Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το διπλό ταμπλό και η φθορά της εμπιστοσύνης! Με γνωρίζετε οι περισσότεροι σε προσωπικό και φιλικό επίπεδο για την ηθική αλλά και πολιτική μου στάση εδώ και μία δεκαετία σχεδόν.

Παρακάτω αναλύω την λαϊκή φράση (Ουδείς στον τόπο του Αγιάζει). Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα μπορείς να κατανοήσεις και ακόμη δυσκολότερα να εμπιστευτείς.

Είναι εκείνοι που σου σφίγγουν το χέρι, σου χτυπούν φιλικά την πλάτη και σε διαβεβαιώνουν ότι θα σταθούν δίπλα σου, αλλά την ίδια στιγμή αναζητούν αλλού το προσωπικό τους συμφέρον.

Άνθρωποι που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, παίζοντας διαρκώς σε δύο ταμπλό, επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή σοφία της παροιμίας: «Αλλού τρως, αλλού πίνεις κι αλλού πας και το δίνεις». Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική.

Αντίθετα, συναντάται ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή κοινωνική και δημόσια ζωή.

Υποσχέσεις που δίνονται εύκολα και ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα, δεσμεύσεις που αλλάζουν ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι, και στάσεις που προσαρμόζονται στο εκάστοτε συμφέρον.

Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της συνέπειας και η διάβρωση της εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερα απογοητευτική είναι η συμπεριφορά εκείνων που επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Ανθρώπων που δηλώνουν αγανακτισμένοι με όσα συμβαίνουν, αλλά συνεχίζουν να επιβραβεύουν τις ίδιες πρακτικές, τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες νοοτροπίες.

Συχνά δεν είναι θέμα έλλειψης πληροφόρησης, αλλά αδυναμίας να αποφασίσουν τι πραγματικά θέλουν και ποιες αξίες επιθυμούν να υπηρετήσουν.

Αυτή η κατάσταση είναι που κουράζει και αποθαρρύνει όσους επιχειρούν να ασχοληθούν με τα κοινά με ειλικρίνεια και διάθεση προσφοράς.

Όταν η συνέπεια αντιμετωπίζεται με καχυποψία, όταν η προσπάθεια ισοπεδώνεται μαζί με τη διαφθορά των άλλων, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι δεν έχει σημασία τι κάνεις, αλλά μόνο σε ποια γενική κατηγορία ανήκεις.

Η κριτική είναι απαραίτητη σε μια δημοκρατία και η λογοκρισία είναι πάντοτε καταδικαστέα.

Όμως άλλο πράγμα η κριτική και άλλο η ισοπέδωση.

Δεν είναι δίκαιο να αντιμετωπίζονται όλοι με το ίδιο μέτρο, επειδή ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος έχει απογοητεύσει τους πολίτες.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δώσει δείγματα γραφής, που έχουν αγωνιστεί, που έχουν αποδείξει με πράξεις και όχι με λόγια τη συνέπειά τους.

Η άρνηση να αναγνωριστούν αυτές οι εξαιρέσεις δεν αποτελεί ένδειξη αυστηρότητας, αλλά άρνηση της πραγματικότητας.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι μόνο η ύπαρξη των ασυνεπών και των καιροσκόπων.

Είναι η αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε εκείνους που αλλάζουν θέση ανάλογα με το συμφέρον από εκείνους που παραμένουν σταθεροί στις αρχές τους.

Και όσο η συνέπεια αντιμετωπίζεται σαν αδυναμία και ο καιροσκοπισμός σαν εξυπνάδα, τόσο η κοινωνία θα δυσκολεύεται να εμπιστευτεί, να προχωρήσει και να αναδείξει τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν. Τρεμπελή Δήμητρα Πολιτευτής Ελληνικής Λύσης Ν.Ημαθίας Κυριάκος Βελόπουλος Σταθερή Ελληνική Άξια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους