Ο Ελληνικός απόπατος και η προοπτική να αλλάξει Κάθε φορά που αναρωτιόμαστε αν υπάρχει και πιο κάτω στο αστυνομοκρατούμενο τουριστικό προτεκτοράτο που λέγεται Ελλάδα, συμβαίνει ένα γεγονός που...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε νέο σκάνδαλο διαφθοράς συνοδεύεται από ένα νέο.

Κάθε περιορισμός εργατικών δικαιωμάτων συνοδεύεται από νέους περιορισμούς.

Κάθε κύμα ακριβείας συνοδεύεται από ένα νέο.

Κάθε ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας συνοδεύεται από ένα νέο.

Κάθε υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας συνοδεύεται από μια νέα.

Και φτάσαμε έτσι να είμαστε η χειρότερη χώρα της Ευρώπης που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τουρίστες, να ξεπουλιέται σε αυτούς που έχουν τα πιο πολλά φράγκα και να λειτουργεί γεωπολιτικά σαν εξάρτημα και προέκταση των ΗΠΑ Ισραήλ.

Όσο ανυπόφορη κι αν είναι μια κατάσταση όμως, αυτό που τελικά έχει σημασία είναι η διάθεση και η επιθυμία αυτών που την ζουν να την αλλάξουν.

Το πραγματικό πρόβλημα λοιπόν δεν βρίσκεται στην ίδια την κατάσταση αλλά στην αποδοχή που συναντά.

Το χειρότερο που συνέβη σε αυτό τον λαό είναι ότι από το 2015 τουλάχιστον έπαψε να είναι λαός αλλά απομονωμένες μονάδες που σκέφτονται μόνο την άμεση επιβίωση τους και έχασαν κάθε αίσθηση και συνείδηση κοινωνικής και ιστορικής ευθύνης.

Κι όταν ένας λαός παύει να είναι λαός αλλά μεμονωμένες και ασύνδετες μονάδες χωρίς κοινωνική και ιστορική ευθύνη τότε τα χειρότερα έρχονται και δεν υπάρχει καμία δύναμη να τα σταματήσει.

Έρχεται ένα διεφθαρμένο κόμμα που λειτουργεί σαν εγκληματική συμμορία και χρωστάει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες να του μπαστακωθεί για 7 χρόνια.

Αυτό το εγκληματικό κόμμα-συμμορία θα δώσει την πρώτη κατοικία στις ιδιωτικές τράπεζες που μας χρεοκόπησαν ενώ το ίδιο είναι καταχρεωμένο σε αυτές.

Αυτή η συμμορία θα κατακλέβει τα δημόσια ταμεία ενώ παράλληλα θα επιβάλλει υπερπλεονάσματα.

Αυτή η συμμορία θα διαλύει την δημόσια υγεία και παιδεία ενώ θα προωθεί την ιδιωτική παραλλαγή τους.

Αυτή η συμμορία θα παρακολουθεί τους πάντες ενώ θα βάζει περιορισμούς στο πως θα χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο.

Αυτή η συμμορία θα συγκαλύπτει κρατικά εγκλήματα ενώ θα ξεπουλάει τα πάντα.

Αυτή η συμμορία θα φέρει το 13ωρο και θα καμαρώνει που οι παππούδες δουλεύουν ενώ θα δημιουργεί όλους τους όρους για τα περισσότερα εργατικά “ατυχήματα” της ιστορίας.

Αυτή η συμμορία θα φέρει τους περισσότερους θανάτους και τις λιγότερες γεννήσεις της σύγχρονης ιστορίας.

Ακόμα χειρότερα αυτή η συμμορία θα γίνει κολλητή με τους χειρότερους σαδιστές γενοκτόνους της σύγχρονης ιστορίας ενώ θα κυνηγάει τους Έλληνες που εναντιώνονται σε αυτούς και θα μετατρέπει την ΕΥΠ σε εξάρτημα της Μοσσάντ στήνοντας σκευωρίες σε Παλαιστίνιους που υπήρξαν θύματα των Ισραηλινών γενοκτόνων.

Υπάρχει πιο κάτω; Ναι υπάρχει και πάντα θα υπάρχει όσο δεν εμφανίζεται διαρκής μαζική αντίσταση σε αυτή την δυστοπία.

Σε αυτή την σκοτεινή επταετία, μια φορά μόνο νιώσαμε ότι βάλαμε φραγμό στον κατήφορο.

Όταν βγήκαμε κατά εκατομμύρια στους δρόμους στις 28 Φλεβάρη 2025.

Τότε έστω στιγμιαία νιώσαμε ότι υπάρχει πάλι λαός που μπορεί να δράσει με κοινό στόχο.

Ήταν και η μοναδική φορά που αυτοί φοβήθηκαν και ένιωσαν ότι έχασαν τον έλεγχο.

Όμως γρήγορα σχετικά, η συμμορία ανέκτησε πάλι τον έλεγχο και βρεθήκαμε πάλι στο καθοδικό σπιράλ που δεν έχει πάτο.

Γιατί το ριζωμένο αίσθημα ότι “Δεν μπορώ να κάνω τίποτα και δεν είναι δική μου ευθύνη να αλλάξω τα πράγματα“ ήθελε κάτι πολύ περισσότερο από μια μαζική κινητοποίηση για να χάσει την δύναμη του.

Κι όσο αυτό το αίσθημα είναι κυρίαρχο τόσο αυτός ο ελληνικός απόπατος θα γίνεται όλο και χειρότερος.

Με κίνδυνο να παγιωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε πραγματικά η κατάσταση του απόπατου να είναι μη αναστρέψιμη.

Κάποιοι πιστεύουν ότι ήδη αυτή η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και καλούν όσους μπορούν να φύγουν από την χώρα γιατί αυτή είναι οριστικά και αμετάκλητα τελειωμένη.

Κάποιοι άλλοι έχουν ακόμα εκλογικές αυταπάτες και νομίζουν ότι αυτή η κατηφόρα θα ανακοπεί με εκλογές.

Λες και δεν πληρώσαμε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο αυτές τις εκλογικές αυταπάτες το 2015 με νέα μνημόνια και με γρήγορη επιστροφή της πιο εγκληματικής και διεφθαρμένης δεξιάς.

Λες και ζούμε σε ανεξάρτητη δημοκρατική χώρα όπου οι εκλογές έχουν σημασία.

Η μόνη λύση κι ας φαντάζει αυτή κοινότοπη σε πολλούς τώρα, είναι η δυναμική και διαρκής επιστροφή στους δρόμους.

Με τον τρόπο που αυτό το διάστημα κάνει ο κόσμος στην Βολιβία και στην Αλβανία.

Επιστροφή όχι εθιμοτυπική και ελεγχόμενη αλλά δυναμική και επίμονη.

Πως θα γίνει όμως αυτή η επιστροφή όταν το κυρίαρχο αίσθημα είναι η ανημπόρια, η αδυναμία και ο κυνισμός κι όταν έχουν δοθεί τόσες και τέτοιες αφορμές να το κάνουμε και έμειναν σχεδόν όλες αναξιοποίητες; Εδώ χρειάζονται δύο πράγματα που δεν έχουμε ακόμα.

Ένα συγκεκριμένο λαϊκό και επαναστατικό προγράμματα που θα κάνει πάλι την χώρα ανεξάρτητη και θα κατοχυρώσει βασικά κοινωνικά δικαιώματα.

Μια αποφασισμένη μειοψηφία που δεν θα την ενδιαφέρει αν στο σύνολο του ο λαός είναι υποταγμένος και παραδομένος αλλά θα βρίσκει τρόπους να δρα και να απευθύνεται σε αυτόν μέχρι την στιγμή της αφύπνισης του.

Τώρα μας λείπουν και τα δύο ενώ το κοινωνικό και πολιτικό αυθόρμητο που κάποτε σε αυτή την χώρα μπορούσε κι έβγαζε κινήματα μέχρι και εξεγέρσεις, έχει πάψει να υπάρχει.

Οι προοπτικές λοιπόν για μια ριζοσπαστική αλλαγή φαίνονται τώρα χειρότερες από ποτέ.

Ποιος πέρα από την γκρίνια και τον σχολιασμό είναι αποφασισμένος να τις αλλάξει; Ή έχουν τελικά δίκιο όσοι λένε ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και η χώρα είναι τελειωμένη; Γιατί όμως ο κόσμος σε Βολιβία και Αλβανία μπορεί να βγαίνει αποφασισμένα κι αποφασιστικά στον δρόμο κι εδώ όχι; Γιατί η αντίσταση σε Παλαιστίνη και Λίβανο μπορεί να τα βάζει απευθείας με τους χειρότερους σαδιστές γενοκτόνους κι εδώ ακόμα κάποιοι φοβούνται ή αδιαφορούν να αντισταθούν; Η ήττα και η παραίτηση νικούν πρώτα εσωτερικά, στην σφαίρα των αισθημάτων και των σκέψεων μας.

Κι όσο είμαστε ηττημένοι και παρατημένοι εσωτερικά τόσο δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε κάτι στον έξω κόσμο.

Και γιατί σε τόσους πολλούς αυτή η εσωτερική ήττα και παραίτηση φαίνεται βολική και ευχάριστη; Ατιμωτικό θάνατο προαναγγέλλει.

Αν δεν αλλάξουμε αυτό πρώτα, να μας φαίνεται ανυπόφορη και ατιμωτική η ήττα και η παραίτηση μας και να πάψουμε να την δικαιολογούμε, τότε τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτός είναι ο πρώτος και πιο στοιχειώδης όρος…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους