Από την αμφισβήτηση στην αυτοαναίρεση. Η πορεία του χώρου που προήλθε από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εθνικές εκλογές του 2023 θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής μελέτης σε πανεπιστημιακές...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι ως παράδειγμα πολιτικής ανασυγκρότησης, αλλά ως χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικής αυτοαναίρεσης.

Μετά τη συντριπτική εκλογική ήττα, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θεωρήθηκε από πολλούς εντός του κόμματος ως ο βασικός υπεύθυνος του αποτελέσματος και οδηγήθηκε σε παραίτηση από την ηγεσία.

Στελέχη και βουλευτές που είχαν εκλεγεί υπό την προεδρία του, που έγιναν υπουργοί, βουλευτές και πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής χάρη στην ηγεσία του, πρωτοστάτησαν στην αμφισβήτησή του.

Ακολούθησαν διασπάσεις, αποχωρήσεις, εσωκομματικές συγκρούσεις, η δημιουργία νέων κομμάτων, η εκλογή νέων προέδρων και νέοι κύκλοι εσωστρέφειας.

Ο πρόεδρος που εξελέγη από τη βάση αμφισβητήθηκε και απομακρύνθηκε, ενώ ακόμη και όσοι εμφανίστηκαν ως φορείς της «ανανέωσης» δεν άργησαν να διασπαστούν μεταξύ τους.

Σήμερα, όμως, παρακολουθούμε ένα πολιτικό παράδοξο.

Πρόσωπα που αμφισβήτησαν τον Αλέξη Τσίπρα, πρώην Πρωθυπουργό, αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και οικοδόμησαν την πολιτική τους παρουσία πάνω στην κριτική εναντίον του, εμφανίζονται πρόθυμα να στηρίξουν τη νέα πολιτική του πρωτοβουλία.

Την ίδια στιγμή, ο νυν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος δηλώνει θετικός απέναντι σε αυτή την προοπτική, ενώ ο Παύλος Πολάκης επισημαίνει το οξύμωρο ενός κόμματος που εμφανίζεται να στηρίζει ένα άλλο κόμμα πριν ακόμη αυτό συγκροτηθεί.

Ο μέσος πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί: τι ακριβώς άλλαξε; Ήταν λανθασμένη η κριτική που ασκήθηκε στον Αλέξη Τσίπρα μετά την ήττα ή είναι λανθασμένη η σημερινή στήριξη; Πώς εκείνοι που τον θεωρούσαν υπεύθυνο για τη συντριβή τον παρουσιάζουν σήμερα ως την ελπίδα ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς; Πώς όσοι αποχώρησαν επικαλούμενοι λόγους αρχών επιστρέφουν πολιτικά στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν; Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι αρκετοί από αυτούς τους βουλευτές εξελέγησαν με το ψηφοδέλτιο και τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησαν επικαλούμενοι πολιτικές και ιδεολογικές διαφωνίες και σήμερα εμφανίζονται έτοιμοι να συμπαραταχθούν με τον ίδιο πολιτικό ηγέτη που τότε θεωρούσαν μέρος του προβλήματος.

Πρόκειται για μια μεταστροφή που δικαιολογημένα προκαλεί απορίες στους πολίτες και απαιτεί πειστικές εξηγήσεις.

Και το σημαντικότερο, με ποια αξιοπιστία θα ζητήσουν ξανά την ψήφο των πολιτών, υποστηρίζοντας ότι αγωνίζονται για τη φτώχεια, την ακρίβεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τους χαμηλόμισθους, όταν η εικόνα που εκπέμπουν παραπέμπει πρωτίστως σε έναν διαρκή αγώνα πολιτικής επιβίωσης; Οι πολίτες δεν απαιτούν το αλάθητο.

Απαιτούν, όμως, συνέπεια, ειλικρίνεια και σεβασμό στη νοημοσύνη τους.

Έχουν δικαίωμα να αναρωτιούνται αν το πραγματικό διακύβευμα είναι η επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας ή η διατήρηση της πολιτικής επιρροής, της βουλευτικής έδρας και της παρουσίας στα δημόσια πράγματα.

Όσοι αποχώρησαν από το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν οφείλουν τουλάχιστον να δώσουν πειστικές απαντήσεις στους πολίτες που τους εμπιστεύθηκαν.

Διότι η δημοκρατία δεν στηρίζεται μόνο στο δικαίωμα της πολιτικής μετακίνησης, αλλά και στην υποχρέωση της πολιτικής λογοδοσίας.

Η εμπιστοσύνη είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο της πολιτικής.

Και αυτή δεν κερδίζεται με διαρκείς μεταμορφώσεις, αντιφάσεις και κύκλους αυτοδιάψευσης.

Κερδίζεται με συνέπεια λόγων και πράξεων. Και αυτό είναι κάτι που οι πολίτες θυμούνται πολύ περισσότερο απ' όσο πιστεύουν ορισμένοι πολιτικοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους