Με αφορμή για ακόμη μια φορά την τοποθέτηση στο έκθεμα υποθέσεων σε θεση τέτοια, που η εκδίκαση τους αποτελεί θαύμα εάν γίνει, θα επιμείνω στα εξής: ( Τοποθετήθηκε σε Τριμελές Εφετείο Κακουργηματων Β...

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή για ακόμη μια φορά την τοποθέτηση στο έκθεμα υποθέσεων σε θεση τέτοια, που η εκδίκαση τους αποτελεί θαύμα εάν γίνει, θα επιμείνω στα εξής: ( Τοποθετήθηκε σε Τριμελές Εφετείο Κακουργηματων Β' Βαθμού Επαρχίας, υπόθεση Ναρκωτικών, με 187πκ και συνοδα πλημμελήματα, στη θεση-αριθμο 12, ενώ ήδη έχουν παραγραφει κάποιες από τις πλημμεληματικες πράξεις).. Η ταχεία και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για τη λειτουργία ενός κράτους δικαίου.

Ωστόσο, η χρόνια καθυστέρηση στην εκδίκαση και ολοκλήρωση των δικαστικών υποθέσεων εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του ελληνικού δικαστικού συστήματος.

Παρά τις επανειλημμένες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, η κατάσταση παραμένει προβληματική, με αποτέλεσμα να αναζητούνται συχνά υπεύθυνοι για τις δυσλειτουργίες.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια τάση μετατόπισης της ευθύνης για τις καθυστερήσεις προς τους δικηγόρους, ενώ συχνά υποβαθμίζεται ο καθοριστικός ρόλος της υποστελέχωσης των δικαστηρίων και των δικαστικών υπηρεσιών.

Η πραγματική διάσταση του προβλήματος: Η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης δεν είναι ένα φαινόμενο που γεννήθηκε από τη συμπεριφορά των διαδίκων ή των πληρεξουσίων δικηγόρων τους.

Πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό πρόβλημα, στο οποίο η έλλειψη επαρκούς ανθρώπινου δυναμικού διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Σε πολλά δικαστήρια της χώρας, ο αριθμός των δικαστών, εισαγγελέων και κυρίως των δικαστικών υπαλλήλων δεν επαρκεί για να ανταποκριθεί στον όγκο των υποθέσεων.

Η καθημερινή λειτουργία των γραμματειών στηρίζεται συχνά σε προσωπικό που εργάζεται υπό συνθήκες υπερφόρτωσης, ενώ οι κενές οργανικές θέσεις παραμένουν ακάλυπτες.

Το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση εκκρεμών υποθέσεων, οι καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων, η αδυναμία έγκαιρης διεκπεραίωσης διαδικαστικών ενεργειών και η γενικότερη επιβράδυνση της δικαστικής λειτουργίας.

Παράλληλα, η έλλειψη σύγχρονων υποδομών και η αποσπασματική ψηφιοποίηση των διαδικασιών επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Η τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει εργαλείο επιτάχυνσης της δικαιοσύνης, δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την αναγκαία στελέχωση των υπηρεσιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, συχνά διατυπώνεται η άποψη ότι οι καθυστερήσεις οφείλονται στις αναβολές που ζητούν οι δικηγόροι, στις απεργιακές κινητοποιήσεις ή στην υποβολή μεγάλου αριθμού δικογράφων και ενδίκων μέσων.

Πρόκειται, όμως, για μια μονοδιάστατη προσέγγιση που δεν αποτυπώνει τη συνολική εικόνα.

Ο δικηγόρος δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητος παράγοντας που παρεμποδίζει την απονομή της δικαιοσύνης.

Αντιθέτως, ασκεί θεσμικό λειτούργημα και υποχρεούται να προστατεύει τα δικαιώματα του εντολέα του, αξιοποιώντας τα μέσα που του παρέχει ο νόμος.

Η άσκηση ένδικων βοηθημάτων, η υποβολή αιτημάτων ή ακόμη και η αίτηση αναβολής, όταν συντρέχουν νόμιμοι λόγοι, αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της δίκαιης δίκης και όχι καταχρηστικές πρακτικές εκ προοιμίου.

Η παρουσίαση των δικηγόρων ως βασικής αιτίας των καθυστερήσεων δημιουργεί μια παραπλανητική εικόνα, η οποία αποσπά την προσοχή από τα δομικά προβλήματα του συστήματος.

Όταν ένα δικαστήριο προσδιορίζει μια υπόθεση μετά από αρκετά χρόνια λόγω φόρτου εργασίας ή όταν μια απόφαση καθυστερεί σημαντικά να δημοσιευθεί εξαιτίας έλλειψης προσωπικού, η ευθύνη δεν μπορεί να αποδίδεται στον δικηγόρο που ασκεί τα καθήκοντά του.

Η μετατόπιση της ευθύνης από τις θεσμικές αδυναμίες προς τους δικηγόρους έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες.

Πρώτον, αποπροσανατολίζει τη δημόσια συζήτηση από τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος.

Δεύτερον, υπονομεύει τον θεσμικό ρόλο του δικηγόρου ως συλλειτουργού της δικαιοσύνης.

Τρίτον, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με περιορισμό δικονομικών δικαιωμάτων ή με αυστηρότερους κανόνες για τους διαδίκους και τους πληρεξουσίους τους.

Στην πράξη, όμως, η επιτάχυνση της δικαιοσύνης δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της συρρίκνωσης των εγγυήσεων της δίκαιης δίκης.

Η αποτελεσματικότητα και η ποιότητα της δικαιοσύνης δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι αλλά επιβάλλεται να είναι αλληλοσυμπληρουμενες στα πλαισια ενός σύγχρονου νομικού πολιτισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους