Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει ο Παναγιώτης Παναγόπουλος Το 2013 κέρδισα το Α Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου στο θεσμοθετημένο διαγωνισμό του ΥΠΠΟ.

Ήμουν τότε περιοδεία με μια παράσταση, σε ένα τρένο στη Γερμανία, όπου δέχτηκα περιχαρής ένα τηλεφώνημα από το γραφείο της νέο-αφιχθείσας καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου.

Εκδήλωσαν ενδιαφέρον για το έργο μου και τη διάθεση να το εντάξουν στο επερχόμενο ρεπερτόριο τους.

Κέρασα όλη τη παρέα για το χαρμόσυνο γεγονός με ένα όχι και τόσο ταπεινό αίσθημα δικαίωσης.

Ο σημαντικότερος άλλωστε λόγος που είχα καταθέσει το έργο μου σε αυτό το διαγωνισμό, ήταν ασφαλώς η διαβεβαίωση της προκήρυξης πως τα διακεκριμένα έργα, θα αποστέλλονται στις Κρατικές μας Σκηνές ώστε να ενταχθούν, χωρίς ασφαλώς να είναι και σίγουρο, στο προγραμματισμό τους.

Έχοντας ως τότε ανεβάσει σε διάφορες σκηνές 5 θεατρικά μου έργα, ήξερα πόσο δύσκολο είναι για ένα νεοελληνικό έργο να βρει το δρόμο του.

Με εξαίρεση το 2ο ανέβασμα του πρώτου έργου μου, του "Ζητούνται νέοι και νέες", που είχε κάνει τη παραγωγή ο γενναιόδωρος Γιώργος Λεμπέσης στη ταράτσα του Λαμπέτη, όλα μου τα έργα είχαν παρασταθεί με την πολύτιμη οικονομική αρωγή γονιών, φίλων και κυρίως συναδέλφων ηθοποιών που συμμετείχαν σε αυτά αφιλοκερδώς.

Οπότε το αίσθημα δικαίωσης που προανέφερα, αφορούσε και όλους αυτούς που τόσα χρόνια στήριζαν με το ίδιο τους το αίμα τις συγγραφικές μου "τρέλες". Η προσγείωση δεν άργησε, καθώς κάνα μήνα αργότερα, δέχτηκα άλλο ένα τηλεφώνημα από το Εθνικό.

Με ενημέρωσαν πως δεν γίνεται τελικά το έργο μου να παρασταθεί, καθώς χρειάζονται χρήματα τα οποία δυστυχώς εκείνη τη περίοδο δεν υπήρχαν.

Μιλάμε για ένα θίασο 7 ατόμων, ήταν άλλωστε μέσα στους όρους του διαγωνισμού, προφανώς για να μη ξεφεύγουμε οι συγγραφείς και γράφουμε έπη τα οποία η φτωχούλα μας χώρα δεν μπορεί να υποστηρίξει.

Μη κοιτάτε που οι αρχαίοι ημών έγραφαν χορούς και πανηγύρια.

Τότε η Αθήνα άνθιζε, τώρα που σαπίζει, ας αρκεστούμε στα 7 άτομα και πολλά μας είναι! Πόσο περιοριστικός αυτός ο όρος Μούσες μου, είναι αλλουνού παππά.

Έπειτα από ένα χρόνο, το 2014, έγινε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών η απονομή των βραβείων.

Στον ευχαριστήριο λόγο μου, "κατήγγειλα" δηκτικά, πως τα βραβευμένα έργα, καλό είναι να διασφαλίζουν αυτόματα την παράσταση τους, χωρίς την εκάστοτε διάθεση της εκάστοτε διοίκησης των κρατικών σκηνών.

Πως τα έργο μου βρισκόταν ακόμη στο συρτάρι μου.

Η τότε Υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, αφού φωτογραφηθήκαμε με το Βραβείο αγκαλιά, με διαβεβαίωσε πως θα επικοινωνούσε η ίδια με το Εθνικό για να διασφαλίσει την παράσταση του έργου μου.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, τι να κάνει άραγε κι αυτή η ψυχή; Φίλοι και γνωστοί, από τότε με προτρέπουν να απευθυνθώ σε παραγωγούς του ελεύθερου Θεάτρου.

Έλα όμως που εγώ είχα πεισμώσει και το είχα πάρει πατριωτικά.

Έλεγα πως ή θα ανέβει στο Εθνικό ώστε να είναι διασφαλισμένοι όλοι οι συντελεστές, ή πουθενά! Είχα άλλωστε υπηρετήσει ως τότε πολλάκις το Εθνικό ως ηθοποιός και το υπηρέτησα και έκτοτε.

Αρχής γενομένης στη θητεία του Κούρκουλου, μέχρι και πέρσι.

Σε όλες του τις σκηνές. Στην Επίδαυρο.

Με σπουδαίους σκηνοθέτες σε σπουδαίες ως επί το πλείστον παραστάσεις.

Το αίσθημα δικαίου δεν μου επέτρεπε άλλη αξίωση: το Εθνικό μου χρωστούσε πίστευα κι όχι εγώ σε αυτό.

Όταν ανέλαβε λοιπόν καθήκοντα Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού κάποια χρόνια αργότερα, ένας πολύτιμος μακροχρόνιος συνεργάτης μου, θεώρησα ότι ως μέλος της στενής θεατρικής του "οικογένειας", είχε έρθει επιτέλους η ώρα της δικαίωσης.

Πλανήθηκα πλάνην...Ο συγκεκριμένος, οφείλω να ομολογήσω, με τρυφερό ενδιαφέρον, με παρέπεμψε στον τότε υπεύθυνο δραματολογίου.

Ο οποίος όταν του είπα ότι τον καλώ εκ μέρους του νέου Διευθυντή, μου απήντησε "Κι εγώ τι να κάνω τώρα; Δεν μπορώ να ασχοληθώ με αυτό ". Επί 3 χρόνια που εργαζόμουν τότε ως ηθοποιός στο Εθνικό, με επιστολές επίσημες αλλά και με κατ' ιδίαν -αξιοπρεπή- παρακαλετά, προσπάθησα χωρίς να θέλω να γίνομαι φορτικός, να βρω το δίκιο μου. Ποτέ.

Ούτε όταν ακόμη κι άλλος ένας στενός μου συνεργάτης και φίλος, που ήξερα πόσο με εκτιμούσε, ανέλαβε επίσης χρέη Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο Εθνικό. Η Ιστορία επαναλήφθηκε.

Φανταστείτε φυσικά την απογοήτευση μου όταν μάλιστα σε άλλους, πιο επιφανείς, δινόταν η ευκαιρία για πολλοστή φορά να ανεβάζουν έργα τους στο Εθνικό.

Όταν λοιπόν εγώ, που έχω συμμετάσχει ως καλλιτέχνης σε αναρίθμητες, όπως προανέφερα, παραστάσεις του Εθνικού, δεν μπορώ να καταφέρω, χωρίς να χρειαστεί να χάσω την αξιοπρέπεια μου, να ανέβει σε μια σκηνή του ένα βραβευμένο μου έργο, ποια πιθανότητα κι ελπίδα μπορεί να έχει ένας συγγραφέας που είναι κι εντελώς εκτός χώρου, με όπλα του απλά το συγγραφικό του ταλέντο και τον κάματο; Όταν ακόμη κι εγώ που γνωρίζω καλά τα μέσα και τα έξω, έχω ήδη παραδώσει αυτά τα όπλα; Το συγκεκριμένο έργο μου ακόμη στο συρτάρι μου βρίσκεται.

Θα μπορούσα ίσως να το "πουλήσω" αλλού; Σίγουρα ναι. Ήθελα; Ούτε καν, γνωρίζοντας τις συνθήκες που επικρατούν.

Έτσι με μεγάλη μου χαρά, κατέθεσα προς ελεύθερη ανάγνωση το "Ζητούνται νέοι και νέες " και τη "Ντουλάπα" (το εν λόγω) στο Playground αυτή την αξιόλογη πρωτοβουλία των Κατερινα Λουκιδου & Manos Kounougakis , όπου βρήκαμε χώρο όλοι εμείς οι "ανέκδοτοι". Κι από εκεί ανακάλυψαν το 1ο μου έργο, τρεις διαφορετικές ερασιτεχνικές ομάδες κι εφέτος μου κάνουν τη τιμή να το ανεβάσουν στη Φλώρινα, στη Ρόδο και στην Αθήνα.

Αναφέροντας μου πως λάτρεψαν το κείμενο.

Κι οφείλουμε ασφαλώς πολλά οι νεοέλληνες συγγραφείς σε όλους τους ερασιτέχνες που κρατάν ζωντανή τη τιμή των όπλων μας.

Εμείς από αυτούς ασφαλώς δεν έχουμε οικονομικές αξιώσεις.

Ίσως αν δεν είχαμε κι από το αγαπημένο μου Εθνικό, να είχαμε καλύτερη τύχη; Δεν κατηγορώ επ'ουδενί την τωρινή Καλλιτεχνική Διεύθυνση ούτε δακτυλοδείχνω κανέναν.

Μακρηγόρησα με τα προσωπικά μου θέλοντας να αναδείξω μία χρόνια νοοτροπία.

Αυτή η επιστολή ασφαλώς κι είχε εφαλτήριο το κερασάκι της τωρινής τούρτας, όμως το ζαχαροπλαστείο ήτανε πάντοτε για λίγους κι εκλεκτούς κι ίσως πιο πονηρούς.

Ασφαλώς όχι πιο ταλαντούχους, όπως έχουν αποδείξει τα ίδια τα θεατρικά έργα που επιλέχθηκαν και δεν επιλέχθηκαν.

Ας κάνει λοιπόν το ΥΠΠΟ πράξη τις υποσχέσεις του, ας έρθουν σε αγαστή συνεργασία με το Εθνικό, ώστε, ίσως κάποια στιγμή, η αξιοκρατία γίνει δεδομένη κι όχι απλά μία ευχή! Και δεν αναφέρομαι μόνο σε βραβευμένα, όπως το δικό μου, έργα, ώστε να διασφαλίσω μόνο το ποπό μου. Μιλώ για μια συντονισμένη κατεύθυνση προς ανάδειξη νεοελληνικών έργων. Με αγάπη πάντα. Και με σοβαρότητα. Φιλιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους