Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υπουργική δήλωση για τη βάρκα που (δεν) πρέπει να βουλιάξει δεν είναι ακροδεξιός κεραυνός εν αιθρία.

Ούτε είναι μια αναπάντεχη επιβεβαίωση του ΤΙΝΑ που προκαλεί τις αναμενόμενες οργισμένες καταγγελίες της αντιπολίτευσης στο όνομα ενός κάποιου κράτους δικαίου.

Εάν πιάσουμε το νήμα από την αρχή, διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει καμία ιδεολογική καθαρότητα στην αντιμεταναστευτική στάση της κοινωνίας. 1. Η πολεμοχαρής εικόνα της εισβολής και η αναπαράσταση του μετανάστη-πολύπλευρη-απειλή για το κοινό καλό δέσποσαν ανενόχλητα τη δεκαετία του 1990 στη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, διαχέοντας και εδραιώνοντας την αίσθηση του μεταναστευτικού βάρους. 2. Την ίδια περίοδο, οι δημοσιογραφικά αντιδεοντολογικές αναφορές στην αλλοδαπή καταγωγή των όποιων συλληφθέντων, που ενίσχυαν την εικόνα του μετανάστη-εγκληματία, παρατηρούνταν εξίσου σε όλα τα ΜΜΕ, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης.

Σε βάθος χρόνου, αυτό έμεινε αμετάβλητο, απλώς προστέθηκε και η διευκρίνιση «ημεδαπός/ή» για τις συλλήψεις των «δικών μας». 3. Η θετική συμβολή των μεταναστών στο ΑΕΠ και στη διάσωση ή ανάπτυξη διάφορων τομέων της οικονομίας αναδείχθηκε στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 2000 (πριν από την κρίση του 2008) μόνο από κεντροδεξιά ΜΜΕ, με επικεφαλής την Καθημερινή. 4. Η δολοφονία του Αλίμ Αμπντούλ Μάναν, στο χρυσαυγίτικο πογκρόμ του 2011, δεν καταγράφηκε στη συλλογική μνήμη.

Το θύμα αναφέρθηκε ανώνυμα ως «ο Μπαγκλαντεσιανός» και ακόμα και πρόσφατα δημοσιεύματα για τους νεκρούς της ΧΑ παραλείπουν να τον περιλάβουν.

Όσο η ΧΑ δολοφονούσε μετανάστες, τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά μας ήταν σε ύπνωση. 5. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας το 2016 καθιστούσε σαφές ότι το βάρος της διαχείρισης των μεταναστευτικών/προσφυγικών ροών θα έπεφτε στα νότιο-ανατολικά σύνορα της ΕΕ. Το εάν το βάρος αυτό θα συνεπαγόταν αναρίθμητους πνιγμούς στη Μεσόγειο, με την πολυετή ανοχή της Frontex, κτηνώδεις συμπεριφορές και, γενικότερα, καταπάτηση όλων των δικαιωμάτων αυτών των ανθρώπων, ήταν απολύτως αδιάφορο.

Αρκεί να μη «μόλυναν» με την παρουσία τους τα κράτη της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Τι ακριβώς περιμέναμε ότι θα συμβεί όταν υπογράφαμε τη συμφωνία του 2016; Ότι οι δικοί μας «φρουροί των συνόρων» θα ανακάλυπταν το κράτος δικαίου, που ήδη παραβίαζαν συχνά; Ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί αργότερα επειδή θα ευαισθητοποιούνταν οι νεοφιλελεύθεροι (ακρο)δεξιοί Ευρωπαίοι ηγέτες; Ότι θα μειωθούν οι αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών επειδή θα σταματήσουν οι πόλεμοι, θα εξαλειφθεί η φτώχεια και θα ανακοπεί η κλιματική κρίση; Πολιτική πλάκα κάνουμε; Σε μια διαχρονικά και συχνά ανομολόγητα ρατσιστική κοινωνία, η αλλοτινή θεσμική αποδοχή της ουσιαστικής απόρριψης, αν όχι καταδίκης, του ανεπιθύμητου Άλλου οδήγησε νομοτελειακά στο σήμερα που καταγγέλλουμε αγανακτισμένα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους