Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε τόσο καλό είναι να κουνάς το δέντρο της φιλίας, για να πέφτουν οι σάπιοι καρποί… Γιατί η φιλία, όπως και το δέντρο, δεν φαίνεται μόνο από τα φύλλα της, ούτε από την ομορφιά που δείχνει απ’ έξω.

Φαίνεται από τον καρπό της.

Φαίνεται στις δύσκολες ώρες, στις σιωπές, στις ανάγκες, στις λύπες, στις δοκιμασίες.

Όταν όλα πηγαίνουν καλά, πολλοί μπορούν να στέκονται δίπλα σου.

Πολλοί μπορούν να σου χαμογελούν, να σου λένε όμορφα λόγια, να σε πλησιάζουν, να σε χειροκροτούν.

Όταν όμως έρθει η δυσκολία, όταν πέσεις, όταν πονέσεις, όταν δεν έχεις πια κάτι να προσφέρεις, τότε φαίνεται ποιος είναι φίλος και ποιος ήταν απλώς περαστικός.

Η αληθινή φιλία δεν στηρίζεται στο συμφέρον.

Δεν ζει από την ανάγκη να κερδίσει κάτι.

Δεν μετράει τι θα πάρει, αλλά τι μπορεί να δώσει.

Δεν ζηλεύει τη χαρά σου, δεν χαίρεται με την πτώση σου, δεν σε εγκαταλείπει όταν σκοτεινιάσει ο δρόμος σου.

Ο αληθινός φίλος δεν είναι εκείνος που σου λέει πάντα αυτό που θέλεις να ακούσεις.

Είναι εκείνος που έχει το θάρρος να σου πει την αλήθεια με αγάπη.

Είναι εκείνος που δεν σε κολακεύει για να σε κρατήσει, αλλά σε στηρίζει για να σταθείς.

Είναι εκείνος που προσεύχεται για σένα, που πονάει με τον πόνο σου και χαίρεται πραγματικά με τη χαρά σου.

Υπάρχουν όμως και φιλίες που μοιάζουν όμορφες, αλλά μέσα τους κρύβουν σαπίλα.

Φιλίες γεμάτες ζήλια, υποκρισία, συμφέρον, κακία, λόγια πίσω από την πλάτη, χαμόγελα μπροστά και μαχαιριές πίσω.

Τέτοιες φιλίες δεν είναι ευλογία· είναι βάρος στην ψυχή.

Γι’ αυτό, κάθε τόσο, χρειάζεται να κουνάς το δέντρο.

Όχι από εκδίκηση.

Όχι από κακία.

Όχι για να πληγώσεις.

Αλλά για να φανερωθεί η αλήθεια.

Για να δεις ποιοι αντέχουν, ποιοι μένουν, ποιοι έχουν ρίζα στην καρδιά σου και ποιοι ήταν απλώς ξερά φύλλα που τα κρατούσε ο καιρός.

Και όταν πέσουν οι σάπιοι καρποί, μην κλάψεις πολύ.

Μην νομίσεις πως έχασες κάτι πολύτιμο.

Μερικές φορές ο Θεός επιτρέπει να φύγουν κάποιοι άνθρωποι από κοντά μας, όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μας προστατεύσει.

Μας ελευθερώνει από σχέσεις που μας κουράζουν, μας μικραίνουν, μας πονάνε και μας τραβούν μακριά από την ειρήνη της ψυχής.

Δεν είναι όλοι για όλους.

Δεν μπορούν όλοι να περπατήσουν μαζί μας μέχρι το τέλος.

Κάποιοι έρχονται για λίγο, κάποιοι μας διδάσκουν, κάποιοι μας δοκιμάζουν, κάποιοι μας πληγώνουν, και κάποιοι μένουν σαν ευλογία Θεού στη ζωή μας.

Να μη ζητιανεύεις τη φιλία.

Να μη παρακαλάς ανθρώπους να μείνουν.

Όποιος αγαπά αληθινά, δεν χρειάζεται να τον κυνηγάς.

Όποιος σέβεται, δεν σε εξευτελίζει.

Όποιος νοιάζεται, βρίσκει τρόπο να είναι παρών.

Όποιος σε έχει στην καρδιά του, δεν σε θυμάται μόνο όταν σε χρειάζεται.

Κράτα κοντά σου ανθρώπους καθαρούς.

Ανθρώπους που έχουν απλότητα, καλοσύνη, σεβασμό και φόβο Θεού.

Ανθρώπους που δεν σε κάνουν να αμφιβάλλεις συνεχώς για την αξία σου.

Ανθρώπους που φέρνουν ειρήνη στην καρδιά σου και όχι ταραχή.

Και πάνω απ’ όλα, να γίνεις κι εσύ ένας τέτοιος φίλος.

Να είσαι αληθινός.

Να μη χρησιμοποιείς κανέναν.

Να μη χαίρεσαι με την πτώση του άλλου.

Να μη ζηλεύεις την πρόοδό του.

Να μη μιλάς πίσω από την πλάτη του.

Να σκεπάζεις τα λάθη του με αγάπη και να λες την αλήθεια με διάκριση.

Γιατί η αληθινή φιλία είναι δώρο Θεού.

Είναι παρηγοριά μέσα στον δύσκολο κόσμο.

Είναι λιμάνι στην τρικυμία.

Είναι ένα χέρι που σε κρατά όταν λυγίζεις.

Είναι μια καρδιά που δεν σε ξεχνά όταν όλοι οι άλλοι απομακρύνονται.

Γι’ αυτό, όταν κουνηθεί το δέντρο της φιλίας και πέσουν οι σάπιοι καρποί, μη φοβηθείς.

Το δέντρο δεν καταστρέφεται. Καθαρίζεται. Δυναμώνει. Αναπνέει.

Και τότε μένουν επάνω του οι καρποί οι καλοί, οι ώριμοι, οι ευλογημένοι.

Καλύτερα λίγοι και αληθινοί άνθρωποι δίπλα σου, παρά πολλοί και ψεύτικοι γύρω σου.

Καλύτερα μια καθαρή καρδιά που σε αγαπά, παρά δέκα στόματα που σε κολακεύουν.

Καλύτερα να μείνεις με την αλήθεια και να πονέσεις λίγο, παρά να ζεις μέσα στο ψέμα και να ματώνεις κάθε μέρα. π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους