@7648909468159233302 Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ, κατά κόσμον Μιχάλης Νικολαϊδης, 53 ετών. Ήρθε, δίδαξε ήθος, ταπείνωση ,φιλευσπλαχνια, στοργικοτητα, αγάπη καί έφυγε. Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ ήταν ένας άνθρωπος με μία ιδιαιτερότητα. Ήταν αρκετά κοντός, στα όρια του νανισμου.Ομως τα όνειρα του και την ελπίδα του στον Θεό δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Πάλεψε με θηρία, και κατάφερε να σπουδάσει και να αποφοιτήσει από την σχολή νοσηλευτικής . Διορίστηκε και για πολλά έτη δούλευε σαν νοσηλευτής κλινικές του νοσοκομείου και σαν βοηθός χειρουργείων. Πάντοτε στα μικροσκοπικά χεράκια του υπήρχε ένα σκαμνάκι και δεν το αποχωριζόταν ποτέ του. Ο προφανής λόγος ήταν για να έχει την άνεση ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία. Ο Ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, χλευασμούς και παμπονηρα γέλια αλλά ποτέ δεν θύμωσε δεν εξοργίστηκε. με κανέναν και με τίποτα.Ισως γιατί ο Θεός τον είχε φορέσει Θεϊκή πανοπλία. Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε καμία κακία, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια. Μετά από κάποια έτη, ο Ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ μετατέθηκε στο Διοικητικό τμήμα του νοσοκομείου. Προήχθη στον βαθμό προϊσταμένου. Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου, έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα. Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας. Και έγινε. Ιερέας χωρίς μισθό. Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο. Όλη την εβδομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο με το ράσο του. Μόλις έφτανε στο νοσοκομείο, αφαιρούσε το ράσο του που τόσο τιμούσε και έμενε με το πουκάμισο. Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ ήταν άγαμος,έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος. Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του, στις Σέρρες. Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα. Βουνά και δύσκολες διαδρομές διάνυσε με ζέστες και με κρύο. Όλους τους χειμώνες, ήταν μονίμως κρυωμένος γιατί υπήρχαν χωριά που έκλειναν από τα χιόνια,και το αυτοκίνητο το ακινητοποίησε μέχρι σε κάποιο σημείο και συνέχιζε με τα πόδια μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό του. Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά. Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων. Μάθαινε τι προβλήματα έχουν και βοηθούσε με όποιο τρόπο και όπως μπορούσε. Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους πήγαινε στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι γνωστοί του γιατροί γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι και μόνοι. Και πάντα μα πάντα αυτός ο υπέροχος άνθρωπος ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Και δυστυχώς κάποια ημέρα πέθανε. Τότε έκρινε ο Κύριος ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή! Της ζωής η μόνη βεβαιότητα, ο θάνατος. Με τόσο λίγα λόγια περιγράψαμε τον άνθρωπο του Θεού. #jesus #foryoupage #amen #orthodox #fyp #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ, κατά κόσμον Μιχάλης Νικολαϊδης, 53 ετών. Ήρθε, δίδαξε ήθος, ταπείνωση ,φιλευσπλαχνια, στοργικοτητα, αγάπη καί έφυγε.

Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ ήταν ένας άνθρωπος με μία ιδιαιτερότητα.

Ήταν αρκετά κοντός, στα όρια του νανισμου.Ομως τα όνειρα του και την ελπίδα του στον Θεό δεν τα εγκατέλειψε ποτέ.

Πάλεψε με θηρία, και κατάφερε να σπουδάσει και να αποφοιτήσει από την σχολή νοσηλευτικής . Διορίστηκε και για πολλά έτη δούλευε σαν νοσηλευτής κλινικές του νοσοκομείου και σαν βοηθός χειρουργείων.

Πάντοτε στα μικροσκοπικά χεράκια του υπήρχε ένα σκαμνάκι και δεν το αποχωριζόταν ποτέ του.

Ο προφανής λόγος ήταν για να έχει την άνεση ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία. Ο Ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, χλευασμούς και παμπονηρα γέλια αλλά ποτέ δεν θύμωσε δεν εξοργίστηκε. με κανέναν και με τίποτα.Ισως γιατί ο Θεός τον είχε φορέσει Θεϊκή πανοπλία.

Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε καμία κακία, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια.

Μετά από κάποια έτη, ο Ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ μετατέθηκε στο Διοικητικό τμήμα του νοσοκομείου.

Προήχθη στον βαθμό προϊσταμένου.

Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου, έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα.

Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας.

Και έγινε.

Ιερέας χωρίς μισθό.

Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο.

Όλη την εβδομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο με το ράσο του.

Μόλις έφτανε στο νοσοκομείο, αφαιρούσε το ράσο του που τόσο τιμούσε και έμενε με το πουκάμισο.

Ο ιερομόναχος πατέρας Γαβριήλ ήταν άγαμος,έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος.

Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του, στις Σέρρες.

Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα.

Βουνά και δύσκολες διαδρομές διάνυσε με ζέστες και με κρύο.

Όλους τους χειμώνες, ήταν μονίμως κρυωμένος γιατί υπήρχαν χωριά που έκλειναν από τα χιόνια,και το αυτοκίνητο το ακινητοποίησε μέχρι σε κάποιο σημείο και συνέχιζε με τα πόδια μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό του.

Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά.

Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων.

Μάθαινε τι προβλήματα έχουν και βοηθούσε με όποιο τρόπο και όπως μπορούσε.

Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους πήγαινε στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι γνωστοί του γιατροί γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι και μόνοι.

Και πάντα μα πάντα αυτός ο υπέροχος άνθρωπος ήταν με το χαμόγελο στα χείλη.

Και δυστυχώς κάποια ημέρα πέθανε.

Τότε έκρινε ο Κύριος ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή! Της ζωής η μόνη βεβαιότητα, ο θάνατος. Με τόσο λίγα λόγια περιγράψαμε τον άνθρωπο του Θεού. #jesus #foryoupage #amen #orthodox #fyp

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους