Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια τεράστια «μάχη» πραγματοποιείται εντός μου εδώ και πολύ καιρό. Αυτή της επίσημης αγαπημένης μου ομάδας μεταξύ όλων των τμημάτων του Παναθηναϊκού.

Μπάσκετ νοητικής αναπηρίας ή ποδόσφαιρο ακρωτηριασμένων; Σε ποιο τμήμα να δώσω το «χρίσμα»; Ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας 2026 και η χαρά μου είναι τριπλή.

Αρχικά, προστέθηκε ένα τρόπαιο ακόμα, στον δρόμο για τους 2.000 τίτλους (απομένουν ακόμα 145, αν και εκκρεμούν ορισμένοι τίτλοι που θα προστεθούν σύντομα, κατόπιν ιστορικής έρευνας). Αυτό όμως το λιγότερο σημαντικό.

Έπειτα, κάθε χαμόγελο, κάθε χαρούμενη στιγμή ανθρώπου που έχει γεννηθεί ή που έχει αποκτήσει στην πορεία της ζωής του οποιαδήποτε νοητική ή σωματική αναπηρία είναι μείζονος σημασίας και πανηγυρίζεται διπλά.

Και τέλος, επειδή ο προπονητής αυτής της σπουδαίας ομάδας/παρέας είναι ένας από τους πιο καρδιακούς μου φίλους στη ζωή και τον Παναθηναϊκό (και συνάμα εξαιρετικό, σπάνιο παιδί), ο Σωτήρης Μαυρομίχαλος.

Ίσως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επί Γης εδώ και δύο μέρες.

Και καλός κόουτς, να τα γράφουμε όλα... Θαυμάστε τα παιδιά αυτά.

Αγωνίζονται με ένα πόδι ή με ένα χέρι.

Κάποιοι θα αγωνίζονταν και χωρίς κανένα πόδι. Πώς; Ε, θα έβρισκαν τον τρόπο.

Η αγάπη για το Τριφύλλι, για το ποδόσφαιρο, για τον αθλητισμό, η αγάπη για να ζεις, μπορεί να σε οδηγήσει σε υπερβάσεις που ούτε φανταζόσουν.

Σαν σύγχρονοι Κυναίγειροι, θα αγωνίζονταν και δίχως πόδια και χέρια, αν χρειαζόταν, προς δόξα της Αθήνας, για χάρη του πράσινου και του λευκού.

Σκόρερ του Παναθηναϊκού στο 1-0 επί του Ηρόδικου (πολλά συγχαρητήρια και στη συμπαθή ομάδα από την Κομοτηνή) ο Δημήτρης Αγριανίτης (κρατάει το κύπελλο στη φωτογραφία). Με απευθείας εκτέλεση φάουλ, παρακαλώ.

Πρέπει να το δεις για να πιστέψεις πώς αυτοί οι άνθρωποι όχι απλώς καταφέρνουν και στέκονται όρθιοι με τις πατερίτσες που αναγκαστικά χρησιμοποιούν, αλλά και που μπορούν να μιμούνται τον Πάρη Γεωργακόπουλο, τον Δημήτρη Σαραβάκου ή τον Κώστα Φραντζέσκο σε ποδοσφαιρικά skills.

Ένα δίλημμα όμως περιμένει απάντηση.

Ποδόσφαιρο ακρωτηριασμένων ή μπάσκετ με νοητική αναπηρία; Ποιος θα κερδίσει το χρυσό και ποιος το αργυρό μετάλλιο της καρδιάς μου; Και μετά σκέφτηκα ότι υπάρχουν αγωνίσματα (π.χ. το άλμα σε ύψος στον στίβο) όπου την πρώτη θέση μπορούν να μοιραστούν δύο αθλητές μαζί.

Γιατί λοιπόν να θέτουμε στους εαυτούς μας τέτοια ανούσια διλήμματα; Αν η στήριξή μας στο τεράστιο αθλητικό οικοδόμημα που ονομάζεται Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη, η συμπαράστασή μας στο κοινωνικό καλλιτέχνημα που φέρει τη διακριτική ονομασία Παναθηναϊκός Α.Ο. ΑμεΑ είναι τρόπος ζωής.

Γιατί, δεν ξέρω αν σας το είπαν: η ζωή δεν είναι μόνο ωραία.

Είναι υπέροχη, είναι γαμάτη. Έστω και με ένα πόδι ή ένα χέρι. Αρκεί να υπάρχει πλεόνασμα κάπου αλλού. Στην καρδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους