Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω νά σᾶς πολυ-παρακαλέσω νά τό κάνετε τάμα καί ἱερή συνήθεια να λέτε κάθε μέρα δύο σύντομες προσευχές, πού ἔχουμε ἐντολή ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά τίς λέμε.

Ἡ μία εἶναι τό «Πάτερ ἡμῶν» καί ἡ ἄλλη εἶναι τό «Πιστεύω». Κάθε μέρα να λέτε δύο σύντομες προσευχές Θεώρησα ὅμως πολύ ἀναγκαῖο στό μάθημα αὐτό νά παρεκκλίνω, γιά νά σᾶς μιλήσω γιά ἕνα πολύ σοβαρό θέμα, γιά τήν προσευχή.

Μέ πονάει πολύ, ἀγαπητοί μου, τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι σήμερα, μικροί καί μεγάλοι, δέν προσεύχονται, ἔστω καί μέ μία μικρή προσευχούλα στόν Θεό.

Γι᾽ αὐτό στό φυλλαδιάκι αὐτό θέλω νά σᾶς πῶ καί θέλω νά σᾶς πολυ-παρακαλέσω νά τό κάνετε τάμα καί ἱερή συνήθεια να λέτε κάθε μέρα δύο σύντομες προσευχές, πού ἔχουμε ἐντολή ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά τίς λέμε.

Ἡ μία εἶναι τό «Πάτερ ἡμῶν» καί ἡ ἄλλη εἶναι τό «Πιστεύω». Νά λέτε λοιπόν: 1. ΣΤΗΝ ΠΡΩΪΝΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ Βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς.

Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ, Ἀμήν.

Καί τελείωσε τήν προσευχή μέ τό, Δι᾽ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν. 2. ΣΤΗΝ ΒΡΑΔΥΝΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΝΟ Προτοῦ νά κοιμηθεῖτε, ἀγαπητοί μου, θά λέτε πάλι τό «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός…» καί τό «Πάτερ ἡμῶν». Ἀλλά σ᾽ αὐτή τήν βραδυνή προσευχή μας πρέπει νά λέγουμε καί τό «Πιστεύω». Ἄν εἴχατε χρόνο καί εἴπατε τό πρωί τό «Πιστεύω», φτάνει.

Πάντως, μιά φορά τήν ἡμέρα, πρέπει νά ὁμολογοῦμε τήν Πίστη μας στό Θεό, τά «δώδεκα ἄρθρα τῆς Πίστης μας» στόν Θεό, πού λέμε.

Καί αὐτά τά δύο, τό «Πάτερ ἡμῶν» καί τό «Πιστεύω», πρέπει σιγά-σιγά νά τά μάθουμε ἀπέξω.

Θά λέτε λοιπόν: «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων.

Καί εἰς ἕνα Κύριον ᾽Ιησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾽ οὗ τά πάντα ἐγένετο.

Τόν δι᾽ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου καί παθόντα καί ταφέντα.

Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, κατά τάς Γραφάς.

Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.

Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖ­ναι ζῶντας καί νεκρούς· οὗ τῆς Βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καί εἰς τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν διά τῶν προφητῶν. Εἰς Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾽Αποστολικήν ᾽Εκκλησίαν. ῾Ομολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Προσδοκῶ ᾽Ανάστασιν νεκρῶν.

Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» Μετά τά παραπάνω, ἀγαπητοί μου, ἄν ἔχετε χρόνο, ἀλλά νομίζω τό ἔχετε καί ἀνάγκη, νά λέτε: «Σέ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, πού μέ φύλαξες ὅλη τήν ἡμέρα, ἐμένα καί τήν οἰκογένειά μου». Ἄν εἴχατε καμία δυσκολία στήν οἰκογένεια, νά τήν λέτε ἐκείνη τήν ὥρα, παρακαλώντας τήν Παναγία μας νά σᾶς βοηθήσει.

Ἔπειτα νά λέτε: «Φύλαξέ μας, Παναγία μου, ὅλη τήν νύχτα, γιά νά καλοξημερώσουμε.

Δῶσε κουράγιο στούς ἀρρώστους, φύλαξέ μας ἀπό ἀρρώστιες καί φώτισε τούς γιατρούς νά βροῦν τά κατάλληλα φάρμακα γιά τήν θεραπεία τους.

Ἔχε καλά, Χριστέ καί Παναγία μου, ὅλο τόν κόσμο». Ἄν, τέλος πάντων, κάτι συνέβη καί δέν ἔχεις χρόνο γιά προσευχή, νά λές τήν σύντομη προσευχούλα τῆς Ἐκκλησίας μας, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με» καί τό, «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσε με». – Προτοῦ νά κοιμηθεῖς σταύρωσε τό μαξιλάρι σου τρεῖς φορές λέγοντας «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἀμήν». Μακαριστός Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κυρός Ἰερεμίας+ xristianos.gr * Στα μέρη της Λομβαρδίας ζούσε ένα αντρόγυνο πολύ ενάρετο.

Έτρεφαν για την Παναγία τόση πολύ ευλάβεια, που αγιογράφησαν με πολύ πόθο σε έναν από τους τοίχους του σπιτιού τους την εικόνα της, ξοδεύοντας πολλά χρήματα για να γίνει ωραία και ευπαρουσίαστη.

Κάθε μέρα και ώρα, όσες φορές κι αν περνούσαν μπροστά από την αγία εικόνα της, προσκυνούσαν την Παναγία και της έλεγαν τον αγγελικό ασπασμό.

Χάρη σε αυτήν την καλή τους συνήθεια η χάρις της τους έστελνε όλα τα καλά και κάθε ευφροσύνη.

Περνούσαν μεταξύ τους αλλά και με τους γείτονές τους τόσο ενάρετα και ασκανδάλιστα ώστε τους επονόμασαν και τους έλεγαν όλοι «ειρηνικούς»! Είχαν και ένα μικρό παιδί τριών χρόνων, το οποίο βλέποντας τον πατέρα του και την μητέρα του να σταματούν πολλές φορές μπροστά στην αγία εικόνα και να προσεύχονται με ευλάβεια, απέκτησε κι αυτό την ίδια συνήθεια και κάθε φορά που περνούσε, την προσκυνούσε, μιμούμενο τους γονείς του.

Όταν μάλιστα άρχισε να μιλάει, έμαθε κι αυτό να λέει τον αγγελικό ασπασμό και τον έλεγε σαν προσευχή κάθε φορά που περνούσε μπροστά από την αγία εικόνα της, όχι από ευλάβεια αλλά από συνήθεια.

Βλέποντας την αγιογραφία με την Παναγία στον θρόνο της, νόμιζε ως μικρό παιδάκι που ήταν, πως αυτή ήταν η Κυρία του σπιτιού, γι’ αυτό και την σεβόταν και την προσκυνούσε, όπως έβλεπε και τους γονείς του να κάνουν! Μια μέρα, καθώς έπαιζε με τα άλλα παιδιά στην άκρη του ποταμού, από συνεργία του μισόκαλου, έπεσε μέσα στο νερό.

Τα άλλα παιδιά ανήγγειλαν στην μητέρα του ότι πνίγηκε το παιδί της.

Κι εκείνη έτρεξε αμέσως κλαίγοντας και μαζί της και όλοι οι γείτονες.

Καταφθάνοντας στο ποτάμι γδύθηκαν δύο άνθρωποι και επειδή ήταν πολύ βαθύ το ποτάμι βουτούσαν πολύ ώρα και έψαχναν με πολύ επιμέλεια, αλλά δεν βρήκαν τίποτα.

Η μητέρα του πάλι ενώ έψαχνε σε ένα άλλο μέρος, γυρίζει και βλέπει ξαφνικά το παιδί της να κάθεται πάνω στα νερά, σαν να κάθεται σε μεγαλοπρεπή θρόνο, στη μέση του ποταμού… – Παιδί μου πως είσαι εκεί; Το ρώτησε αμέσως. – Καλά είμαι μητέρα μου, η Κυρία με κρατάει καλά και δεν φοβάμαι, είπε εκείνο.

Η γυναίκα από την χαρά της που το βρήκε δεν κατάλαβε ποια εννοούσε.

Αφού λοιπόν πήραν το παιδί και το έδωσαν στη μητέρα του, επέστρεψαν με χαρά στο σπίτι της.

Επέστρεψε και ο άντρας της και αφού του είπαν τι συνέβη, εκείνος στράφηκε στο παιδί και το ρώτησε να του εξηγήσει πως γλύτωσε.

Εκείνο τότε του είπε: – Όταν έπεσα στο ποτάμι, ήρθε αυτή η Κυρία του σπιτιού μας (δείχνοντας με το δάκτυλό του την εικόνα της Θεοτόκου), με άρπαξε μέσα από το νερό και με κρατούσε πάνω της μέχρι που ήρθαν να με πάρουν εκείνοι οι άνθρωποι! Ακούγοντας αυτά τα λόγια οι παρευρισκόμενοι θαύμασαν! Βλέποντας μάλιστα το παιδί να δείχνει με το δάχτυλό του την εικόνα, έπεσαν όλοι και προσκύνησαν την χάρη της προστασίας της και έκαναν ολονύκτια αγρυπνία.

Στον καθένα που ρωτούσε τι συνέβη, το παιδί απαντούσε λέγοντας καθαρά όλες τις λέξεις της υπόθεσης ενώ τα υπόλοιπα λόγια τα έλεγε τραυλά, όπως συνήθως τα λένε όλα τα μικρά παιδιά.

Μάλιστα, όταν διηγιόταν το θαυμαστό αυτό γεγονός, τα λόγια του ήταν τόσο έναρθρα και καθαρά, που όλοι πλέον το θαύμαζαν και δόξαζαν τον Θεό! Έτσι, λοιπόν, όχι μόνο εκείνο το παιδάκι, αλλά και πολλοί άλλοι, όσοι τιμούν και ευλαβούνται τις ιερές εικόνες, λυτρώνονται από πρόσκαιρους κινδύνους και αξιώνονται τέτοια άφραστη αγαλλίαση, που ευχόμαστε να νιώσουν και όλοι όσοι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, τον Κύριο μας, στον οποίο ανήκει η Δόξα στους αιώνες.

Αμήν! (Aπό το βιβλίο Αμαρτωλών Σωτηρία) * “Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν” (Λουκ. ιζ΄ 5). Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης Μόνον ο αληθινά πιστός ζη αληθινά και είναι πραγματικά άνθρωπος του Θεού.

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουμε δίπλα μας, εκτός από ανθρώπους που μπορούν να μας βοηθήσουν πνευματικά, και τον ίδιο τον Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τους Αγίους Πάντες.

Θάρρος λοιπόν! Ο Χριστός είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, και θα δώση την θεϊκή Του δύναμη, να συντρίψουμε τα κέρατα του πονηρού.

Μας παρακολουθεί συνέχεια αοράτως και θα μας ενισχύη, όταν εμείς έχουμε την αγαθή προαίρεση και κάνουμε τον μικρό κατά δύναμιν αγώνα μας.

Να ζητάς πίστη από τον Χριστό- «πρόσθες ημίν πίστιν»- και να καλλιεργής την ταπείνωση.

Γιατί, ακόμα και όταν πιστεύη κανείς, αν έχω υπερηφάνεια, πάλι δεν ενεργεί η πίστη.

Με την προσευχή δυναμώνει η πίστη.

Ένας άνθρωπος που δεν καλλιέργησε την πίστη του από μικρός, αλλά έχει διάθεση, μπορεί να την καλλιεργήση με την προσευχή, ζητώντας από τον Χριστό να του προσθέση πίστη.

Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέση πίστη και να μας την αυξήση. Στον Χριστό τί είπαν οι Απόστολοι; «Πρόσθες ημίν πίστιν» δεν είπαν; Όταν λές «πρόσθες», σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Θεό.

Γιατί, αν δεν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του στον Θεό, τί να του προσθέση ο Θεός; Ζητάμε από τον Θεό να μας προσθέση πίστη, όχι για να κάνουμε θαύματα, αλλά για να Τον αγαπήσουμε περισσότερο.

Μεγάλο πράγμα η πίστη! Βλέπετε, και ο Απόστολος Πέτρος με την πίστη βάδισε πάνω στα κύματα.

Μόλις όμως μπήκε η λογική, άρχισε να βουλιάζη … Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού! Οι άνθρωποι βάζουν στόχους και προσπαθούν να τους επιτύχουν, χωρίς να αφουγκράζωνται ποιό είναι το θέλημα του Θεού και χωρίς να συμμορφώνωνται προς αυτό.

Πρέπει να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στον Θεό να κατευθύνη τα πράγματα και εμείς να κάνουμε το χρέος μας με φιλότιμο.

Αν ο άνθρωπος δεν εμπιστευθή στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψη τελείως τον εαυτό του στα χέρια Του, θα βασανίζεται. iconandlight.wordpress.com

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους