"Μια από τις πιο έξοχες αντιπροσώπους του γυναικείου φύλου, μια γυναίκα ασύγκριτη για τη δύναμη του πνεύματος και του ταλέντου της, ένα όνομα που στο εξής ανήκει στην ιστορία... Η Γεωργία Σάνδη είχε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα έργα της εμφανίστηκαν στη Ρωσία στα μέσα της δεκαετίας του 1830... Ήμουν δεκαέξι χρονών, αν θυμάμαι καλά, όταν διάβασα για πρώτη φορά κάποια νουβέλα, η οποία παραμένει ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα έργα της.

Δεν μπορώ να λησμονήσω τον πυρετό που όλη νύχτα με τυράννησε από ετούτη την ανάγνωση.

Δε θα σφάλλω αν πω, απ' όσα αναθυμούμαι, ότι η Γεωργία Σάνδη κατέλαβε διαμιάς την πρώτη θέση ανάμεσα στους συγγραφείς των οποίων ο αντίλαλος της επιτυχίας έφτανε ως εμάς απ' την Ευρώπη.

Ούτε ο Ντίκενς, που έγινε γνωστός στη Ρωσία την ίδια εποχή, μπόρεσε να κατακτήσει όπως εκείνη το κοινό... Η Γεωργία Σάνδη δεν είναι ένας μελετητής αλλά μια συγγραφέας που κατόρθωσε να σμιλέψει αριστουργηματικά την εποχή μιας ανθρωπότητας πιο ευτυχισμένης.

Αφιέρωσε τη ζωή της στο κυνήγι ετούτης της χίμαιρας, γιατί την πίστεψε και την ανάστησε μέσα της.

Είναι προνόμιο των μεγάλων ψυχών, εκείνων που αγαπούν βαθιά την ανθρωπότητα να φυλάγουν την πίστη αυτή μέχρι το τέλος". (F. Dostoievski) Αμαντίν-Ωρόρ-Λουσίλ Ντυπέν-Amandine-Aurore-Lucile Dupin, μετέπειτα Βαρώνη Ντυντεβάν (Dudevant), γνωστή ως Γεωργία Σάνδη, πέθανε σαν σήμερα το 1876.

Αλλαξε το όνομά της όταν άρχισε την λογοτεχνική της καριέρα, υιοθέτησε το ανδρικό ντύσιμο, προκειμένου να σπάσει τα δεσμά που επέβαλλε στις γυναίκες ο 19ος αιώνας, έγινε φλογερή σοσιαλίστρια, υπήρξε φεμινίστρια πριν από τον φεμινισμό, πολέμια της θρησκοληψίας και οπαδός της προόδου. Η Σάνδη υπήρξε αντικείμενο πόθου και θαυμασμού όλων των διασήμων της εποχής και όταν συναντήθηκε με τον Σοπέν είχε ήδη ζήσει τη ζωή της με τρόπο αδιανόητο για την εποχή: παντρεύτηκε, μεγάλωσε δύο παιδιά, εγκατέλειψε τον άνδρα της, έγινε ερωμένη διάσημων λογοτεχνών και μουσικών, έγραψε πολλές σελίδες λογοτεχνίας, δοκιμίων και θεάτρου και φρόντιζε την καριέρα και το όνομά της μέχρι τον θάνατό της.

Η φιλία της Σάνδη με τον διευθυντή της εφημερίδας «Λε Φιγκαρό» Ανρί ντε Λατούς λειτούργησε ως εφαλτήρας για τη λογοτεχνική της καριέρα. Ο Λατούς στήριξε τη Σάνδη και την βοήθησε να δημοσιεύσει ένα κείμενο με το ψευδώνυμο Ζυλ Σαντ.

Με το ίδιο όνομα εξέδωσε το 1832 και το πρώτο μυθιστόρημά της, το «Ιντιάνα», στο οποίο κατήγγειλε τις κοινωνικές συμβάσεις και την υποκρισία του γάμου.

Η ηρωίδα του εγκατέλειπε το σύζυγό της για χάρη του αληθινού έρωτα στο πλευρό ενός εραστή. Η Σάνδη συνδέθηκε ερωτικά με αρκετούς άνδρες -ανάμεσά τους ο Προσπέρ Μεριμέ, ο Αλφρέ ντε Μυσέ και ο Φρεντερίκ Σοπέν- και υπήρξε μόνιμος στόχος των κουτσομπολιών, της σκανδαλολογίας και της εμπάθειας των ηθικολόγων της εποχής.

Την χαρακτήρισαν ακόρεστη σεξουαλικά, λέγοντας πως άλλαζε μαζί με τους εραστές και τις φιλοσοφικές και πολιτικές απόψεις της.

Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική: και μακροχρόνιους δεσμούς είχε (Σοπέν) και επηρεάστηκε από σημαντικούς άνδρες με τους οποίους υπήρξε απλώς φίλη.

Στους τελευταίους ανήκει και ο υποστηρικτής των πρώιμων σοσιαλιστικών ιδεών του Σαιν Σιμόν, Πιέρ Λερού με τον οποίο η Σάνδη ίδρυσε μια εφημερίδα.

Δεκτική πάντα στις νέες και τις ριζοσπαστικές ιδέες, πίστεψε και συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση του 1848.

Απογοητευμένη μετά την καταστολή της εργατικής εξέγερσης τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς εγκατέλειψε την πολιτική και το Παρίσι και επέστρεψε στο Νοάν. Λουκρητία Φλοριάνι αρκεί και λιγότερο από το τίποτα για να ρίξει από την κορυφή του παραδείσου στα αβυσσαλέα βάθη της κόλασης όποιον λαχταράει τη δόξα των θεών." Η έλξη των ετερωνύμων είναι ό,τι πιο συνηθισμένο στον έρωτα.

Είναι όμως εφικτό να διατηρηθεί αυτή η έλξη μέσα στην καθημερινότητα της ζωής; Μάλλον όχι, ακόμα κι αν οι εραστές -ο Κάρολ και η Λουκρητία σ' αυτή την ιστορία- είναι δυο πλάσματα πρόθυμα ν' αγαπήσουν με τη μεγαλύτερη ορμή και αφοσίωση που υπάρχει στον κόσμο και αποφασισμένα να μην αναζητήσουν πουθενά αλλού την ευτυχία... Στην αρχή, όλα πείθουν ότι η απόλυτη ευτυχία μπορεί να υπάρξει: ναι, ίσως• μόνο που είναι απίθανο να έχει και διάρκεια... Ο έρωτας πολύ γρήγορα μπορεί να πληγωθεί, να πληγώσει, να φτερουγίσει μακριά, να ξαναγίνει άπιαστο όνειρο και μακρινή ουτοπία. Η Σάνδη στη "Λουκρητία Φλοριάνι", αυτό το μικρό αριστούργημα, το κατεξοχήν εμπνευσμένο από το δεσμό της με τον Φρειδερίκο Σοπέν έργο της, μας βεβαιώνει πως όλα θα εξελιχθούν απόλυτα φυσιολογικά και χωρίς εκπλήξεις - "όπως στην πραγματική ζωή". Να όμως που ακόμα και μια (κατά τη συγγραφέα) απλή αφήγηση "οικείων" καταστάσεων μπορεί να ξαφνιάζει... Ο Αγαθούλης είναι το μικρότερο απ' τα εφτά παιδιά της κυρα-Καπάτσας και του κυρ Φαταούλα.

Ο πατέρας, θηροφύλακας του βασιλιά, είναι κακός και άπληστος.

Άλλο δεν έχει στο μυαλό του απ' το πώς θ' αβγατίσει τα λεφτά του.

Κι έχει μάθει στα παιδιά του την τέχνη να κλέβουν και να λένε ψέματα. Ο Αγαθούλης, εντελώς αντίθετος από τ' άλλα αδέλφια του, ποτέ δεν κατάφερε να τους μοιάσει.

Η καλοσύνη κι η αγάπη των ανθρώπων είναι γι' αυτόν τα πιο ακριβά αγαθά.

Ανάμεσα στο καλό και στο κακό διαλέγει το πρώτο κι αποφασίζει ν' αγωνιστεί με αυτοθυσία στο πλάι των καλών μελισσών ενάντια στους κακούς κηφήνες για την ευτυχία των ανθρώπων.

Βασισμένη σε πασίγνωστους μύθους των κοινωνιών τις οποίες έζησε ως σήμερα η ανθρωπότητα, η ουτοπία της Γεωργίας Σάνδη έχει σαν βάθρο ανάπτυξής της, τη σύγκρουση του καλού με το κακό, για την επικράτηση του καλού πάνω στη γη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους