Γράμματα.. " Ίσως φίλε μου Μιγκέλ, τελικά η πραγματική νίκη να μην είναι να αλλάξεις τους άλλους, αλλά να μην εγκαταλείψεις αυτό που σε έκανε να ξεκινήσεις εκείνη την σχεδόν αόρατη φλόγα , που...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι φίλε μου Μιγκέλ που δεν τους φωτίζει ποτέ η μεγάλη λάμψη της αναγνώρισης.

Σαν να ζουν λίγο πιο πίσω από το προσκήνιο της εποχής τους.

Κι όμως, εκεί Μιγκέλ ακριβώς, στο περιθώριο, συμβαίνει το πιο σιωπηλό θαύμα, να κρατάς τον κόσμο όρθιο χωρίς να σε βλέπει κανείς να τον στηρίζεις.

Θυμάμαι ακόμη τα λόγια σου Μιγκέλ. "Οι αιώνιοι φίλοι στενλουν πάντα περιστέρια να σε αγκαλιάσουν από αγάπη αληθινή , αόρατη αλλά κρυμμένη στο μυαλό σου " Θυμάμαι Μιγκέλ που μιλήσαμε για ήρωες.

Και έτσι θυμήθηκα ήρωες που αξίζει να ειπωθεί η ιστορία τους.. Η φίλη μου η Μιράντα Σκεττου γράφει για παιδιά σαν να χαρτογραφεί αόρατες αγάπες σε αόρατες χώρες.

Τους δίνει ζωή, όψη χρώμα αισθήσεις σε ένα απίστευτο θαύμα δημιουργίας... Παίρνει το εύθραυστο υλικό της καθημερινότητας των παιδιών έναν φόβο κάτω από το κρεβάτι, μια ερώτηση που δεν βρήκε απάντηση, ένα βλέμμα που ζητά κατανόηση ,αγάπη και το μεταμορφώνει σε ένα πανέμορφο μα αληθινό παραμύθι.

Σαν να φυσά πάνω στις ρωγμές και να φυτρώνει φως , φως και αγάπη και ξετυλίγεται από τον όμορφο λόγο της στα παιδιά.. Φορτίζει ψυχές Θυμάσαι που λέγαμε για τους φορτιστές ψυχών Μιγκέλ.. Σπάνιοι αλήθεια... Κι ο φίλος μου ο Παύλος διδάσκει το θεό σαν να ανοίγει παράθυρα μέσα σε κλειστά δωμάτια.

Δεν μιλά για να ακουστεί μιλά για να μπουν αγάπες ατελείωτες, μέσα στις αγάπες που ξέχασαν.. Τα παιδιά δεν τον θυμούνται για τις λέξεις του, αλλά για εκείνη τη στιγμή που κάτι μέσα τους έκανε χώρο που ψήλωσε στα μάτια τους αυτό που λέμε, άνθρωπος.. Κι εγώ , γράφω όπως ξέρεις Μιγκέλ ,, αμυνόμενος σε όλα και σε όλους.

Μόλις αναπνέω Μιγκέλ.. Αλλά γράφω για να ζώ.. Σαν να υψώνω λέξεις μόνο για να σταθώ κάπου.. Έχω νιώσει Μιγκέλ εκείνη τη σιωπηλή απογοήτευση , που μου έλεγες και εσύ.. να αφήνεις σκέψεις στο χαρτί και να μη ξέρεις αν πέφτουν σε γόνιμο χώμα ή χάνονται σε πέτρα.

Να αναρωτιέσαι αν η φωνή σου είναι απλώς ένας απόηχος μέσα σε έναν κόσμο που δεν γυρίζει ποτέ το κεφάλι.

Κι όμως, ίσως δεν ζητείται από κανέναν μας να μετρήσει το αποτέλεσμα. Η Μιράντα ο Παύλος, η Φροσω, ο Νίκος η Άννα ο Μιγκέλ ο Ερνέστο, σπέρνουν αγάπη θερίζουν αγάπη . Αυτό είναι το θαύμα φίλε μου.

Ο ποιητής ο καλλιτέχνης ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποια φράση του έγινε μικρή σωτηρία για κάποιον άγνωστο, σε μια ώρα που έμοιαζε ατελείωτη.

Και έτσι συνεχίζουν οι άνθρωποι που δεν φαίνονται ,όχι επειδή είναι βέβαιοι για τη νίκη, αλλά επειδή έχουν ήδη συμφωνήσει με κάτι βαθύτερο ότι ο κόσμος, όσο σκληρός κι αν είναι, χρειάζεται εκείνους που επιμένουν να του μιλούν με φως , ακόμη κι όταν δεν απαντά.

Ίσως εκεί να βρίσκεται και η πιο καθαρή μορφή αγάπης να γράφεις, να διδάσκεις, να αγαπάς, να στέκεσαι όχι για να νικήσεις το σκοτάδι, αλλά για να μην του μοιάσεις ποτέ.

Για αυτό γράφω φιλαράκι μου Γκιμάλ Όχι γιατί ξέρω να γράφω.

Γιατί όταν γράφω αμύνομαι φιλαράκι μου Μιγκέλ ."" Από την συλλογή μου "Γράμματα στους φίλους μου " Η φωτογραφία ανήκει στην φίλη μου Μιράντα. Και όλοι οι φίλοι μου εδώ, είναι αληθινά πρόσωπα""

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους