Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγώ θα σας τα πω! Συνειδητοποίησα χθες βράδυ ότι η γενιά μου είναι η τελευταία γενιά που μεγάλωσε με επιθεώρηση.

Οι νεότεροι δεν την ξέρουν, δεν την κατανοούν σαν είδος θεάτρου.

Και δεν είναι περίεργο.

Η επιθεώρηση είναι κατεξοχήν πολιτικό θέατρο και άνθισε στην πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης όταν η κοινωνία ακόμη μιλούσε και σκεπτόταν πολιτικά, όταν η πολιτική (και η ιδεολογία) έπαιζε κάποιο ρόλο ακόμα στη ζωή μας.

Η πολιτική πέθανε από την εποχή του Σημίτη και μετά.

Οι τεχνοκράτες - διαχειριστές τη σκότωσαν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο πλαίσιο της μεγάλης μας Ευρωπαϊκής οικογένειας.

Αυτός είναι και ένας λόγος που είναι τόσο συχνή τα τελευταία χρόνια η μετακίνηση προσώπων από ένα κόμμα σε άλλο, όσο και η απαξίωση της πολιτικής από μεγάλο μέρος της νέας γενιάς.

Απόλαυσα στο έπακρον χθες βράδυ την επιθεώρηση "Εγώ θα σας τα πω" σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη και μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη.

Επιτέλους είδα ξανά μία επιθεώρηση πιστή στην ουσία και τον πυρήνα της: Την αιχμηρή σάτιρα, την ανελέητη αντιπολίτευση, τον αντίλογο απέναντι στο κυρίαρχο αφήγημα.

Δεν είχε μπαλέτα, πολυδάπανα πλούσια σκηνικά και κουστούμια αλλά δεν χρειαζόταν τέτοιο περιτύλιγμα.

Είχε όλη την ουσία της επιθεώρησης συμπυκνωμένη στο λόγο, τη μουσική και το τραγούδι (απίστευτοι στίχοι) παιγμένη με μεράκι και ταλέντο.

Και με πολλά σημεία στην παράσταση η ομάδα να λειτουργεί ολόκληρη σαν ομάδα και όχι σαν σταρ που βγήκαν να πουν το μονόλογό τους. - Δεν υπήρχε καλύτερη δυνατή έναρξη από τις πρώην αριστερές νυν δεξιές θεατρόφιλες, ένα κλείσιμο ματιού σε όλους τους θεατρόφιλους. - Εξαιρετικό και πολύ λεπτής ισορροπίας το σκετς του Δημήτρη Πιατά ως Έλληνας MAGA αντί-WOKE πατριαρχικής αντίληψης.

Καταφέρνει να σατιρίζει εξίσου την βαρβατίλα της πατριαρχίας όσο και την υπερβολή του politically correct. - Στο σκετς της Ελένης Κοκκίδου για την ελληνική δικαιοσύνη δεν μπόρεσα να γελάσω.

Το απόλυτο - και δίκαιο -ξεγύμνωμα επί σκηνής μου προκάλεσε τεράστια θλίψη για μία επιστήμη την οποία σπούδασα και έναν θεσμό που ορκίστηκα να υπηρετώ.

Την ίδια θλίψη που μου προκαλούν και οι ειδήσεις βέβαια. - Στο σκετς της Eurovision η σάτιρα είναι τόσο έξυπνη και τόσο επιτυχημένη που κυριολεκτικά δεν σου μένει άντερο απ΄ τα γέλια.

Αν έχεις και σχέση με το διαγωνισμό ακόμα περισσότερο. - Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι απρόσμενα καλός ηθοποιός. - Ο Ζερόμ Καλούτα υστερεί λίγο στην πρόζα αλλά έχει φωνάρα για τραγούδι και κυριολεκτικά ερμηνεύει τα τραγούδια της παράστασης. - Είναι ξεκάθαρο ότι ο Μητσοτάκης και ο Γεωργιάδης είναι τόσο αστείες φιγούρες που είναι από μόνοι τους επιθεωρησιακά νούμερα.

Ο πέντε αράδων μονόλογος του Μακαλιά ως Γεωργιάδης δικαίως απέσπασε τέτοιο χειροκρότημα διότι ήταν πιστή μίμηση σε βαθμό ταύτισης.

Το σκετς του Μητσοτάκη ήταν πολύ έξυπνο αλλά κατά τη γνώμη μου ήθελε λίγο πιο δυνατό φινάλε. -Το σκετς του νοσοκομείου παρόλο που ήταν καίριο και αστείο, είχε κι άλλο ζουμί να δώσει.

Μην χάσετε αυτήν την παράσταση.

Δεν είναι μόνο καλό θέατρο. Είναι η αντίστιξη του τηλεοπτικού ήθους, ύφους και λόγου, ο λόγος δηλαδή που αγαπάμε το θέατρο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους