από Krestenitis Panagiotis Υπάρχει ένα αφήγημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά: «Καλοί οι επιστήμονες, καλοί οι καθηγητές, καλοί οι γιατροί, καλοί οι οικονομολόγοι, καλοί οι άνθρωποι με επαγγελματική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλλά πώς θα κυβερνήσουν; Ξέρουν να διοικήσουν υπουργείο; Έχουν εμπειρία;» Ας το πούμε καθαρά.

Αυτό δεν είναι ερώτημα αγωνίας για τη χώρα.

Είναι ερώτημα αυτοσυντήρησης του πολιτικού συστήματος.

Γιατί αυτοί που σήμερα ρωτούν με ειρωνεία «πού ξέρετε εσείς να κυβερνήσετε;», κάποτε ούτε αυτοί ήξεραν.

Κανείς δεν γεννήθηκε υπουργός.

Κανείς δεν βγήκε από τη μήτρα της μάνας του με εμπειρία στη διοίκηση υπουργείου.

Η διαφορά είναι αλλού.

Κάποιοι μπήκαν στην πολιτική μέσα από κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία, ισορροπίες, εξαρτήσεις και δημόσιες σχέσεις.

Και κάποιοι άλλοι έρχονται από την πραγματική ζωή.

Από πανεπιστήμια, νοσοκομεία, επιχειρήσεις, έρευνα, διοίκηση, παραγωγή, επιστήμη, εργασία, κοινωνία.

Και εκεί αρχίζει ο πανικός.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένας επιτυχημένος επιστήμονας, ένας σοβαρός οικονομολόγος, ένας έμπειρος γιατρός, ένας άνθρωπος που έχει διοικήσει, έχει σπουδάσει, έχει δουλέψει και έχει αποδείξει την αξία του μπορεί να μάθει τη λειτουργία ενός υπουργείου.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Πώς γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό να κυβερνά ένας επαγγελματίας πολιτικός που δεν έχει διοικήσει τίποτα έξω από το κόμμα του, αλλά να θεωρούμε επικίνδυνο να κυβερνήσει ένας άνθρωπος που έχει πετύχει στον πραγματικό κόσμο; Πώς γίνεται να μιλούν για αξιοκρατία εκείνοι που τρομάζουν όταν εμφανίζονται αξιοκρατικά βιογραφικά; Πώς γίνεται να μας λένε τόσα χρόνια ότι η χώρα χρειάζεται ικανούς ανθρώπους, και όταν εμφανίζονται ικανοί άνθρωποι να τους λένε: «Όχι εσείς, δεν έχετε περάσει από τον κομματικό διάδρομο»; Εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία.

Δεν τους ενοχλεί η έλλειψη εμπειρίας.

Τους ενοχλεί η έλλειψη εξάρτησης.

Δεν τους φοβίζει ότι κάποιοι δεν ξέρουν.

Τους φοβίζει ότι κάποιοι μπορεί να ξέρουν καλύτερα.

Γιατί ένας άνθρωπος που έχει χτίσει τη διαδρομή του με γνώση, δουλειά και αξιοσύνη δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος.

Δεν χρωστάει την ύπαρξή του σε ένα κομματικό γραφείο.

Δεν περιμένει την επόμενη καρέκλα ως ανταμοιβή υπακοής.

Δεν έχει μάθει να επιβιώνει πολιτικά λέγοντας πάντα «ναι». Και αυτό για το παλιό σύστημα είναι πρόβλημα.

Μας λένε ότι η πολιτική θέλει εμπειρία. Σωστά.

Αλλά η εμπειρία δεν είναι μόνο να ξέρεις πώς λειτουργεί ένα υπουργικό συμβούλιο.

Εμπειρία είναι να ξέρεις πώς λειτουργεί ένα νοσοκομείο.

Εμπειρία είναι να ξέρεις πώς λειτουργεί μια οικονομία.

Εμπειρία είναι να ξέρεις πώς λειτουργεί μια επιχείρηση, ένα πανεπιστήμιο, μια υπηρεσία, ένας στρατός, μια κοινωνία.

Εμπειρία είναι να έχεις ζήσει τις συνέπειες των αποφάσεων, όχι απλώς να τις υπογράφεις.

Και στο τέλος, ας απαντήσουμε και στο πιο απλό: Ένα υπουργείο δεν το διοικεί ένας άνθρωπος μόνος του.

Υπάρχουν υπηρεσίες, γενικές γραμματείες, διοικητικοί μηχανισμοί, σύμβουλοι, νόμοι, διαδικασίες και θεσμοί.

Το ζήτημα είναι ποιος δίνει την κατεύθυνση.

Ποιος έχει σχέδιο.

Ποιος έχει καθαρό μυαλό.

Ποιος έχει ήθος.

Ποιος έχει γνώση.

Ποιος έχει την πολιτική βούληση να σπάσει συμφέροντα και όχι να τα υπηρετήσει.

Άρα το ερώτημα δεν είναι: «Μπορούν οι άξιοι άνθρωποι να κυβερνήσουν;» Το ερώτημα είναι: «Γιατί τόσα χρόνια κυβερνούν άνθρωποι που μας απέδειξαν ότι δεν μπορούν;» Και κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι.

Γιατί όταν η αξιοκρατία γίνεται επικίνδυνη για αυτούς που τη διαφημίζουν, τότε δεν έχουμε πρόβλημα με τους νέους ανθρώπους που έρχονται. Έχουμε πρόβλημα με τους παλιούς που δεν θέλουν να φύγουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους