«Ακόμα κι αν εσύ, καημένε διαβάτη, που διαβάζεις τώρα το γράμμα μου, δεν διερωτήθηκες ούτε μια στιγμή «άραγε πώς να έλεγαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα;». Φωνάζω, για ν’ ακουστώ και με όλη τη δύναμη...

Πλήρες Κείμενο:

«Ακόμα κι αν εσύ, καημένε διαβάτη, που διαβάζεις τώρα το γράμμα μου, δεν διερωτήθηκες ούτε μια στιγμή «άραγε πώς να έλεγαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα;». Φωνάζω, για ν’ ακουστώ και με όλη τη δύναμη της ψυχής μου σου λέω ότι με λένε Καρολάιν, με λένε Γαρυφαλιά, με λένε Ελένη, με λένε Βίκυ, με λένε Μαρία, με λένε τόσα πολλά ονόματα που μπορώ να φωνάζω για μέρες, για χρόνια, για αιώνες.» Δύο δωδεκάχρονες μαθήτριες από την Κύπρο, η Δανάη Βραχίμη και η Μαρίλια Χριστοφόρου, στο πλαίσιο του μαθήματος των Νέων Ελληνικών και υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριάς τους Στέλλας Κουτσογιάννη, έγραψαν ένα υπέροχο κείμενο-διαμαρτυρία για τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία εν γένει, αναδιατυπώνοντας τον λαϊκό μύθο για το γιοφύρι της Άρτας, από την οπτική της γυναίκας του πρωτομάστορα.

Μια γυναίκα που θυσιάζεται για να χτιστεί ένα γιοφύρι.

Αλλά «Θυσίες με τους θανάτους άλλων δεν λέγονται θυσίες.

Δολοφονίες λέγονται!». Στην Κύπρο έχει ήδη αναγνωριστεί νομικά ο όρος #γυναικοκτονία. Στην Ελλάδα, κι ενώ το φαινόμενο γιγαντώνεται, οι αρμόδιοι το αγνοούν και πολύ περισσότερο, το τροφοδοτούν, με κούφια πολιτική επιχειρηματολογία, νομοθετήματα που παραβιάζουν διεθνείς συμβάσεις και την κοινή λογική, εγχειρίδια διαφυγής των θυτών από μεγάλες ποινές, συνέδρια και διαλέξεις για ψευδοσύνδρομα που αποτάσσονται από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και φορείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί; Με αυτό το γιατί να μας πνίγει, εμπνεόμαστε από το κείμενο των δύο κοριτσιών και δηλώνουμε την απόγνωσή μας απέναντι σε ένα κράτος και μια κοινωνία που κωφεύει, γαλουχεί γυναικοκτόνους και μας ζητά αιώνες τώρα να σωπάσουμε.

Μας παίρνουν τη φωνή.

Να μην ακούγονται οι κραυγές καθώς μας χτίζουν για να «στεργιώσουν» τα γιοφύρια τους, τα σαθρά πατριαρχικά οικοδομήματα με τα οποία κατοχυρώνουν την εξουσία τους.

Αυτά τα γιοφύρια πρέπει να γκρεμιστούν.

Και τα γκρεμίζουμε.

Σήμερα, αύριο, για πάντα! ۞۞۞ Σκηνοθεσία: Ζωή Μίχα Κείμενο: Δανάη Βραχίμη & Μαρίλια Χριστοφόρου Εικονοληψία/μοντάζ: Ευάγγελος Βλαχάκης Ηχητικό μοντάζ: Αλεξία Τσούνη Μουσική Σύνθεση και Επιτέλεση: Μαίη Αγγελάκη Ενδυματολογία: Σοφία Πατσινακίδου Ακούγονται: Κατερίνα Γιανίσση (και τραγουδά), Δανάη Βραχίμη, Μαρίλια Χριστοφόρου Παίζουν: Εύα Βλάχου, Όλγα Δαλέκου, Νάντια Μαντέλλου και η Μαίη Αγγελάκη Προσβάσιμος Υποτιτλισμός: Σωτήρης Βασιλόπουλος Παραγωγή: FemiMαζί 2025 Μια ανοιχτή δημιουργική ομάδα, χωρίς καμία άμεση ή έμμεση εμπορική/επαγγελματική σκοπιμότητα, όπου, μέσω καλλιτεχνικών δράσεων και παρεμβάσεων, στοχεύει στην ενδυνάμωση του κοινού συναισθήματος απέναντι σε ζητήματα έμφυλης βίας, συμπερίληψης, ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους