Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι, δεν είναι "ρατσισμός" να κρίνεις την επιλογή της Γλυκερίας. Είναι συνείδηση. Ο Χρήστος Νικολόπουλος, που επρόκειτο να εμφανιστεί στο ίδιο φεστιβάλ στο Ισραήλ με τη Γλυκερία, δήλωσε: «Δεν μου αρέσει να κατευθύνουν έναν καλλιτέχνη για το τι θέλει να κάνει.

Ο καθένας έχει τα πιστεύω του.

Είναι ρατσιστικό αυτό που γίνεται εναντίον της Γλυκερίας.» Όχι.

Δεν είναι ρατσισμός να κρίνεις πολιτική επιλογή. Η Γλυκερία δεν διώκεται. Η Παλαιστίνη διώκεται.

Στην εποχή μιας γενοκτονίας σε πραγματικό χρόνο, με χιλιάδες παιδιά δολοφονημένα, ένας καλλιτέχνης που εμφανίζεται σε φεστιβάλ στο Ισραήλ δεν «στηρίζει τον λαό». Γίνεται μέρος της μηχανής ξεπλύματος ενός κράτους-δολοφόνου. Ο Νικολόπουλος μπορεί να ακύρωσε – καλώς.

Αλλά η ψευδο-ουδετερότητα που επικαλείται ("δικαίωμα του καθενός", "έτσι είναι η δημοκρατία") είναι στάση βολική και επικίνδυνη.

Όχι, η δημοκρατία δεν σημαίνει ίσες αποστάσεις από τη γενοκτονία και το θύμα της.

Το 1949, η Σωτηρία Μπέλλου ξυλοκοπήθηκε άγρια από Χίτες επειδή αρνήθηκε να τραγουδήσει το αντικομμουνιστικό "Του αετού ο γιος" και τραγούδησε το απαγορευμένο «Κάποια μάνα αναστενάζει». Τότε δεν υπήρχε “δικαίωμα και του φασίστα στην άποψη”. Υπήρχε θάρρος και αξιοπρέπεια.

Σήμερα δεν έχουμε ανάγκη από καλλιτέχνες που «τραγουδάνε παντού». Έχουμε ανάγκη από φωνές που δεν τραγουδάνε όταν σκοτώνουν παιδιά. Έχουμε ανάγκη από Παπάζογλου & Μπέλλου. Όχι από “ουδέτερους”. #FreePalestine #ΌχιΣτηνΚανονικοποίησηΤηςΓενοκτονίας Από τη φίλη Νόπη Κυριακίδου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους