Η τετραήμερη εκδρομή του Αγίου Πνεύματος, στην Ανατολική Ρωμυλία με τον Σύλλογο Φίλων Σερραίων, άφησε μέσα μου ένα μίγμα συγκίνησης, περηφάνιας και στοχασμού. Στο Μπουργκάς, στη Βάρνα, στην Αγχίαλο...

Πλήρες Κείμενο:

Η τετραήμερη εκδρομή του Αγίου Πνεύματος, στην Ανατολική Ρωμυλία με τον Σύλλογο Φίλων Σερραίων, άφησε μέσα μου ένα μίγμα συγκίνησης, περηφάνιας και στοχασμού. Στο Μπουργκάς, στη Βάρνα, στην Αγχίαλο, στη Μεσημβρία και στη Σωζόπολη — πόλεις που κάποτε υπήρξαν ελληνικές αποικίες και μέχρι το 1923 διατηρούσαν ζωντανές ελληνικές κοινότητες — ένιωσα πως περπατώ σε τόπους οικείους, ακόμη κι αν σήμερα η ελληνική παρουσία έχει σβήσει βίαια από την ιστορική πραγματικότητα.

Καθώς περιηγούμασταν στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, η ομορφιά των πόλεων συνυπήρχε με μια αδιόρατη μελαγχολία.

Κάθε πέτρα, κάθε εκκλησία, κάθε παλιό σοκάκι έμοιαζε να ψιθυρίζει ιστορίες ανθρώπων που ξεριζώθηκαν, οικογενειών που άφησαν πίσω τους πατρίδες αιώνων.

Η σκέψη αυτή γινόταν ακόμη πιο έντονη όταν αντικρίζαμε μνημεία και τοποθεσίες που μαρτυρούν την ελληνική παρουσία, έστω κι αν σήμερα ακούγεται ελάχιστα πια ελληνικός λόγος εκεί. Η Μαύρη Θάλασσα απλωνόταν μπροστά μας σαν μια αρχαία σελίδα που δεν έχει πάψει να γράφει ελληνικά.

Κάθε κύμα έμοιαζε να κουβαλάει μια ιστορία: ένα τραγούδι που σώπασε, ένα σπίτι που άδειασε, μια γειτονιά που χάθηκε.

Κι όμως, τίποτα δεν είχε χαθεί πραγματικά.

Στους δρόμους, στα πέτρινα σοκάκια, στα παλιά λιμάνια, ένιωθες την ανάσα ενός κόσμου που κάποτε άνθισε εκεί — και που, παρά τον ξεριζωμό, αρνείται να σβήσει από την καρδιά.

Υπήρχαν στιγμές που η συγκίνηση μάς έπιανε απροετοίμαστους: ένα βλέμμα, μια μυρωδιά, μια εκκλησία που στεκόταν ακόμη όρθια, σαν να περίμενε κάποιον να την αναγνωρίσει.

Και τότε καταλάβαινες πως δεν ταξιδεύεις μόνο στον χώρο, αλλά και στον χρόνο.

Πως κουβαλάς μαζί σου όχι μόνο τις αποσκευές σου, αλλά και όλους εκείνους που έφυγαν χωρίς να το θέλουν.

Η επιστροφή μέσω Ορμενίου, Ορεστιάδας και Αλεξανδρούπολης ήταν σαν να περνούσαμε από μια λεπτή μεμβράνη: από το παρελθόν στο παρόν, από τη νοσταλγία στη γαλήνη.

Στο λεωφορείο, οι συζητήσεις, οι σιωπές και τα βλέμματα των συμμετεχόντων έδειχναν πως ο καθένας κουβαλούσε κάτι διαφορετικό από αυτό το ταξίδι: άλλος γνώση, άλλος συγκίνηση, μια εικόνα, μια σκέψη, ένα ρίγος, μια υπόσχεση πως η μνήμη δεν θα χαθεί! Ήταν ένα ταξίδι που μας θύμισε πως η Ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα…είναι ρίζες, ψυχές, ίχνη.

Και πως όταν τις αγγίζεις, κάτι μέσα σου αλλάζει για πάντα! Συγχαρητήρια στην Πρόεδρο του Συλλόγου, την Θεανώ και σε όλο το ΔΣ που συνέβαλε για την επιλογή και διοργάνωση του εν λόγω οδοιπορικού…στις χαμένες, αλλά όχι ξεχασμένες Πατρίδες! Ήταν ένα προσκύνημα στην Ιστορία μας!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους