ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Στο μπαλκόνι ενός "nouveau chic" περιβάλλοντος δωματίου, κάποιου boutique ξενοδοχείου, σ' ένα δρομίσκο του 7ου διαμερίσματος του Παρισιού, ένα βράδυ καλοκαιριού, με θέα τον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα gourmet δείπνο, με ποικιλία τυριών με μέλι και κρέμα λεμονιού και ένα μπουκάλι vintage κόκκινο κρασί Beaujolais-Morgan του 1998.

Και για να ολοκληρωθεί η γευσιλαγνεία, ένα γλυκό τάρτα καραμέλα με Grand Marnier από το Maison Le Roux, του άλλοτε καλύτερου καραμελοποιού της Γαλλίας του Henry Le Roux, με τη δροσισιστική "συνοδεία" ενός παγωτού-γρανίτας sorbet Berthillon.

Και από το βάθος του δωματίου να ακούγεται η χαρακτηριστική βραχνή και μελαγχολική φωνή της μοναδικής Edith Piaf, με το La vie en rose, το Non, je ne regrette και το Padam...Padam! Να μια "εύγλωττη" εικόνα απόλαυσης σε πλήρη συναγερμό των αισθήσεων...Άραγε αυτή η "εικόνα" ανάγει και στον τόπο της ευτυχίας; Είναι η ευτυχία ταυτισμένη με το χρήμα, την πρόσκαιρη απόλαυση; Συναρτάται με τις προσωπικές μας επιθυμίες και τις ψευδαισθήσεις της καθημερινότητας; Μήπως εξαρταται από τις ψυχολογικές παρενέργειες του κράτους-πρόνοιας; Τι είναι τελικά η ευτυχία; Αυτή καθαυτή η έννοια της ευτυχίας είναι λαβυρινθώδης.

Πόσο αλήθεια "ευτυχισμένοι" είναι οι άνθρωποι που έχουν την οικονομική ευρωστία να υλοποιούν τις όποιες επιθυμίες τους, πληρώνοντας πανάκριβα τις καλόγουστες ή και κιτς προτιμήσεις τους; Πόσο ευτυχισμένοι είναι οι κάτοικοι των Σκαδιναβικών χωρών, οι οποίοι γνωρίζουν από την κούνια τους μέχρι την αναχώρησή τους από τούτη τη διάσταση ζωής, ότι υπάρχει το κράτος που τους φροντίζει; Αυτός είναι ο υπέρτατος σκοπός του ανθρώπου; Nα υπάγεται στην προστασία ενός κράτους-νταντά; Για τον Γάλλο κοινωνιολόγο Μισέλ Κροζιέ, οι υπερβολικές δόσεις προστασίας του κράτους-πρόνοιας, οδηγούν σε φαινόμενα κοινωνικής διαστροφής.

Και δεν έχει άδικο.

Οι υπερβολές ποτέ δεν ωφέλησαν τις ανθρώπινες κοινωνίας.

Είναι γνωστός ο περίφημος κανόνας του Παράκελσου, σύμφωνα με τον οποίον η δόση προσδιορίζει κατά πόσο ένα στοιχείο μπορεί να γίνει δηλητήριο ή φάρμακο.

Τα λεγόμενα κοινωνικά κράτη-πρόνοιας διαμορφώνουν τη ζωή των υπηκόων τους από την "κούνια" ως το "φέρετρο" κατά τρόπο ασφαλή.

Το ότι όμως το αίσθημα της ασφάλειας και της "σταθερότητας" υπήρξε πάντοτε ο "κληρονομικός εχθρός" του ανθρώπου, το ήξερε η Εκάτη στον Μάκβεθ του Σαίξπηρ.

Το διετύπωσε τον προπερασμένο αιώνα και ο Φρίντριχ Γκέοργκ Γιούνγκερ, λέγοντας ότι το παραπάνω συναίσθημα τυφλώνει τον άνθρωπο και δεν τον αφήνει να δει την επερχόμενη δυστυχία.

Πολλοί φιλόσοφοι συνδέουν την ευτυχία με την ουτοπία.

Αν κανείς μελετήσει την τεράστια ουτοπική λογοτεχνία, αρχίζοντας από την "Πολιτεία" του Πλάτωνα και φτάνοντας μέχρι το "Φαρενάιτ 451" του Μπράντμπουρι, τότε θα απαντήσει στο ερώτημα μ' ένα αποφαστικό ΟΧΙ.

Η ευτυχία δεν βρίσκεται στο Πουθενά.

Ευτυχία υπό την έννοια του να είσαι ευτυχής, δεν υπάχει στην ονειρεμένη ζωή.

Ακριβώς όμως αυτή η ζωή περικλείει την ουτοπία.

Είναι δηλαδή γεμάτη από σχέδια και επιθυμίες.

Με ουτοπίες ο άνθρωπος μόνο διαλύει.

Και υπάρχουν αρνητικές ουτοπίες, που κατά τον Όργουελ, μπορούν να οδηγήσουν σε εφιαλτικές πραγματικότητες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχείς.

Η άποψη αυτή φαίνεται τόσο τετριμμένη, που σχεδόν ντρέπεται κανείς να προσθέσει ότι προέρχεται από τον Αριστοτέλη.

Τι σημαίνει όμως ευτυχία; Στο ερώτημα αυτό δεν δόθηκε απάντηση χιλιάδες χρόνια, που να ικανοποιεί τους ανθρώπους! Η παράξενη διπλή έννοια της ευτυχίας προκαλούσε πάντοτε απορίες.

Αν και όλοι επιδιώκουμε την ευτυχία, δεν συμφωνούμε ωστόσο σε τι ακριβώς συνίσταται.

Ήδη από το έτος 100 π.Χ. κατεγράφησαν 289 διαφορετικές ερμηνείες τι είναι "ευτυχία", χωρίς να καταλήγουν κάπου.

Από την πλευρά του ο Αυγουστίνος έλεγε ότι πρόκειται για επικίνδυνο λαβύρινθο.

Φαίνεται παράδοξο.

Είναι όμως αλήθεια.

Επειδή η ευτυχία αποτελεί πάντοτε προσωπική υπόθεση, για το λόγο αυτό, η ευτυχία, η κοινωνία, το κράτος, το δημόσιο δίκαιο και η πολιτική, συνιστούν μεταξύ τους συπληρωματικές έννοιες.

Η ευτυχία δεν αποτελεί ποτέ τον άμεσο, αλλά τον έμμεσο σκοπό.

Κάτω από αυτό το φως, οι ουτοπίες αποκτούν παράξενες αποχρώσεις.

Και η επιστροφή από την ουτοπία στον ρεαλισμό; Τούτο σημαίνει πως την ευτυχία μας, δεν τη βρίσκουμε έξω, αλλά μέσα στην πραγματική ζωή, μέσα στη δομή της εσωτερικότητάς μας.

Έτσι η ευτυχία δεν είναι στόχος ή σκοπός, περνά ένα συνοδευτικό φαινόμενο των ενεργειών μας προσαρμοσμένων στην πραγματικότητα.

Και από αυτήν τη σκοπιά, η πορεία της πραγματικότητας καθίσταται περιεχόμενο ολοκλήρωσης ζωής, έτσι όπως τη διαισθάνθηκε ο Σπινόζα, για τον οποίο η ευτυχία δεν είναι η αμοιβή της αρετής, αλλά αυτή η ίδια η αρετή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους