Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας υποθέσουμε πως από αύριο το πρωί τα πράγματα λειτουργούν ανάποδα.

Οι «πολλοί» γίνονται οι «λίγοι». Οι «κανονικοί» γίνονται αυτοί που πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουν ότι είναι αρκετά κανονικοί για να υπάρχουν χωρίς εξηγήσεις. Ξυπνάτε. Ντύνεστε.

Βγαίνετε από το σπίτι και πριν καν πιείτε καφέ έχετε ήδη κάνει τρεις μικρούς υπολογισμούς επιβίωσης.

Θα κρατήσετε το χέρι του ανθρώπου σας στον δρόμο ή όχι; Θα μιλήσετε ελεύθερα στη δουλειά για τη σχέση σας ή θα χρησιμοποιήσετε ουδέτερες αντωνυμίες για να αποφύγετε τα βλέμματα; Θα διορθώσετε κάποιον όταν σας αποκαλέσει κάτι που δεν είστε ή δεν έχετε άλλη ενέργεια σήμερα για εξηγήσεις; Μικρά πράγματα, θα μου πείτε. Ναι.

Μόνο που η ζωή φτιάχνεται ακριβώς από αυτά τα μικρά πράγματα.

Από τις μικρές καθημερινές γρατσουνιές που κάποια στιγμή γίνονται πληγές.

Φανταστείτε να ανοίγετε τηλεόραση και να συζητούν αν η δική σας ύπαρξη είναι «μόδα». Να βλέπετε πολιτικούς, παπάδες, δημοσιογράφους και κάθε πικραμένο του διαδικτύου να αναλύουν αν πρέπει να έχετε δικαιώματα, παιδιά, γάμο, προστασία, ορατότητα ή απλώς λίγη ησυχία.

Φανταστείτε να ακούτε: «Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους, αλλά να μην προκαλούν». «Τι τα θέλουν τα Pride;» «Ας κάνουν ό,τι θέλουν σπίτι τους». «Μην το επιβάλλουν στα παιδιά». Και το πιο ύπουλο απ’ όλα: «Μα τώρα πια είστε ίσοι». Αυτό το “είστε ίσοι” που λέγεται πάντα από ανθρώπους που δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξουν ότι αξίζουν ίση μεταχείριση.

Γιατί οι πραγματικά προνομιούχοι έχουν ένα μεγάλο ταλέντο: μπορούν να περνούν όλη τους τη ζωή χωρίς να καταλάβουν ποτέ ότι είναι προνομιούχοι.

Θεωρούν τη δική τους άνεση φυσικό νόμο.

Ό,τι δεν τους δυσκολεύει προσωπικά, τους φαίνεται υπερβολή.

Αν όμως συνέβαινε σε εσάς; Αν το σώμα σας γινόταν δημόσια συζήτηση; Αν έπρεπε να εξηγείτε ξανά και ξανά ότι δεν είστε απειλή, διαστροφή, ψυχασθένεια, «σύγχυση», αμαρτία ή προϊόν κάποιας woke συνωμοσίας; Αν η ασφάλεια σας εξαρτιόταν από τη διάθεση του απέναντι; Το Pride γεννήθηκε από ανθρώπους εξαντλημένους από τον φόβο.

Από ανθρώπους που κάποια στιγμή είπαν «αρκετά». Από ανθρώπους που κατάλαβαν ότι η σιωπή δεν τους προστάτευε τελικά.

Απλώς έκανε τους άλλους πιο άνετους. «Γιατί να υπάρχει Pride; Οι straight δεν κάνουν παρέλαση.» Όχι.

Δεν κάνουν. (τελικά κάνουν , αλλά για λάθος λόγους) Γιατί κανείς δεν τους πέταξε έξω από το σπίτι τους επειδή είναι straight.

Κανείς δεν τους έφτυσε στον δρόμο επειδή κρατούσαν χέρι.

Κανείς δεν φοβήθηκε ότι θα χάσει δουλειά, σπίτι ή ασφάλεια επειδή είναι “υπερβολικά ετεροφυλόφιλος”. Το εξαντλητικό δεν είναι μόνο το μίσος.

Είναι και η ατελείωτη απαίτηση να αποδεικνύεις ότι το μίσος υπάρχει.

Να εξηγείς.

Να τεκμηριώνεις.

Να γίνεσαι στατιστική για να θεωρηθείς άνθρωπος.

Κάπου εκεί λοιπόν το Pride παύει να είναι «παρέλαση». Γίνεται ανάσα.

Γίνεται το σημείο όπου άνθρωποι που έμαθαν να μικραίνουν τον εαυτό τους για να χωρούν στην κοινωνική κανονικότητα, αποφασίζουν έστω για λίγες ώρες να υπάρξουν χωρίς απολογία.

Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο.

Η στιγμή που κάποιοι άνθρωποι σταματούν να ζητούν συγγνώμη για την ύπαρξη τους.

Γιατί μια κοινωνία αντέχει ευκολότερα τον πόνο σου, παρά την περηφάνια σου. * η φωτογραφία ωστόσο είναι σίγουρα από gay πλατφόρμα γνωριμιών. 😂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους