Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ταινία «πικρές γιορτές» θαρρείς πως έχει μια «δομή μέσα σε δομή». Από τη μία πλευρά βλέπουμε την Έλσα, μια γυναίκα που προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας της και να βρει ξανά έμπνευση, από την άλλη, βλέπουμε τον Ραούλ, έναν σκηνοθέτη που περνάει κρίση και γράφει ένα σενάριο για την Έλσα.

Το θέμα είναι το πώς η ζωή ενός καλλιτέχνη γίνεται ταινία και πώς οι δικές του πίκρες μετατρέπονται σε τέχνη -συνήθως έτσι γίνεται με προκάλυμμα το «fiction»…. Η ταινία έχει τη «γλυκιά θαλπωρή» του παλιού, καλού Αλμοδοβάρ, με έντονα συναισθήματα, μελόδραμα και τις γνωστές υστερίες των ηρώων του, ωστόσο το θέμα είναι υπερβολικά μπερδεμένο και ο Αλμοδοβάρ εμφανίζεται λιγότερο τολμηρός από άλλες φορές.

Το σενάριο απλώνεται πολύ και δεν αφήνει τον θεατή να δεθεί εύκολα με τους χαρακτήρες.

Θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη πως οι «Πικρές Γιορτές» είναι μια ταινία για όσους αγαπούν το ίδιο το σινεμά και θέλουν να δουν πώς σκέφτεται ένας μεγάλος δημιουργός. (Αν ψάχνετε για μια απλή ιστορία με γρήγορη δράση, ίσως σας φανεί κουραστική. Αν όμως σας αρέσει το βαθύ, γλυκόπικρο δράμα, αξίζει να τη δείτε).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους