάθε τελευταίας ημέρας του μήνα.

Ήταν η σιωπή δύο γονιών όταν τα παιδιά κοιμούνταν και εκείνοι αναρωτιούνταν ποιο λογαριασμό να αφήσουν απλήρωτο.

Ο κυρ Πέτρος έβαλε τα τελευταία κέρματα στη σειρά και αναστέναξε. «Η οικονομία τους ίσως να γκρεμιστεί αν αυξηθεί ο μισθός μας…» είπε ήρεμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους