Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🟠💥📝 Άρθρο μου στο Documento Δεν με ενδιαφέρει να απαντήσω σε συγκεκριμένα άρθρα ή αρθρογράφους.

Με ενδιαφέρει να απαντήσω σε μια νοοτροπία: τη νοοτροπία που θεωρεί ότι η πολιτική ζωή της χώρας είναι κλειστό κλαμπ, με προεξοφλημένους νικητές και προεξοφλημένους ηττημένους.

Κυκλοφορούν αυτές τις μέρες κείμενα που χρησιμοποιούν δημοσκοπικά δεδομένα επιλεκτικά και αναμεμειγμένα.

Υπάρχει για παράδειγμα μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην «παράσταση νίκης» δηλαδή στο πόσοι πιστεύουν ποιος θα κερδίσει και στην εκλογική πρόθεση που μετρά πού θα ψηφίσουν οι πολίτες.

Η σύγχυση ανάμεσα στα δύο δεν είναι αθώα.

Παράγει λανθασμένες εικόνες για την πολιτική πραγματικότητα και υπηρετεί την αφήγηση ότι «όλα είναι δεδομένα πριν ανοίξει η κάλπη». Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα.

Όταν ένα σύστημα ειρωνεύεται μια νέα πολιτική δύναμη πριν καν τη μετρήσει η κοινωνία, δεν αποκαλύπτει τη δύναμή του.

Αποκαλύπτει τον φόβο του και το σύμπτωμα ενός πολιτικο-μιντιακού καθεστώτος που έχει μάθει να πιστεύει ότι η χώρα του ανήκει.

Μόνο που οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ δεν ζητούν την άδεια κανενός για να υπάρχουν.

Υπάρχουν γιατί υπάρχουν πολίτες που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στα παλιά κομματικά σχήματα.

Υπάρχουν πολίτες που έχουν κουραστεί από την αλαζονεία, την ατιμωρησία και την αίσθηση ότι κάποιοι αποφασίζουν πριν από αυτούς γι’ αυτούς.

Πολίτες που ζητούν καθαρούς κανόνες, λογοδοσία, αξιοπρέπεια, αξιοκρατία, οικονομικοκοινωνική ευημερία και δημοκρατική ανανέωση.

Αυτοί δεν είναι δεκαδικά ποσοστά σε ειρωνικές παρενθέσεις.

Είναι άνθρωποι με ονοματεπώνυμο και διευθύνσεις.

Και ας θυμηθούμε ότι η κάλπη δεν ανήκει ούτε στους δημοσκόπους, ούτε στους διευθυντές εφημερίδων, ούτε στα πολιτικά σαλόνια. Τα ποσοστά τα αποφασίζει ο λαός. Όχι οι στήλες, όχι τα σαλόνια, όχι οι ειρωνείες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους