Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έβαλε τα τέσσερα παιδιά της για ύπνο. Πήγε να τους φέρει φαγητό.

Όταν επέστρεψε, βρήκε τα κομμάτια τους.

Ένας πύραυλος είχε πέσει στη μέση των σκηνών.

Βλέπω τα μάτια της.

Είμαι μάνα. Αναρωτιέμαι.

Δεν ξέρω τι θα έκανα.

Δεν αντέχω ούτε στη σκέψη.

Πώς μεταβολίζουμε τόση φρίκη; Πού πηγαίνει όλος αυτός ο πόνος; Τι γίνεται αυτή η τεράστια κραυγή που η ανθρωπότητα κρατά σφραγισμένη μέσα της; Που πηγαίνει η συλλογική αποδοκιμασία όταν καταπνίγεται από τους αλγόριθμους; Κοιτάζω τη φωτογραφία.

Και με κοιτάζει.

Και την κοιτάζω.

Και με διαλύει.

Κουβαλά αυτό που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να χωρέσει.

Και αναρωτιέμαι αν υπάρχει σημείο στον κόσμο όπου καταλήγουν οι κραυγές των μανάδων.

Γιατί καμία γη δεν φαίνεται αρκετή για να τις σηκώσει.

Καμία γλώσσα αρκετή για να τις πει.

Μόνο αυτά τα μάτια.

Που μοιάζουν να κουβαλούν όλη τη νύχτα του κόσμου.

Θέλω να ουρλιάξω.

Θέλω να την αγκαλιάσω.

Θέλω να διανύσω την απόσταση και να της φιλήσω τα χέρια.

Να γονατίσω.

Και να της ζητήσω συγγνώμη.

Για ό,τι είναι αδύνατον να μοιραστεί.

Για τα δάκρυα οργής που δεν είναι αρκετά.

Για την αδυναμία μας να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα. Που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να δαμάσουμε το Κακό. Ειρήνη Κοντογεωργίου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους